Get Adobe Flash player

เคราะห์กรรมของนายอินเสน (ตอนจบ) 2 โดย น.พ.วิบูล วิจิตรวาทการ

Font Size:

 

                ในแผ่นดินสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีนั้น ดูจะมีการเฆี่ยนกันมากกว่ายุคอื่น แม้แต่พระภิกษุก็ถูกรับสั่งให้โบยเพราะทรงคิดฟั่นเฟือนไปว่าพระองค์เป็นพระโสดาบัน พระภิกษุควรกราบไหว้

                เมื่อคณะสงฆ์ไม่ยอมถวายความเคารพแบบนั้น ก็บัญชาให้เฆี่ยนหลังพระสงฆ์ในจีวร ชาวบ้านไพร่เมืองทั้งหลายเสียใจและสงสารที่พระโดนเฆี่ยน ต่างพากันมาขอให้เฆี่ยนตนเองแทนพระกันมากมาย

                แม้พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชเองก็เคยถูกสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีสั่งโบยหลัง สมัยที่เป็นแม่ทัพไปล้อมเจ้าพระฝางที่เมืองสวางคบุรี แล้วปล่อยให้พระเจ้าฝางกับพรรคพวกตีฝ่าหนีออกจากเมืองไปได้

                ประวัติศาสตร์เล่าไว้ว่า สมเด็จพระพุทธยอดฟ้าฯ ซึ่งขณะนั้นมียศเป็นพระยาอภัยรณฤทธิ์ ถูกลงพระราชอาญาใส่หลักปักคาเฆี่ยนหลัง 30 ที

                ศาสตราจารย์ขจร สุขพานิช ท่านเขียนเล่าต่อไปว่า

                “นายอินเสนโดนโบย 99 ที การโบยหนังสือแต่ก่อนก็บอกไว้ ให้ผู้กระทำผิดถอดเสื้อนอนคว่ำหน้า มีเจ้าพนักงานยึดมือยึดเท้าไว้ แล้วผู้โบยก็หวดลงไปตามหลังตามไหล่ (จะหวดด้วยหวายหรือแส้หนังอย่างใดอย่างหนึ่ง) มีการขานการนับจำนวนไว้ให้แน่นอน

                การถูกโบยดังนี้กว่าจะครบกำหนด 99 ที เอกสารไม่ได้บอกไว้ว่านายอินเสนจะสลบไปกี่ครั้ง แต่เมื่อครบ 99 ทีแล้ว เจ้าพนักงานก็หามนายอินเสนไปไว้ในคุก แล้วก็นำเรื่องขึ้นกราบทูลในหลวงให้ทรงทราบ

                ถ้านายอินเสนเป็นคนหนุ่ม...การถูกโบย 99 ทีก็ยังไม่ถึงกับเสียชีวิต แต่ไพร่ที่จะสังกัดในกรมอาลักษณ์ได้คงไม่ใช่คนหนุ่ม นายอินเสนจะมีอายุเท่าใดเอกสารไม่ได้บอกไว้ บอกเพียงว่านายอินเสนได้รับโทษบอบช้ำมาก

                ความเจ็บปวดเนื่องจากการถูกโบยมีอย่างมหันต์ คงร้องครวญครางอยู่หลายวัน มีผู้นำเรื่องขึ้นกราบทูลในหลวง

                พระองค์จึงมีบัญชาให้หมอหลวงเข้าไปดูแลรักษา (ดูเหมือนจะเป็นพระเจ้าน้องยาเธอ กรมหลวงวงศาธิราชสนิท) หมอหลวงได้เข้าไปเยี่ยมคนป่วย เห็นได้รับทุกข์ทรมานมาก จึงสั่งให้นำฝิ่นเข้ามาให้คนป่วยกินเพื่อบรรเทาความเจ็บปวด

                จะเนื่องด้วยฝิ่นนี่เป็นเหตุ หรือเพราะผู้ป่วยชรา ทนพิษแผลถูกโบยไม่ได้ นายอินเสนก็ถึงแก่กรรมในคุกในเวลาต่อมา”

                ความจริงเมื่อเราพิจารณาเรื่องนี้ตามความคิดของคนสมัยใหม่แล้ว ก็รู้สึกว่าแท้จริงมีคนทำผิดหลายคน แต่นายอินเสนกลับถูกทำโทษคนเดียว เราไม่ทราบว่าอะไรเกิดขึ้นกับอ้ายฟุ้งบ่าวนายพัดดิโคมบ์

                ผู้เขียนเข้าใจว่าคงจะไม่มีผู้ใดคิดเอาโทษ เพราะมันเป็นเพียงตัวขี่ข้าฝรั่ง นายจะสั่งใช้อย่างไรก็ต้องทำตาม

                ผิดกับนายอินเสนซึ่งเป็นคนฉลาดเฉลียวมีวิชาความรู้จึงสมควรที่จะรู้ผิดรู้ถูก แต่คนที่กะล่อนเจ้าเล่ห์ที่สุดนั้น คือ นายพัดดิโคมบ์ข้าราชการอังกฤษนี้เอง

                ไทยเราไม่กล้าทำอะไร เพราะเขาเป็นคนต่างชาติจากมหาประเทศที่เราหวั่นกลัว นายพัดดิโคมบ์และพรรคพวกชาวอังกฤษทั้งหลายเลยรอดตัวสบายใจเฉิบ

                มิหนำซ้ำยังได้รับพระมหากรุณาฯ เพิ่มเติมจากพระเจ้ากรุงสยามอีก

                ขณะที่คดีนายอินเสนเกิดขึ้นนี้ ท่านกงสุลอังกฤษ นายฮิลเลียก็เป็นโรคบิดถึงแก่กรรม ข้าราชการอังกฤษล้มป่วยกันหลายคน

(อ่านต่อฉบับหน้า)