“..... ข้าใบ้หวยไม่เก่ง เล่นเองยังถูกกินเลย” “หลวงเตี่ย” หรือ พระธรรมราชานุวัตร เคยตอบคำถามของข้าพเจ้าด้วยความเมตตา ขณะที่เรากำลังนั่งโยกเยกอยู่บนรถปิ๊กอัพที่ขยับเขื่อน อย่างโขยกเขยก พาคณะของเราลัดเลาะไปตามเทือกเขาในเขตอำเภอแม่แจ่มจังหวัดเชียงใหม่ เพื่อนำอุปกรณ์การเรียนการสอน อุปกรณ์การกีฬา และ กองทุนอาหารกลางวัน ไปมอบให้กับนักเรียนโรงเรียนบ้านแม่ขุนนายซึ่งเป็นโรงเรียนชาวเขาเผ่ากะเหรี่ยง

 “.......เธอปฏิบัติตามที่พระพุทธเจ้าสอนเป็นดีที่สุดไม่ต้องเหาะได้หรอกเดี๋ยวนี้เขามีเครื่องบินแล้วจะไปเหาะทำไมให้เหนื่อย....”

หลวงเตี่ยมักมีคำสอนที่คมคายมาสอนลูกศิษย์เสมอ

ถนนจากอำเภอแม่แจ่มไปยังหมู่บ้านแม่ขุนนายเมื่อ พ.ศ. 2530 ไม่สะดวกสบายเหมือนทุกวันนี้ แม้บางส่วนจะเป็นถนนลาดยางแล้วก็ตาม แต่เส้นทางที่ไต่ขึ้นไปบนเนินเขา และ ภูเขา หลายลูก เป็นถนนลูกรัง บางช่วงไม่มีลูกรัง เป็นถนนดินทรายตามธรรมชาติ ออกเดินทางจากตัวจังหวัดเชียงใหม่ตั้งแต่เช้า กว่าจะถึงโรงเรียนบ้านแม่ขุนนายก็บ่ายโข ต้องจอดรถให้หลวงเตี่ยฉันเพลที่กลางป่า ข้าพเจ้ายังจำอิริยาบถของหลวงเตี่ยขณะนั่งฉันเพลได้ ท่านมีอารมณ์แจ่มใสฉันข้าวหมดเกลี้ยงทั้งกล่องทั้งยังมีอารมณ์ขันพูดคุยกับนกป่าที่ส่งเสียงร้องทัก

 “...... พูดคนละภาษาก็เข้าใจกันได้ เขารู้ว่าเราไม่ทำร้ายเขา เราเป็นมิตรกับเขา....”

วันนั้นเรากลับมาถึงจังหวัดเชียงใหม่เกือบเที่ยงคืน คุณมานพ ลิ้มจรูญ เจ้าของหนังสือพิมพ์ “ไทยนิวส์” รายวัน ของจังหวัดเชียงใหม่ซึ่งเป็นลูกศิษย์ของหลวงเตี่ยเช่นกัน ต้องมาช่วยพยุงหลวงเตี่ยส่งโรงพยาบาลเพื่อให้น้ำเกลือเพราะท่านอ่อนเพลียมากจากการเดินทางไปบนเส้นทางอันทุรกันดารดังกล่าว

ระหว่าง พ.ศ. 2525 – 2545 หลวงเตี่ยได้กรุณาข้าพเจ้าหลายครั้งหลายหนด้วยการเดินทางไปเป็นประธานในพิธีเปิดโรงเรียนหลังน้อยบนดงดอยของจังหวัด เชียงราย เชียงใหม่ และ แม่ฮ่องสอน รวมทั้งสิ้น 22 แห่ง โดยการก่อสร้างของมหาวิทยาลัยแม่โจ้ จากเงินทุนของคนไทยในอเมริกาที่ร่วมกันบริจาคผ่านข้าพเจ้า นับเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตที่ล่วงเลยมาถึงบัดนี้ของข้าพเจ้า

พิธีเปิดโรงเรียน “น้ำใจไทยในอเมริกา” ในช่วงเวลาต่อๆมา ได้รับความอนุเคราะห์เฮลิคอปเตอร์จาก พลตำรวจเอกโกวิท ภักดีภูมิ รองอธิบดีกรมตำรวจในสมัยนั้น ที่ช่วยประสานงานให้หลวงเตี่ยเดินทางไปเป็นประธานเปิดโรงเรียนได้สะดวกสบายขึ้น ข้าพเจ้ายังจำได้ว่าบุคคลที่เคยร่วมคณะเฮลิคอปเตอร์ลำเดียวกับหลวงเตี่ยไปเปิดโรงเรียนให้ข้าพเจ้าก็คือ คุณสุรพงษ์ ชิโนทัยกุล หรือ คุณมะ นักธุรกิจชื่อดังของชุมชนไทย ส่วนอีกคนก็คือ คุณสมเจตน์ พยัคฆฤทธิ์ บรรณาธิการหนังสือพิมพ์ “เสรีชัย”   ท่านอื่นๆที่เคยให้เกียรตินั่งเฮลิคอปเตอร์ไปร่วมพิธีเปิดโรงเรียนของเราแต่อาจจะคนละลำกับที่หลวงเตี่ยนั่งก็คือ คุณเพ็ญพิมพ์ จิตรธร คุณพัชรี  ศรีพิพัฒน์   คุณศรีวงศ์ อาญาสิทธิ์ 

