Get Adobe Flash player

ขบถแขกมากาซา เมื่อฝรั่งรบแขกในกรุงไทย โดย น.พ.วิบูล วิจิตรวาทการ

Font Size:

               “การที่คิดตกลงกันดังนี้นั้น ก็ได้เตรียมการไว้พร้อมทุกอย่างแล้ว ยังรอแต่จะหาเวลาที่เหมาะเท่านั้น ครั้งถึงวันกำหนดที่จะทำการจลาจลขึ้นนั้น ยังรอเวลาอยู่อีกสองหรือสามชั่วโมงเท่านั้น มีขุนนางคนหนึ่งซึ่งอยู่ในคณะแขก จะคิดละอายที่ตัวประทุษร้ายเช่นนี้ หรือจะกลัวว่าการจะไม่สำเร็จอย่างไรก็ไม่ทราบ ขุนนางคนนี้จึงได้นำความไปแจ้งต่อท่านผู้ว่าราชการเมือง ท่านผู้ว่าราชการเมืองรีบรวบรวมทหารไว้อย่างเร็วน่าประหลาดใจ แลได้ให้ทหารจุกช่องล้อมรอบพระราชวัง แลให้ทหารจุกช่องอยู่ตามแห่งสำคัญ ๆ ในเมืองด้วย ฝ่ายพระเจ้ากรุงสยามประทับอยู่ที่พระราชวังเมืองละโว้ พอได้ทรงทราบว่ามีผู้คิดประทุษร้ายต่อพระองค์เช่นนี้ ก็ได้ทรงระดมทหารมีจำนวนมาก มาจุกช่องล้อมวงพิทักษ์รักษาพระราชวังทั้งกลางวันกลางคืน ภายหลังสักสามสี่วัน มองซิเออร์คอนซตันซ์ก็กลับลงมาจากเมืองละโว้ ได้มีเสียงโจษกันว่า จะจับหัวหน้าของพวกแขก หัวหน้าจึงได้พูดอย่างองอาจว่า จะยอมตายดีกว่าที่จะให้เขาจับตัวได้ แลถ้าเจ้าพนักงานจะใช้กำลังมาจับ หัวหน้าแขกก็จะต่อสู้อย่างสามารถ มองซิเออร์คอนซตันซ์จึงให้คนไปเรียกตัวมาหา แลรับรองว่าจะไม่ทำโทษอย่างใด เมื่อหัวหน้าแขกได้ฟังคำรับรองเช่นนี้ จึงได้ให้คนมัดมือของตัว แลให้เอาเชือกมัดคอตัวไว้  เดินไปหามองซิเออร์คอนซตันซ์ทั้งเชือกยังมัดมือแลคอไว้ มองซิเออร์คอนซตันซ์ได้รับรองอีกครั้งหนึ่ง ว่าจะไม่ทำโทษอย่างใด แต่จะต้องบอกความจริงให้จึงจะได้ เจ้าพนักงานจึงได้แก้เชือกมัดออก แล้วส่งขึ้นไปเมืองละโว้ การที่มองซิเออร์คอนซตันซืได้รับปากว่า จะไม่ทำโทษอย่างใดนั้นก็เป็นการจริงหาได้ลงโทษหัวหน้าแขกอย่างใดไม่ แลหัวหน้าแขกก็ได้ให้การสารภาพ”

               การที่เจ้าพระยาวิชเยนทร์ไม่ลงโทษหัวหน้าหรือเจ้าชายของแขกมากาซานี้ เพราะต้องการจะทราบว่ามีขุนนางแขกผู้ใดยุยงหรือสมรู้ร่วมคิด เพื่อจะได้กำจัดทำลายแขกคู่แข่งทั้งหลายให้หมดสิ้น เพราะฉะนั้นเจ้าชายแขกผู้นี้ จึงเป็นอาวุธการเมืองสำคัญของท่าน ที่จะใช้สำหรับกวาดล้างศัตรูและเพิ่มอำนาจของตัวท่านเอง จดหมายเหตุบาทหลวงฝรั่งเศลเล่าต่อไปว่า

               “ในเวลาที่หน้าหน้าแขกคนนี้ได้ขึ้นไปยังเมืองละโว้นั้น ยังมีหัวหน้าแขกอีกคนหนึ่ง ซึ่งเจ้าพนักงานจะต้องการตัวให้ขึ้นไปยังเมืองละโว้เหมือนกัน แต่หัวหน้าคนนี้ไม่ยอมไป แลบอกว่าถ้าไม่เปนการติดขัดแล้ว เขาจะยอมออกไปพ้นพระราชอาณาเขตเสีย มองซิเออร์คอนซตันซ์ได้อนุญาตให้แขกคนนี้ลงเรือไปพร้อมกับแขกอื่น ๆ อีกประมาณ 50 คน แต่ได้มีคำสั่ง ไปถึงมองซิเออร์ เดอ ฟอแบง ให้เอาโซ่ขึงขวางแม่น้ำที่บางกอกเสีย ถ้าพวกแขกเหล่านี้จะขอให้แก้โซ่หมด มองซิเออร์ เดอ ฟอแบง ได้ทราบคำสั่งแล้วจึงได้เตรียมคนให้พร้อม ครั้นหัวหน้าแขกกับแขกอื่น ๆ อีก 8 คน ได้มาถึงป้อมพบกับมองซิเออร์ เดอ ฟอแบง  มองซิเออร์ เดอ ฟอแบงก็ได้พูดจาด้วยโดยดีก่อน แต่พอมองซิเออร์ เดอ ฟอแบงสั่งให้พวกแขกส่งกรชให้ พวกแขกก็ชักกรชออกจะต่อสู้ โดยไม่คำนึงถึงจำนวนทหารที่ล้อมอยู่เป็นอันมาก

