Get Adobe Flash player

เงินกำไรของมหาวิทยาลัย

Font Size:

ตั้งแต่ช่วงปลายปีที่ผ่านมา มีข่าวครึกโครมเกี่ยวกับสถาบันการศึกษา เรื่องการยักยอกเงิน 1,600 ล้านบาท หรืออาจมากกว่านั้น จากสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง

มีการกระจายเงินก้อนใหญ่เป็นก้อนเล็กๆ ยักย้ายโอนถ่ายไปบัญชีต่างๆ กว่า 100 บัญชี เพื่อทำให้ยากต่อการตรวจสอบ ทั้งการฟอกเงิน แปรสภาพเป็นทรัพย์สิน และอสังหาริมทรัพย์ ซึ่งทำให้เห็นได้ว่ามีการวางแผนเอาไว้เป็นอย่างดี

โดยขณะนี้เจ้าหน้าทีตำรวจกองปราบปราม ได้จับกุมตัว นายจริวัฒน์ สหพรอุดมการ ตามหมายศาลอาญารัชดา ในข้อหาลักทรัพย์และปลอมแปลงเอกสาร หลังร่วมกับ นางสาวอำพร น้อยสัมฤทธิ์ ผอ.ส่วนการคลังสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง และ นายทรงกลด ศรีประสงค์ อดีตผู้จัดการธนาคารกรุงศรีอยุธยา สาขาบิ๊กซี ศรีนครินทร์ ส่วนนายกิติศักดิ์ มัทธุจัด หนึ่งในผู้ต้องหา ได้หลบหนีออกไปประเทศ

ต่อมา ตำรวจชุดสืบสวน มีการขยายผลโยงไยไปถึงบุคคลที่เกี่ยวข้องอีกมากมาย มีการอนุมัติหมายจับเพิ่ม และมีการนำเสนอข่าวออกมาเป็นระยะ

ถ้ามองในแง่สัจจธรรม การฉ้อโกงย่อมเกิดขึ้นที่ไหนเมื่อไรก็ได้ถ้ามีเงิน

แต่ในอีกด้านหนึ่ง ที่ไม่ค่อยมีใครจับตามอง นั่นคือ ความร่ำรวยอย่างมากมาย ของสถาบันฯ จริงอยู่ เงินเป็นสิ่งดี เพราะเงินสามารถเนรมิต และพัฒนาสถาบันให้เป็นไปตามที่ต้องการ

ในขณะที่ถ้ามองไปถึงอดีต เราอาจพบว่าโรงเรียนที่มีหน้าที่จัดการศึกษาขั้นพื้นฐานในภาคส่วนต่างๆ ของชนบท มีความขาดแคลนมากมาย ขาดแคลนตั้งแต่อาคารเรียนเพราะไม่มีงบประมาณ ขาดครู เพราะไม่สามารถขออัตราบรรจุได้ ขาดอุปกรณ์การเรียนการการสอน ทำให้ไม่มีความพร้อมไปเกือบทุกอย่าง

แต่บุคลากรของโรงเรียน ก็สามารถฝ่าฟันเพื่อก้าวให้พ้นปัญหา เพื่อให้กุลบุตรกุลธิดาได้รับการศึกษาอย่างทั่วถึง

สมัยที่มหาวิทยาลัย ยังอยู่ในระบบฯ สถาบันการศึกษาคือการลงทุนเพื่อสร้างบุคลากรของชาติ การสร้างบัณฑิตออกมาพัฒนาชาติ คือผลกำไรของประเทศ เพราะฉะนั้นรัฐบาลทุกยุคทุกสมัย จึงถือว่าการศึกษาเป็นภาระรับผิดชอบ เป็นการลงทุนที่จำเป็นจะต้องให้มีขึ้นอย่างกว้างขวางและทั่วถึง

ทำให้ค่าหน่วยกิตในรายวิชา มีราคาไม่แพง ลูกหลานคนจนในชนบท ที่เรียนดีและมีความตั้งใจ ก็สามารถรับภาระค่าเทอมต่างๆ ได้

แต่ต่อมาเมื่อถึงยุค “ระบอบทักษิณ” ที่ทำให้การจัดการศึกษา กลายเป็นธุรกิจการค้า ไม่ต่างกับการรักษาพยาบาลที่มุ่งส่งเสริมให้มีโรงพยาบาลเอกชน ที่มีราคาแพงสำหรับผู้มีฐานะดี ส่วนประชาชนให้อยู่กับความแออัด และบริการอย่างไม่เพียงพอจากโรงพยาบาลของรัฐ

ด้านการศึกษา มีการผลักดันให้สถาบัน ออกนอกระบบ สามารถเก็บค่าเล่าเรียนในราคาแพง สร้างให้มหาวิทยาลัย หรือสถาบันในมิติใหม่ เป็นองค์กรที่มั่งคั่ง มีเงินจนเจ้าหน้าที่เกิดความโลภ จนสามารถโกงนับพันๆ ล้าน โดยมองข้ามอุดมการพื้นฐาน ในการจัดการศึกษา

ในยุคที่ประเทศ เข้าสู่กระบวนการปฎิรูป อยากจะขอฝากรัฐบาล และผู้มีอำนาจในการทำแผนพัฒนาประเทศในระยะยาว ขอให้ทบทวนในเรื่องนี้ ว่าเราจะสร้างสถาบันที่ร่ำรวยเพื่อลูกหลานคนรวยเท่านั้น หรือจะจัดการศึกษาเพื่อให้เกิดความทั่วถึง เหมือนการเจียรนัย เพชรทุกเม็ดทั่วไทย นำมาเป็นสมบัติล้ำค่าของแผ่นดิน.