มีปรากฏการณ์ที่น่าตื่นเต้นอยู่คราวหนึ่งเมื่อหลวงเตี่ยไปเปิดโรงเรียนกลางดอย ณ กิ่งอำเภอสบเมย จังหวัดแม่ฮ่องสอน นักบินเกิดพาหลวงเตี่ยและคณะพลัดหลงจนน้ำมันเกือบหมดต้องร่อนลงจอดฉุกเฉิน เหตุที่เป็นเช่นนั้นเพราะนักบินมองไม่เห็นลานบินที่คณะครูช่วยกันสร้างขึ้นและหมู่บ้านแห่งนั้นไม่มีในแผนที่อากาศของนักบิน แต่ด้วยความเมตตาของหลวงเตี่ยโดยแท้ ท่านจึงพยายามขอร้องให้นักบินพาคณะของท่านเดินทางไปถึงจุดหมายปลายทางจนได้

ส่วนคณะจากอเมริกาที่เดินทางโดยขบวนช้างไปกับข้าพเจ้าเพื่อร่วมพิธีเปิดโรงเรียนนั้นมีหลายร้อยคน เพราะเราไปร่วมงานเปิดโรงเรียนกันถึง 22 ครั้ง    ในช่วง 20 ปี ไปกันครั้งละหลายสิบคน   แต่เสียดายที่วันเวลาได้พรากความทรงจำไปจากข้าพเจ้าโดยสิ้น นึกหน้าได้ก็จำชื่อไม่ได้เสียแล้ว  ต้องขออภัยมา ณ โอกาสนี้  ที่จำได้จริงๆก็มี Tommy Trama ฝรั่งจากนิวยอร์ก คุณวิจารณ์ จันทนะเวส คุณสุทธิพงศ์ กนิษฐานนท์  คุณมาโนชญ์ คงทอง  คุณชัชวาล สิริยานนท์ น.พ.เสรี ฐิตะฐาน คุณบุญเลิศ กาญจนะสาย  ท่านอื่นๆที่ไม่ได้เอ่ยนามหากจะกรุณากระตุกความทรงจำให้ข้าพเจ้าได้บ้างก็จะขอบพระคุณยิ่ง

คนไทยในอเมริกาไม่ว่าจะรุ่นใหม่หรือรุ่นเก่าต่างรู้จักชื่อเสียงของพระเดชพระคุณพระธรรมราชานุวัตรเป็นอย่างดีในฐานะผู้สร้างความเจริญก้าวหน้าให้กับวัดไทย ณ นคร ลอส แองเจลิส  โดยเฉพาะ “โรงเรียนวัดไทย” ซึ่งเป็นปึกแผ่นแก่นสารได้ทุกวันนี้ก็เพราะหลวงเตี่ยที่ปักเสาเข็มแห่งความคิดเอาไว้ให้ อย่างยั่งยืน หลายครั้งหลายหนที่คนไทยในแอล.เอ.ได้เห็นหลวงเตี่ยนำเด็กนักเรียนร้องเพลงชาติไทย เห็นแล้วก็น่าปลื้มใจ หลวงเตี่ยพยายามอย่างยิ่งในการสั่งสอนเด็กๆและเยาวชนไทยในต่างแดนให้รักและภาคภูมิใจในสายเลือดแห่งความเป็นคนไทย  นอกจากนั้นท่านยังสอนพ่อแม่ผู้ปกครองของเด็กนักเรียนให้รักเมืองไทยด้วยการส่งเงินกลับเมืองไทยส่งไปช่วยเหลือเกื้อกูลประเทศชาติโดยเฉพาะในยามที่เกิดภัยพิบัติต่างๆในประเทศไทย

 “...... ถ้าไม่รู้จะส่งไปให้ใครก็ส่งไปถวายวัดใกล้ๆบ้านก็ได้ เงินทองจะได้ไหลเข้าประเทศไทย เป็นการกระตุ้นเศรษฐกิจไทยอีกวิธีหนึ่ง .........”

