"คนเราถ้าพอใจในความต้องการ ก็มีความโลภน้อย เมื่อมีความโลภน้อยก็เบียดเบียนคนอื่นน้อย ถ้าทุกประเทศมีความคิดอันนี้ไม่ใช่เศรษฐกิจ มีความคิดว่าทำอะไรต้องพอเพียง หมายความว่า พอประมาณ ไม่สุดโด่งไม่โลภอย่างมากคนเราก็อยู่เป็นสุข" พระราชดำรัส พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว

หลังจากการเดินทางเยี่ยมโครงการศูนย์พัฒนาห้วยซั้ว- ห้วยซอน สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว เป็นที่เรียบร้อยคณะของเราเดินทาง-ห้วยซอน ซึ่งเป็นโครงการในพระราชดำริ ต่อไปยังท่าอากาศยานนานาชาตินครเวียงจันทร์

เพื่อรับประทานอาหารเที่ยง ในเวลาเกือบบ่ายโมงครึ่งคณะของเราต้องรีบทานอาหารกันเพราะจะต้องรีบเดินทางกลับจังหวัดอุดรธานีโดยทันทีเพื่อจับเครื่องบินกลับไปยังกรุงเทพฯในตอนเย็นวันเดียวกันนั้น

ทุกคนรู้สึกจับใจที่ได้เห็นโครงการศูนย์พัฒนาการเกษตรห้วยซั้ว-ห้วยซอน เป็นอย่างมาก ความสำเร็จที่เกิดขึ้นนี้ก็เนื่องมาจากการเอาจริงเอาจังของทั้งผู้ให้คือพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ และคณะรัฐบาลผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง และผู้รับคือทางรัฐบาลสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว ซึ่งในปัจจุบันโครงการดังกล่าวยังเป็นโครงการแม่แบบที่ทางรัฐบาลลาวพร้อมที่จะจำลองโครงการนี้ไปยังจังหวัดต่างๆของประเทศอีกด้วย

ถึงแม้ว่าการเดินทางเยี่ยมครั้งนี้จะเป็นระยะเวลาสั้นๆแต่เราก็ได้เห็นถึงความพยายามอย่างยิ่งยวดในการที่จะนำความเจริญแบบถาวรไปยังประชาชนของอีกประเทศหนึ่งอย่างจริงใจและจริงจังยิ่ง การเดินทางกลับเข้าสู่ตัวเมืองอุดรธานีคงจะไม่สมบูรณ์นักหากไม่ได้มีโอกาสเยี่ยมตลาดมืดที่ขายของหนีภาษีและของปลอมนานาชนิด ดีหน่อยที่คณะของเราไม่ได้หลงใหลได้ปลื้มกันสินค้าเหล่านั้นมากมายนัก ส่วนมากแล้วก็จะพากันเดินเที่ยวชมสินค้า พอถึงเวลานัดก็ออกเดินทางขึ้นรถเพื่อเดินทางกลับไปยังจังหวัดอุดรธานีโดยทันที

เมื่อถึงจังหวัดอุดรธานีทางผู้จัดการเรื่องการเดินทางได้พาคณะของเราไปทานอาหารเวียดนาม ซึ่งว่ากันว่าเป็นอาหารแท้และดั้งเดิมเป็นที่นิยมมากมายของคนทั่วไปจนในปัจจุบันมีการจัดอาหารใส่กล่องขนาดใหญ่ขายกันเป็นชุดๆ ชุดหนึ่งเกือบพันกว่าบาทเพื่อนำกลับบ้านกันต้องบอกว่าอาหารก็งั้นๆไม่ได้วิเศษวิโสอย่างที่คิดกัน อีกทั้งบรรดานักกินทั้งหลายพากันเบียดเสียดยัดเยียดกันแล้วก็ยิ่งทำให้อาหารที่ว่าอร่อยนั้นหมดคุณค่าไปเลยทีเดียว

คณะของเราถึงสนามบินอุดรธานีตามหมายกำหนดการผมนั้นไม่มีห่วงกังวลอะไรทั้งนั้นกับของฝากไม่ว่าจะเป็นข้าวสารอาหารแห้งอะไรที่ได้รับแจกมาระหว่างทาง ได้มอบให้กับผู้ที่ต้องการจนหมดสิ้น ทำให้เกิดอาการจิตว่างนั่งรออย่างสบายใจตรงประตูขาออกเป็นคนแรก เพราะจิตใจในตอนนั้นล่องลอยไปอยู่ที่ดอยเต่าเรียบร้อยแล้ว เพราะได้รับไฟเขียวจากท่านกงสุลนิภา นิรันดร์นุต (คุณนุต) ตั้งแต่ก่อนออกเดินทางจากนครลอสแอนเจอลีสแล้วว่าหากต้องการใช้เวลาที่มีอยู่เพื่อพักผ่อนต่อก็ไม่มีการว่ากัน เพราะฉะนั้นจึงจัดการจัดโปรแกรมให้กับตนเองในการที่จะขยับตัวไปดอยเต่าสักสองสัปดาห์เพื่อเยี่ยมลูกศิษย์ทั้งหลายที่กำลังศึกษาเล่าเรียนกันตัวเป็นเกลียว และยังจะมีโอกาสพบกับท่านอธิการบดี มหาวิทยาลัยราชภัฎเชียงใหม่ เพื่อติดตามงานเก่าและนำข้อเสนอใหม่เข้าสู่ที่ประชุมคณาจารย์อีกด้วย กว่าคณะของเราจะเดินทางกลับถึงโรงแรมที่พักก็เกือบห้าทุ่มแล้ว ทุกอย่างเงียบสงบ หลังจากอาบน้ำเสร็จก็เปิดม่านหน้าต่างเพื่อดูความงดงามของแม่น้ำเจ้าพระยาซึ่งเป็นดั่งเส้นเลือดใหญ่ของประเทศไทย แม่น้ำสายนี้ที่ให้ความอุดมสมบูรณ์ร่มเย็นต่อประเทศไทยมานานแสนนานดุจดั่งความรักของพระบาทสมเด็จพรเจ้าอยู่หัวที่มีต่อประชาชนชาวไทยอยู่เสมอมาน้ำใสไหลเอื่อยไปไม่มีที่สิ้นสุดสายน้ำนี้ไม่เคยบ่นว่าทำงานหนัก แต่ด้วยพระราชหฤทัยที่มุ่งมั่นในการที่จะนำความสุขมาสู่ประชาชนชาวไทยเป็นปฐม โครงการในพระราชดำริจึงได้เกิดขึ้นมากมายหลายพันแห่งทั่วประเทศไทย และยังคงดำเนินอยู่แม้กระทั่งในปัจจุบันนี้

อย่างน้อยในชีวิตของผมยังได้มีโอกาสที่หลายๆคนไม่มี คือได้เหยียบย่างไปตามทางนั้นทางที่องค์พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเคยทรงดำเนิน หากแต่การเดินทางของเรานั้นน่าที่จะสะดวกสบายมากมายหลายเท่านัก ผมนั่งมองความงดงามของแม่น้ำเจ้าพระยาจนดึกดื่นด้วยความภาคภูมิใจ

ภาคภูมิใจที่ได้เกิดเป็นพสกนิกรของพระเจ้าอยู่หัว

น้ำตาไหลออกมาเมื่อคิดถึงเพลง .บ้านเรา. ที่คุณชาลี อินทรวิจิตร และอาจารย์ประสิทธิ์ พยอมยงค์ แต่งให้กับคุณสุเทพ วงศ์กำแหง เมื่อครั้งเดินทางกลับจากการศึกษาที่ประเทศญี่ปุ่น ลองอ่านและร้องตามซิครับรับรองเรียกน้ำตาได้ก็แล้วกันครับ

บ้าน เรา แสน สุขใจ

แม้จะอยู่ ที่ไหน

ไม่สุขใจ เหมือนบ้านเรา

คำ ว่าไทย ซึ้งใจ เพราะใช่ ทาสเขา

ด้วยพระบารมีล้นเกล้า

คุ้มเรา ร่มเย็น สุขสันต์

รุ่ง ทิพย์ ฟ้า ขลิบทอง

พลิ้วแดดส่อง สดใส

งามจับใจ มิใช่ฝัน

ปวง สตรี สมเป็นศรีชาติ เฉิดฉัน

ดอก ไม้ชาติไทยยึดมั่น

หอมทุกวัน ระบือ ไกล

บุญ นำพา กลับมาถึงถิ่น

ทรุดกายลงจูบดิน ไม่ถวิลอายใคร

หัว ใจฉัน ใครรับฝาก เอาไว้

จาก กัน แสน ไกล ยังเก็บไว้ หรือเปล่า

เมฆ จ๋า ฉัน ว้า เหว่ ใจ

ขอวานหน่อยได้ไหม

ลอยล่องไป ยังบ้านเขา

จง หยุดพัก แล้วครวญรับฝาก กับสาว

ว่าฉันคืนมาบ้านเก่า

ขอยึดเอา ไว้เป็น เรือน ตาย...