Get Adobe Flash player

เมื่อพระเจ้าเสือต่อยปาก (2) โดย น.พ.วิบูล วิจิตรวาทการ

Font Size:

ความเดิมตอนที่แล้ว

                ผู้เขียนเคยเห็นรูปภาพการฆ่านักโทษในประเทศอินเดียสมัยโบราณ เขาให้นักโทษนั่งคุกเข่า มือทั้งสองถูกมัดไว้ข้างหลัง และให้ก้มหน้าวางหัวลงบนขอนไม้ เมื่อถึงเวลาต้องตาย ควาญช้างก็บังคับให้ช้างดุนั้นยกเท้าหน้าขึ้นสูงข้างหนึ่ง แล้วก็ตะปบทุบลงบนหัวนักโทษ จนกว่าจะกะโหลกแตกสมองเละตายอยู่ตรงนั้น

                เข้าใจว่าต้องทุบกันหลายที เพราะเท้าช้างนั้น ถึงแม้จะหนักก็ค่อนข้างนุ่ม คนที่ถูกเหยียบอาจไม่ตายทันทีเสมอไป

                ส่วนในกรุงศรีอยุธยาของเรานั้นจะฆ่าแบบไหนผู้เขียนไม่ทราบดี จะให้นักโทษนอนกับพื้นดินแล้วเอางาช้างแทง ใช้ช้างเอางวงจับตัวฟาดจนตาย หรือควาญไสช้างเข้ากระทืบจนตัวเละ ไม่มีการอธิบายไว้แน่นอน จึงทราบแต่ว่า ในสมัยโบราณนั้น ไม่ได้ประหารชีวิตด้วยการตัดคออย่างเดียว แต่มีวิธีอื่นมากมาย

                ฝรั่งชาวอังกฤษในกรุงศรีอยุธยาก็เคยเขียนเล่าว่า คนไทยนิยมประหารชีวิตนักโทษด้วยการให้เสือกิน โดยปล่อยเสือดุที่หิวให้กินนักโทษซึ่งมัดไว้กับหลัก ให้สัตว์กินคนทั้งเป็น และเสือนั้นนิยมที่จะกัดมือกัดเท้าให้ขาด และคาบไปกินก่อน หลังจากนั้นจึงกลับมาเคี้ยวตับไตไส้พุงต่อไป ทำให้นักโทษไม่ตายทันที และทนทุกข์ทรมานยิ่งนัก

                นอกจากจะขี่ช้างเก่งแล้วนั้น พระเจ้าเสือหรือหลวงสรศักดิ์นี้ ยังมีลักษณะเป็นนักหมัดนักมวยมาแต่ยังเยาว์

                ในสมัยที่เจ้าพระยาวิชเยนทร์ฝรั่งชาวกรีก ดำรงตำแหน่งเป็นอัครมหาเสนาบดีนั้น พระเพทราชาและหลวงสรศักดิ์ รวมทั้งข้าราชการไทยทั้งหลาย ต่างอิจฉาริษยา และเกลียดชังท่านมาก หลวงสรศักดิ์จึงกลั่นแกล้งและชวนทะเลาะอยู่เสมอ

                วันหนึ่งเจ้าพระยาวิชเยนทร์หมอบเฝ้าพระนารายณ์อยู่ในท้องพระโรง หลวงสรศักดิ์เดินผ่าน ก็เอาเท้าลูบหัวเจ้าพระยาวิชเยนทร์ดื้อ ๆ ท่านก็ไม่กล้าทำอะไร

                อีกครั้งหนึ่งหลวงสรศักดิ์เห็นเจ้าพระยาวิชเยนทร์ยืนคุยอยู่กับฝรั่งสองคน ก็แกล้งมาท้าทายให้ต่อสู้กัน เจ้าพระยาวิชเยนทร์ก็อุตส่าห์ห้ามไม่ให้ฝรั่งโต้ตอบ เพราะเป็นที่รู้กันว่า คนเฮี้ยวนั้นเป็นโอรสลับของพระเจ้าแผ่นดิน แต่ถึงแม้ท่านจะพยายามหลีกเลี่ยง และสำรวมที่สุดแล้ว ก็ยังไม่พ้นอันตราย

                วันหนึ่ง หลวงสรศักดิ์ได้ข่าวว่าเจ้าพระยาวิชเยนทร์บังคับให้พระภิกษุสึกออกมาทำงานโยธา ก็เข้าไปฟ้องสมเด็จพระนารายณ์ แต่พระเจ้าแผ่นดินก็ทรงเฉยเสีย ไม่กล่าวว่าเจ้าพระยาวิชเยนทร์แต่อย่างไร หลวงสรศักดิ์ก็เดือดสุดขีด คราวนี้พบเจ้าพระยาวิชเยนทร์ก็ไม่ท้าทายเหมือนครั้งก่อน ตรงเข้าต่อยทีเดียว ฝรั่งหน้าหงายฟันหลุดตกลงมาสองซี่

                พระราชพงศาวดารบันทึกเหตุการณ์ตอนนี้ไว้ว่า

                “หลวงสรศักดิ์จึงคิดว่า อ้ายฝรั่งคนนี้มันโปรดปรานยิ่งนัก จะกระทำผิดสักเท่าใด ๆ ทรงพระกรุณาก็มิได้เอาโทษ และกูจะทำโทษมันเองสักครั้งหนึ่ง จึงเข้าไปคอยเจ้าพระยาวิชเยนทร์อยู่ที่อันเคยนั่งว่าราชการในพระราชวังนั้น

                ครั้งเจ้าพระยาสมุหนายกฝรั่งเข้าไปในพระราชวังแล้วก็นั่งว่าราชการ และหลวงสรศักดิ์เห็นได้ที ก็เข้าชกเอาปากเจ้าพระยาวิชเยนทร์ฟันหักสองซี่แล้วก็หนีออกไปยังบ้าน”

                เจ้าพระยาวิชเยนทร์โดนต่อยจนฟันหลุดแล้ว ท่านก็ยังไม่คิดสู้ แต่รีบเข้าเฝ้าสมเด็จพระนารายณ์ ทั้ง ๆ ที่เลือดยังไหลออกจากปาก เป็นการขอความสงสารและเห็นใจจากพระเจ้าแผ่นดิน

อ่านต่อฉบับหน้า