Get Adobe Flash player

เมื่อสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงแจกพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์ (จบ) โดย นพ.วิบูล วิจิตรวาทการ

Font Size:

 

(ความเดิมตอนที่แล้ว)

                อนึ่งท่านผู้หลักผู้ใหญ่ซึ่งมีความดีเป็นคุณแก่ข้าพเจ้าแต่เดิมมาจนบัดนี้ แลเป็นกำลังในที่ว่าราชการรักษาแผ่นดินอยู่นั้นก็ดี บ่าวไพร่ซึ่งเป็นคนข้างเคียงของข้าพเจ้าเอง ที่นับถือข้าพเจ้าจริง ๆ ไม่ได้ดูหมิ่นดูแคลนข้าพเจ้า เหมือนอย่างคนเป็นอันมากดั่งว่าแล้วนั้นก็ดี ยังอยู่ยั่งยืนเป็นปรกติตลอดมาเหมือนตัวข้าพเจ้า

                ข้าพเจ้าได้ไว้ใจมอบตามอบหูให้คิดให้ดูให้ฟังราชการในที่ต่าง ๆ ห่าง ๆ ไกล หรือเป็นการไพร่ต่ำๆ จากตาจากหูข้าพเจ้าจนข้าพเจ้าได้ความสุขเบาใจเบาแรงอยู่จนทุกวันนี้ ก็เป็นดีหนักหนา”

                อ่านข้อความในประวัติศาสตร์นี้ ก็พอจะได้เรื่องราวมาว่า เมื่อสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 4 ทรงมีพระชนมายุมากขึ้นทุกที จนเรียกได้ว่าเป็นเจ้าในพระราชวังหลวงที่มีพระชนมายุสูงสุด ผู้ใดแก่กว่าพระองค์ก็สิ้นชีวิตหมดสิ้นไปแล้ว

                จึงทรงตระหนักว่าพระองค์เองก็จะเสด็จสวรรคตไม่ทรงทราบว่าช้าหรือเร็ว ทั้งพระราชทรัพย์สมบัติต่าง ๆ ที่ได้สะสมไว้ก็เพิ่มพูนขึ้นมาทุกที จึงตัดสินพระทัยที่จะแจกจ่ายให้แก่พระญาติวงศ์ และข้าราชการขุนนางสนิททั้งหลายแต่เดี๋ยวนี้

                เพราะหากมีบุญบารมีวาสนาน้อยลง รวมทั้งพระกายาไม่แข็งแรงเหมือนแต่ก่อน ก็จะไม่สามารถแจกจ่ายได้ตามพระทัยต้องการ

                หากปล่อยเวลาให้ผ่านไปจนเสด็จสวรรคตเสียแล้ว จะไว้ใจให้ผู้อื่นมาแจกจ่ายได้ก็ยากเต็มที

                รวมทั้งทรงปรารถนาที่จะไม่ใช้พระราชทรัพย์ส่วนพระองค์นี้ ในการบำรุงซ่อมแซมวัดวาอารามทั้งหลาย ก็คงจะทรงพิจารณาว่า วัดเหล่านั้นก็อยู่ในสภาพดีพอแล้ว รวมทั้งพระภิกษุในพระราชอาณาจักรทั้งหลายก็อยู่ดีกินดีทั่วไป

                ด้วยเหตุนี้จึงทรงแจกจ่ายพระราชทรัพย์เป็นจำนวนหลายพันชั่ง จึงมีส่วนน้อยนิดเดียวเหลืออยู่สำหรับพระองค์เอง

                การกระทำเช่นนี้ผู้เขียนเองไม่เคยเห็นในประวัติศาสตร์ว่ามีพระเจ้าแผ่นดินองค์ใดในประเทศใดในโลกนี้ที่เคยปฏิบัติเช่นนี้

                ไม่เคยอ่านพบในหนังสือประวัติศาสตร์โบราณหรือสมัยใหม่ ว่ามีพระมหากษัตริย์ที่ทรงเป็นนักปราชญ์รอบรู้ในหลักของพระธรรม เชื่อถือในพุทธศาสนา จนสามารถที่จะมีพระกรุณาทำบุญต่อผู้อื่น แจกจ่ายทรัพย์สมบัติส่วนพระองค์เสียจนเกือบหมดสิ้น

                และพอพระทัยที่จะเก็บไว้เป็นส่วนน้อยเท่านั้น

                นี่เป็นเหตุการณ์อีกอันหนึ่ง ซึ่งแสดงถึงความเป็นมนุษย์สูงสุดยอดของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว