Get Adobe Flash player

คนไทย ไม่ต้องปรองดอง

Font Size:

ปัญหาความเห็นต่างกันของมนุษย์ มีมาคู่กับโลก และไม่สามารถมีใครกำหนดให้ทุกคนคิดเหมือนกันได้ แม้จะบังคับ ก็ทำได้ชั่วคราว เพราะในที่สุด ความไม่เหมือนกันก็จะปรากฎให้เห็น ไม่มีข้อยกเว้นแม้กระทั่งคนฝาแฝดที่เกิดมาพร้อมกัน

ประเทศไทยเรา เริ่มมีความแตกแยกอย่างรุนแรงจากการเมือง จากพรรคการเมืองตรงข้ามกัน ที่พยายามใช้พลังมวลชนให้มีความเชื่อตามที่ตนต้องการ ใช้มวลชนเพื่อเป็นฐานคะแนนของฝ่ายตน ในขณะเดียวกัน ก็ให้เป็นศัตรูกับฝ่ายตรงข้าม เป็นวิธีการที่อาจเรียกว่า “แบ่งแยกแล้วปกครอง”

ปัญหาความแตกแยกของคนในชาติ บานปลายจนทำให้เกิดความไม่สงบ ทำให้มีการยึดอำนาจ นัยว่าเพื่อร่างกติกาใหม่เพื่อการอยู่ร่วมกัน

เราจึงได้ยินคำว่า “ปรองดอง” จากปากของบุคคลระดับผู้มีอำนาจ ไม่ว่าในรัฐบาล หรือในระดับผู้นำพรรค

ถึงขนาดสมาชิกสภาปฏิรูปแห่งชาติบางคน เสนอให้ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา  นายกรัฐมนตรี ไปเจรจากับ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกฯ ที่มีสถานะเป็นนักโทษหนีคำพิพากษาของศาล ให้มาคุยกัน ซึ่งเป็นไปไม่ได้ ภายใต้กฎหมายไทย

ยังดีอยู่บ้างที่ นายกฯ ปฏิเสธข้อเสนอนั้น โดยให้เหตุผลว่า พ.ต.ท.ทักษิณมีคดีติดตัว  ในฐานะของเจ้าหน้าที่รัฐ จะให้ไปพูดอะไรกับใครที่มีคดีความอยู่ มันไม่ได้ จะมอบหมายให้ผู้อื่นไปหารือแทนไม่ได้ ไม่ว่าใครไปก็ผิดทั้งหมด  ถ้าใครอยากจะปรองดองก็กลับประเทศมาเข้าสู่กระบวนการ ไม่ว่าจะใครก็เป็นเหมือนกันทุกคน ผิดกฎหมายกันตรงไหนก็ขอให้กลับเข้ามาสู่กลไกและกระบวนการยุติธรรม

ในข้อเท็จจริงผิดหรือไม่ผิดก็ว่ากันมาตามหลักฐาน

จะมาตกลงกันเองมันไม่ได้   ทุกอย่างต้องมีเหตุและผล ทำงานต้องมีหลักการ

ขณะที่เรา ก็เห็นด้วยว่า บุคคลทั้งสอง ไม่อยู่ในฐานะที่จะคุยกัน และต่อให้มีการคุยกัน การปรองดองก็ไม่สามารถเกิดขึ้นได้ เพราะความแตกแยกทั้งความเชื่อและความคิด เกิดขึ้นกับคนในชาติ ที่ไม่สามารถจะให้เห็นเหมือนกันได้

แม้คำว่า “ความดี” กับคำว่า “ความชั่ว” ในสังคมยังเห็นต่างกันโดยสิ้นเชิง

ซึ่งความดี กับความชั่ว เหมือนคำว่า ถูก กับคำว่าผิด ไม่สามารถจะปรองดองหรือเลิกแล้วต่อกัน

เราเห็นว่า คนไทยทั้งประเทศ ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องปรองดอง เพียงแต่ต้องอยู่ด้วยกันบนความเห็นที่แตกต่างให้ได้ด้วยกฎหมายฯ ที่ต้องสามารถบังคับใช้อย่างศักดิ์สิทธิ์

ผู้ใช้กฎหมายต้องมีอิสระที่จะใช้กฎหมายบนพื้นฐานของความเที่ยงธรรม ไม่ลูบหน้าปะจมูก ไม่ตกอยู่ในอำนาจของใคร ประเทศต้องอยู่ด้วยกติกา

กฎหมายต้องสามารถทำให้คนที่ทำผิดกฎหมาย เข้าสู่กระบวนการยุติธรรม ใครทำผิด ไม่ว่าใหญ่แค่ไหน รวยแค่ไหนก็ต้องถูกลงโทษ

เห็นต่างได้ แต่ล้ำเส้นไม่ได้ โกงไม่ได้ คอรัปชั่นไม่ได้ รัฐมนตรีทำผิด ต้องถูกลงโทษไม่ต่างกับที่ชาวบ้านทำผิด คนรวยต้องอยู่ใต้กฎหมายเท่าคนจน ก่อเหตุร้ายไม่ได้ สะสมอาวุธไม่ได้

จะต้องทำให้กฎหมายเป็นเหมือนขอบเขต ที่จะทำให้ผู้คนเคารพสิทธิ แล้วดำเนินชีวิตไปตามกติกา.