หน้าแรก


ค้นหาข่าว โดยใส่ Keyword :


20 เมษายน 2557




เกี่ยวกับเสรีชัย


บทบรรณาธิการ


คอลัมน์ประจำฉบับ


กฏหมาย-มหาวิทยาลัย


บุคคล-สตรี-บันเทิง


ศิลปะ-ท่องเที่ยว


โหราศาสตร์


สังคม














2 ต้นตอของปัญหา

วันก่อน เพื่อนรุ่นพี่คุยถึงเรื่องของ “ผู้หญิงคนหนึ่งในแอลเอ” ต้องถูกศาตัดสินจำคุกยาวนานถึง 7 ปี โทษฐานที่ว่า เอาเปรียบคนที่ช่วยทำงานบ้าน

เราเห็นจากในหนัง บ้านฝรั่งหลังใหญ่ๆ ของอเมริกา เขาก็มีคนทำงานบ้าน คอยเสริฟ คอยบริการ ถ้าเป็นคนหัวเก่าหน่อย แต่เขาใช้วิธีการเสริฟเต็มรูปแบบ อย่างอังกฤษโบราณ

แต่คุณผู้หญิงคนนี้ เธอใช้งาน “คนใช้” แบบไทย ต้องย่อตัวต้องก้ม ที่ฝรั่งไม่คุ้นกับตรงนี้ และไม่ยอมเข้าใจ มองว่าเป็นการดูแลเยี่ยงทาส

เรื่องนี้ถึงศาล คนทำสำนวนใส่เต็มที่ ศาลเจอสำนวนเข็งๆ เข้า ก็ต้องว่ากันตามสำนวน และพยานหลักฐาน ท้ายที่สุดก็ถูกตัดสินอย่างที่เห็น ออกจากคุกแล้วก็ยังถูกเนรเทศ กลับมาอเมริกาไม่ได้อีก

อยู่ในคุกถึง 7 ปี หนักหนากว่าคดียาเสพย์ติดบางคดีเสียอีก

พวกเรา ซึ่งมองจากข้างนอก เมื่อตัดความรู้สึกเลือกข้างออกไป มองอย่างให้ความเป็นธรรม โดยไม่ใช้อารมณ์ ไม่มุ่งเอาชนะ มองเห็นว่า สิ่งที่เกิดขึ้น ทุกฝ่ายล้วนแต่น่าเห็นใจ

ที่สำคัญเมื่อหยิกเล็บ ก็เจ็บเนื้อ เล่นกันแรงขนาดไหน ก็ล้วนแต่คนไทยด้วยกันทั้งนั้น

..............................

วันก่อน ผมไปฟังการแถลงข่าว ซึ่งศูนย์ส่งเสริมชาวไทยจัดขึ้นที่วัดไทย จัดขึ้นที่วัดไทย มีนักข่าวทั้งไทยทั้งฝรั่ง ไปฟังกันมากมาย

การแถลงข่าวระบุว่า เป็นเรื่องของการนำแรงงานไทย มาถูกใช้แรงงานเยี่ยงทาสในสหรัฐ โดยมีส่วนหนึ่งของผู้ใช้แรงงาน มาปรากฎตัวด้วย โดยแต่ละคนปิดหน้าปิดตาเป็นโม่ง ไม่ให้ใครเห็นหน้า ทำให้บรรยากาศอึมครึมน่ากลัวมากขึ้น  

เรื่องมีอยู่ว่า บริษัทโกลบอล โฮไรซอน ได้โควต้างานในฟาร์มต่างๆ เช่นฟาร์มหมู ฟาร์มปลา ฟาร์มเห็ด และไร่ที่ปลูกพืชพันธุ์ ฯลฯ ในสหรัฐฯ จึงต้องการแรงงานมาป้อน

บริษัทนี้เคยเปิดมาแล้วในตะวันออกกลาง เขาชอบคนไทย เพราะคนไทยขยันอดทน จึงคิดว่าถ้ามาทำในอเมริกา น่าจะทำได้เงินมากกว่า ก็เลยให้ลูกน้องที่เป็นคนไทย ไปติดต่อแรงงานในประเทศไทย มาทำงานในอเมริกาด้วยวีซ่าที่ถูกกฎหมาย เป็นเวลาประมาณ 3 ปี

บอกคนงานว่า จะได้ค่าแรงประมาณเดือนละ 1,500 เหรียญ

แต่เมื่อคนงานมาถึงอเมริกาแล้ว ก็ไม่รักษาสัญญา คนงานทำงานไม่ประติดประต่อได้เงินไม่คุ้มค่า ที่อยู่แออัด มียามเฝ้า แล้วบังคับคนงานเยี่ยงทาส สุดท้ายก็ลอยแพคนงาน

ศูนย์ส่งเสริมชาวไทย จึงรับหน้าที่เป็นตัวแทนคนงาน ฟ้องบริษัท ซึ่งถ้าบริษัทนี้ถูกศาลระบุว่าผิด มีหวังติดคุกหัวโต แถมหมดตัวแน่

ส่วน “แรงงาน” มีโอกาสจะได้ใบเขียว

..............................

ผมมีประสบการณ์ เกี่ยวกับแรงงานไทยที่คล้ายๆ กับเรื่องนี้มาบ้าง เคยนำมาเขียนถึงเมื่อหลายปีก่อน คราวนี้ อยากนำมาฉายซ้ำใหม่ เพื่อให้มองเห็นปัญหาร่วมกัน ให้มองปัญหาด้วยใจที่เป็นธรรม อย่าโยนความผิดให้ใครคนใดคนหนึ่ง โดยละเลยข้อเท็จจริง

ที่สำคัญไม่อยากให้ปัญหาเช่นนี้ เกิดขึ้นในอนาคต

ผมมองว่า ปัญหาแรงงานไทย ที่สำคัญที่สุด ไม่ได้อยู่ที่ต่างประเทศ แต่อยู่ในประเทศไทย ที่รัฐบาลไทยหลายยุคหลายสมัย ไม่เคยคิดจะแก้ไข

สิ่งนั้นคือ ค่าคอมมิชชัน หรือค่าหัวคิว

ท่านลองอ่านจดหมายฉบับนี้

ถึง คุณสมเจตน์ ผู้เขียนเรื่องคนงานไทย

เสียดายที่คุณขาดข้อมูลที่เป็นจริงอีกมากมาย อย่างแรก บริษัทนายหน้าทางเมืองไทยนั้น เป็นของนักการเมืองระดับชาติทั้งสิ้น อย่างที่สองค่านายหน้าที่สูงลิบ และบางคนที่คุณว่าเสียถึงแปดแสนนั้น เฉพาะสายนครพนม เพราะต่อสายหลายสาย ทั่วไปจะเสียสามแสนห้าหมื่นถ้ามาปีเดียว ถ้ามาสามปีก็จะสูงถึงแปดแสนห้าหมื่น เงินที่เสียไม่ใช่ให้บริษัทนายหน้าอย่างเดียว เส้นสายชักจูงแนะนำอีกหลายทอด

ส่วนหนึ่งจ่ายให้คนข้าราชการที่กรมแรงงาน เพราะมีกฎหมายว่า คนงานไปต่างประเทศต้องผ่านการรับรองจากกระทรวงแรงงาน อีกส่วนหนึ่งมาที่นี่ ประธานบริษัทหนึ่ง อีกหนึ่งผู้หญิงที่ชื่อ....... คนนี้มาทำงานกับบริษัทนี้สามปี แค่ปีแรกก็ไปสร้างบ้านที่ต่างจังหวัด ราคาหกล้านบาท แกเล่าให้ฟังด้วยตัวเอง ขณะนี้ผู้หญิงคนนี้ไปเรียกเงินมัดจำจากคนอีสานที่อยากมาทำงานที่นี่อีกเป็นร้อยคน

จดหมาย ยังไม่จบ แต่ขอหยุดไว้ (ในประเด็นค่าคอมฯ) ตรงนี้ก่อน เพื่อให้ท่านผู้อ่านไม่สับสน

ค่าคอมฯ คืออุปสรรคที่สำคัญ ของแรงงานไทยไม่ว่าจะไปทำงานในประเทศใด การที่ผู้ลูกชายคนหนึ่ง ยอมพลัดที่นาคาที่อยู่ ทิ้งถิ่นฐาน ทิ้งลูกเมียอันเป็นที่รัก ลงทุนเสียสละแรงกายของตนเอง ไปเพื่อสร้างอนาคตให้ครอบครัว แต่แล้วก็ต้องมาเผชิญกับวังวนของการชำระหนี้ โดยแทบจะไม่สิ้นสุด

ผมเคยเขียนเรื่องนี้เอาไว้ว่า

บางรายเสียเงินสามสี่แสน เขาให้มาปีเดียว ถ้าอยู่เกินที่เหลืออาจถูกตามทวงจากผู้มีอิทธิพล แต่ บางคนเสียเงินถึงเกือบล้านบาท (รวมดอกเบี้ยแล้วกว่าล้าน) แลกกับการมาทำงานในสหรัฐเพียงสามปี