นี่คือความรู้ด้านเศรษฐศาสตร์ของหลวงเตี่ยที่แยบยลนัก

บิดาของข้าพเจ้าเคยมีโอกาสไปกราบหลวงเตี่ยที่คณะ 16 วัดพระเชตุพนวิมนมังคลาราม ทั้งยังได้สนทนาธรรมด้วยกันอย่างออกรส ครั้นต่อมาบิดาของข้าพเจ้าเสียชีวิต หลวงเตี่ย และ ท่านมหาสำรวม สุเมธี ( ต่อมาได้รับพระราชทานสมณะศักดิ์เป็นพระราชาคณะชั้นสามัญ ที่ พระรัตนสุธี ผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดไร่ขิง จังหวัดนครปฐม ) ได้กรุณาไปเป็นประธานในพิธีพระราชทานเพลิงศพ ร่วมกับคุณสวัสดิ์ คำประกอบ ญาติผู้ใหญ่ของข้าพเจ้า

เมื่อคราวที่ พลตรี ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช อดีตนายกรัฐมนตรีเดินทางมาเยี่ยมวัดไทยแอล.เอ. หลวงเตี่ยซึ่งขณะมีสมณะศักดิ์เป็น พระเทพโสภณ ได้จัดงานต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่เพราะต่างคุ้นเคยรู้จักกันมาก่อน ในวันต่อมาหลวงเตี่ยก็เดินทางไปเยี่ยม “คุณชาย” เป็นการส่วนตัวบ้างที่บ้านพักบุตรสาวของท่านซึ่งอยู่ไม่ไกลจากวัดไทยนัก ข้าพเจ้าได้รับความเมตตาจากหลวงเตี่ยอีกครั้งให้ติดตามไปฟังการสนทนาระหว่าง “หลวงเตี่ย” กับ “คุณชาย” อย่างใกล้ชิด

หลวงเตี่ยมรณภาพเมื่อวันจันทร์ที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2545 เวลา 16.04 น. ณ ตึกอัษฏางค์ โรงพยาบาลศิริราช ด้วยโรคติดเชื้อในกระแสโลหิตและโรคแทรกซ้อน กล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือด ก็แล้วแต่หมอจะว่าไป แต่ที่รู้กันจริงๆก็คือท่านทำงานจนตาย หรือ ทำงานจนมรณภาพ เพราะชีวิตของท่านเป็นชีวิตของคนเป็นครูที่อยากจะเห็นลูกศิษย์ได้ดีมีความรู้เพื่อเป็นกำลังของประเทศชาติในอนาคต ก่อนที่หลวงเตี่ยจะมาถึงมือหมอท่านไปสอนหนังสือพระเณรในต่างจังหวัดจนอ่อนเปลี้ยเพลียแรงไปหมด เหมือนกับตอนที่ท่านไปเยี่ยมโรงเรียนบ้านแม่ขุนนายกับข้าพเจ้า แต่คราวนั้นคุณมานพ ลิ้มจรูญ รู้แกว เลยบังคับให้ท่านไปนอนให้น้ำเกลือที่โรงพยาบาล      ท่านจึงไม่เป็นอะไร             

วันรดน้ำศพหลวงเตี่ยข้าพเจ้านั่งบีบปลายเท้าของท่านจนแน่น แล้วประคองมือตัวเองยกขึ้นมาลูบศีรษะเหมือนขอถ่ายทอดความเมตตาจากท่านมาสู่ตัวตนแห่งข้าพเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย สิ้นหลวงเตี่ยข้าพเจ้าก็วังเวง กลับจากแอล.เอ.เคยแวะไปอาศัยนอนที่กุฏิหลวงเตี่ยเป็นประจำ เคยได้ยินท่านนอนทอดถอนหายใจคราวที่วีซ่าของครูอาสาสมัครวัดไทยถูกกงสุลสหรัฐเด้งออกมาเป็นแถว

แม้ข้าพเจ้าจะมุ่งมั่นที่จะเป็นภิกษุที่ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบในบวรพระพุทธศาสนาสักเพียงใดก็ตาม แต่ข้าพเจ้าก็อาจเป็นได้เพียงละอองฝุ่นที่เกาะติดตามจีวรของหลวงเตี่ยเท่านั้น

หลวงเตี่ยอาจจะใบ้หวยไม่เป็น หายตัวไม่ได้ ไม่มีคาถาอาคมชนิดยิงไม่ออก ฟันไม่เข้า แต่หลวงเตี่ยสอนให้คนไทยรู้จักเสียสละเพื่อบ้านเมืองของตัวเอง รักประเทศชาติ รักแผ่นดินเกิด

นี่คือสิ่งที่ประเสริฐที่สุดแล้วสาธุชนทุกท่าน !

ธมฺมวฑฺฒโน ภิกฺขุ (พระอาจารย์ชลินทร์ ปิ่นวัฒนะ)

สำนักปฏิบัติธรรมบ้านป่า นาบุญ อ.ท่าตะโก จ.นครสวรรค์

C_pinwatana@hotmail.com

สหรัฐ : 323-742-3915