               แล้วพวกแขกเอากรชแทงคนวิ่งแหกที่ล้อมออกไปได้ แล้วจึงขึ้นไปบนเชิงเทินป้อม กระโดดลงไปข้างล่าง ในคราวนี้พวกแขกได้แทงคนตายเสีย 4 หรือ 5 คน ฝ่ายพวกทหารที่รักษาหน้าที่อยู่นอกป้อม ก็ได้วิ่งกรูเข้ามาตีพวกแขกที่กระโดดลงมาจากป้อม ฝ่ายแขกพรรคพวกซึ่งคอยอยู่ข้างนอก ก็เข้ากลุ่มรุมตีแทงพลทหาร ซึ่งมองซิเออร์ เดอ ฟอแบงได้จัดไว้รอบป้อมทุกด้าน พวกแขกได้ฆ่าพลทหารตาย 20 คน แลทหารอื่น ๆ ถึงจะมีจำนวนมากกว่าแขกก็จริงอยู่ แต่ก็วิ่งหนีหายโดยไม่ต้องฟังเสียงมองซิเออร์ เดอ ฟอแบงอย่างใด พวกแขกพบใครก็ฆ่าหมด ทั้งเด็กแลผู้หญิง ใครกีดหน้าขวางตา พวกแขกฆ่าเสียหมดสิ้น แล้วพวกแขกจึงได้หนีเข้าป่าไป มองซิเออร์ เดอ ฟอแบง จึงได้ออกติดตามเที่ยวค้นหาในป่าสักสามสี่วัน ก็ฆ่าพวกแขกตายหมด”

               การต่อสู้กับแขกมากาซา 50 คน ที่ลงเรือสำเภามาติดโซ่ที่บางกอกนี้ COMPTE DE FORBIN หรือออกพระศักดิ์สงคราม่านได้เขียนบันทึกไว้ และผู้เขียนได้เคยเล่าไว้แล้วในบทความประวัติของออกพระศักดิ์สงครามพอจะกล่าวได้ว่าเป็นการสู้รบที่ร้ายแรงและยากลำบากสำหรับฝ่ายมองซิเออร์เดอฟอแบงมาก เพราะแขกเหล่านี้ดุร้าย รบเก่งว่องไว และไม่กลัวเจ็บกลัวตาย เขามีความเชื่อมั่นว่า หากถึงแก่ความตายในที่รบ เขาจะต้องได้ขึ้นสวรรค์ และวิญญาณของคนที่เขาได้ฆ่าไว้ก่อนตายนั้นจะต้องติดตามไปรับใช้เป็นบ่าวไพร่ของเขาบนสวรรค์ด้วย เพราะฉะนั้นเขาจึงฆ่าไม่เลือก ไม่ว่าจะเป็นคนแก่ ผู้หญิงสาว หรือลูกเล็กเด็กแดง เพื่อวงวิญญาณของเขาแต่ละคนจะได้มีข้าราชบริพารรับใช้มากที่สุด เมื่อถึงเวลาต้องกลับไปเฝ้าพระเจ้าอัลล่าห์ มองซิเออร์ เดอ ฟอแบง เขียนไว้ว่า ระหว่างการสู้รบนี้ แขกจำนวนหนึ่งบุกรุกเข้าไปในวัดไทยและฆ่าพระภิกษุตายทั้งวัด กว่าท่านแม่ทัพฝรั่งเศสนี้จะฆ่าแขกได้หมดสิ้น 50 คน ก็มีทหาร ชาวบ้าน และพระไทยต้องเสียชีวิตเพราะถูกแขกมากาซาฆ่าเป็นจำนวนกว่า 360 คน

               ความจริง มองซิเออร์ เดอ ฟอแบง มิได้ฆ่าแขกตายหมดตัวหัวหน้าของเขารอดชีวิตหลบหนีไปได้ ดั้นด้นเดินป่าแอบกลับมาที่กรุงศรีอยุธยา ตรงมาที่หมู่บ้านแขกมากาซา ประกาศแก่พวกพ้องว่า เจ้าพระยาวิชเยนทร์เล่นไม่ซื่อ