ขอกล่าวย่อๆ นะครับ ทั้งๆ ที่เรื่องนี้มีรายละเอียดที่สามารถคุยกันได้ยาว

ประเภาที่ว่า วีซ่าออกแล้ว เขาขออีกแสนบาท ถ้าไม่ให้ เขาก็ไม่ให้ไป ก็มี

ท่านผู้อ่านที่มีใบเขียว อยู่อเมริกาอย่างถูกต้องตามกฎหมาย คงจะทราบดีว่า ถ้าท่านทำงานกินเงินเดือน ต่อให้ไม่เคยตกงานเลย หากจะเก็บเงินเป็นเงินไทยให้ได้สักล้านบาท มันยากเย็นแค่ไหน

อัตตราแลกเปลี่ยนสกุลเงินดอลล่าร์สหรัฐ ณ วันนี้ หากส่งเงินผ่าน มันนี่แกรม จะอยู่ที่ประมาณ ดอลล่าร์ละ 31 บาท (ค่าเงินในขณะนั้น)

เงินหนึ่งล้านบาท เมื่อเทียบกับเงินดอลล่าร์แบบคร่าวๆ ก็จะได้ประมาณ 32,000 เหรียญ

ถ้าแรงงาน ส่งเงินกลับบ้านเดือนละ 1,000 เหรียญ จะต้องส่งถึง 32 เดือน

ในขณะที่ 3 ปี มี 36 เดือน

แสดงว่า คนงานได้เงินเป็นของตัวเองจริงๆ แค่ 4 เดือน

แต่ถ้าส่ง 2,000 เหรียญ จะต้องส่ง 16 เดือน แต่คำถามอยู่ที่ว่า จะเอาเงินสองพันที่ไหนมาส่ง

ยิ่งถ้าบริษัทที่ทำงาน มีปัญหาเรื่องความคล่องตัวทางการเงิน คนงานเหล่านี้ก็คงไม่มีเงินออม เมื่อครบสัญญา หนี้ไม่หมด กลับไปบ้าน เขาก็ยึดที่ทำกิน

นี่ยังไม่รวมที่เมียหอบเงินหนีไปกับชายคนใหม่ ทิ้งลูกๆ ร้องไห้คอยพ่อ เรื่องเหล่านี้เคยเกิดขึ้นมาแล้ว ที่ผมเล่าไม่ได้มั่ว เป็นเรื่องจริงที่เกิดกับคนที่ผมรู้จัก

ที่ยกมากล่าวเพื่อจะชี้ให้เห็นว่า แรงงานไทยในต่างแดน ไม่แตกต่างจากแรงงานทาส แต่คนที่ทำร้ายคนไทย คือคนไทยด้วยกัน  ก่อนที่จะเดินทางมาต่างประเทศอย่างสหรัฐ

เรียกได้ว่าขาดทุน ก่อนออกมาจากบ้านด้วยซ้ำ (คงต้องเล่าต่อฉบับหน้า)









ข่าวอื่นๆในคอลัมน์นี้
>> นักสู้จากลุ่มแม่กลอง
>> คนข่าวกับความห่วงใย
>> ถึงเวลาที่ จตุพร จะต้องเลือก
>> ตอบจดหมายผู้อ่านทางบ้าน
>> เขมร เมืองน่าค้าขาย
>> รัฐบาล กับหน้ากากขาว
>> ในมุมที่ไม่ควรมองข้าม
>> สะเทือนใจกับข่าว
>> ปรองดองต้องไม่ยั่วยุ
>> เมื่อคนส่วนน้อยอึดอัด
>> ปรากฏการณ์ ‘ชัย ราชวัตร’



copyright @ 2005 Sereechai Newspaper. All Right reserved, Contect us: editor@sereechai.com
หนังสือพิมพ์เสรีชัย Sereechai Newspaper 1253 N.Vine St., Suite 16A, Los Angeles, CA.90038
Tel : 323-465-7550, 323-465-7409, 323-465-3967 Fax : 323-465-7383 Email : sereechai@sbcglobal.net


เกี่ยวกับเสรีชัย l บทบรรณาธิการ l ทางด่วนสายร้อยเอ็ด l ชาติไทยในอดีต l มองอเมริกา l บ้านเขาเมืองเรา l ต่างองศา l นอกรอบกับปีเตอร์ l กฏหมาย l มหาวิทยาลัย Top10 l ร้อยแก้ว l ฮอลลีวูดบูโลวาร์ด l หยุดพักอารมณ์ที่ตรงนี้ l ตามใจผู้เขียน l เรียง 100 เรื่องราว l ศิลปะตะวันออก ตะวันตก l สัพเพเหระ l โหราปริทรรศน์ l บอกเล่าเก้าสิบ l สังคมไทยในสหรัฐ l สังคมกอล์ฟ