Get Adobe Flash player

Time to Say Goodbye โดย ดร.การุณ รุจนเวชช์

Font Size:

 

                ๓๙ ปีที่อยู่ใน California สิ้นสุดลงในปี ๒๐๑๕ บ้านที่สร้างไว้ที่เกาะ โออาฮุ (Oahu) รัฐ ฮาวายอิ (Hawaii) ในปี 2003 รอให้เราไปครองเรือนมา ๑๒ ปี ที่นายทหารระดับผู้บัญชาการเช่าอาศัยมาตลอดไม่เว้นว่าง จนหมดสัญญาเช่าในเดือนพฤษภาคม และเมื่อการสอนสิ้นเทอมเดือนมิถุนายน จึงได้ลาออกเพื่อย้ายไปอยู่บ้านใหญ่ไม่ไกลทะเลฝั่งตะวันตกของเกาะเสียที เพื่อที่จะใช้เวลาทำสิ่งต่างๆที่ภรรยาและตนเองปรารถนา เช่นการเดินทางท่องเที่ยวได้ทุกเวลาสะดวก เขียนตำราที่คั่งต้างให้เสร็จ วาดรูป ทำสวน ออกกำลังกาย ทำอาหารไปทานและเดินตามชายหาดที่สวยงามด้วยน้ำทะเลสีน้ำเงินทรายขาว กิ่งก้านมะพร้าวพลิ้วเป็นเงาเงินเมื่อรับแสงแดดที่อุ่นตลอดปี กายรับลมทะเลโชยไม่สร่าง พลางเพลินคลื่นน้ำนาบผิวทรายเป็นฟองกระจายซึมทรายไม่ทันเหือดหายคลื่นใหม่ตามมาทุกวินาที และนี่คือถิ่นฐานใหม่ของชีวิตที่เหลือของเรา

                เมื่อทราบกำหนดการย้ายสถาน คุณดนัย หรือที่ใครๆเรียกว่า “กำนัลเล็ก” กับคุณรุ้งพร หรือคุณม่วง เพื่อนที่น่ารักมีคุณธรรมนำชีวิต หาเวลาว่างจากธุรกิจร้านอาหารที่ San Diego พาเราไปทานอาหารร้องเพลงที่ร้านเครื่องเทศใน Hollywood คุณม่วงรู้จักเลือกอาหารเป็นก๋วยเตี๋ยวต่างๆอร่อยทุกจาน ความสำราญเบ่งบานเมื่อได้พบคุณจเร คุณเล็ก คุณแดง เจ้าของ “เสรีชัย” และเพื่อนๆคุณเล็กที่น่ารักรื่นเริง สนิทสนมเหมือนรู้จักกันมาหลายปี เป็นอุปนิสัยของชาวไทยที่ต่างไปจากอเมริกันที่แม้จะเป็นมิตร (friendly) แต่ก็มีระยะห่าง (distance) และซึ้งโสติกับเสียงเพลงของคุณเล็กที่ตั้งใจร้องให้ผมฟัง

วันต่อมา คุณศิรินันท์ หรือ ครูหนึ่ง เชิญเราไปที่บ้านที่ Los Angeles ที่เธอและสามีใช้เวลาหาซื้อเป็นเวลา ๒ ปี จนพอใจ เธอแต่งเติมรั้วออกแบบเหล็กดัดเป็นลาย และก่อปูนสร้างบ่อน้ำพุหน้าบ้านจากจินตนาการและความรู้ทางด้านศิลป์ที่หาเงินจากอาชีพร้องเพลงเรียนจนจบปริญญาเอก โดยไม่ได้อาศัยเงินจากครอบครัว ทั้งยังมีรายได้ให้ไปเรียนการร้องเพลงเพิ่มเติมจากที่เรียนมาในกรุงเทพ กับอาจารย์หลายคนที่แคลิฟอร์เนีย จนสั่งสมความรู้และความสามารถถ่ายทอดให้เยาวชนได้ เช่นศิษย์วัย ๑๕ ที่ฝักใฝ่ทางด้านการแสดงและร้องเพลง ได้สังเกตุการสอนของเธอเช่น  การคุมเสียงให้ถูกทำนอง การเปล่งเสียงจากกำลังท้องให้ขึ้นสูง เมื่อสอนเสร็จ เธอพาเราไปห้องบันทึกเสียงที่สามี Francois ที่เกิดในเมือง Nice, France และฟ้าลิขิตให้ได้มาพบรักสาวไทยหน้าคมเข้มผู้นี้ ร่วมสร้างความฝันทางด้านการบันเทิงสร้างห้องบันทึกเสียงใหญ่มีอุปกรณ์ที่มีคุณภาพเป็นที่เชื่อถือในหมู่นักสร้างภาพยนตร์ให้ส่งงานมาให้บันทึกเสียงตลอดที่หลายคราต้องใช้เวลาอยู่ในห้องสลัวไม่เห็นเดือนตะวันวันละ ๑๒ ชั่วโมง วันนั้นแม้งานภาพยนตร์จะเร่งด่วน เราก็ยังได้คุยกันพอสมควร และลาจากเพื่อไปพบพี่นิด หรือคุณอัปสร ภรรยาของคุณนิมิตร อดีตนักเขียนบทความเศรษฐกิจของเสรีชัย บ้านเธออยู่ไม่ไกลจากคุณหนึ่ง หญิงวัย ๗๕ ยังแข็งแรงรับงานดูแลสามีที่สุขภาพอ่อนราไปตามวัยเกิน ๘๐ และยังรื่นเริงกับการร้องเพลงที่ถมความขาดทางด้านการศึกษาเพียงระดับมัธยมเพราะครอบครัวจีนในสมัยนั้นไม่นิยมให้ลูกผู้หญิงเรียนสูง แม้จะไร้ปริญญาใดๆ เธอก็ไม่สยบให้ชีวิตในอเมริกาประสบทางตัน ทำงานด้านเสริฟอาหารมาตลอดจนเกษียณ เป็นอาชีพที่ให้พลังกายและการสมาคมได้คล่องแคล่ว เราพบกันเป็นครั้งแรกในงานฉลอง ๔๐ ปีของเสรีชัย ความสนใจในสิ่งเดียวกันคือเพลง เธอปรารถนายิ่งนักที่จะได้ร้องเพลงกับผม จึงเชิญมาที่บ้านก่อนร้องเพลงเธอพาเราไปทานก๋วยเตี๋ยวอร่อยใกล้บ้านเป็นอาหารบ่ายแล้วกับมาบ้านเพื่อจุดประสงค์สำคัญคือร้องเพลง ระหว่างที่คุณนิมิตรและดร.ชวนชื่นสนทนาในห้องรับแขกที่มีไม้ประดับเพดานและเสาดูหนักแน่นแทนเสียงที่แผ่วเบาของนักเขียนผู้รู้ในเรื่องเศรษฐกิจ เสียงเพลงคู่ของพี่นิดและผมในห้องถัดไปจากเครื่องเสียงแบบสมัครเล่นดังชัดคมพอได้ยินไปทั่วบ้าน ร้องกันไปอัดเสียงไปพร้อมกับเครื่องอัดจากโทรศัพท์มือถือ โดยไม่คำนึงถึงคุณภาพเท่ากับปริมาณ ได้ถึง ๑๐ เพลง แล้วสุดสิ้นวันที่ร้านอาหารเครื่องเทศอีกครั้ง เพื่อการร้องเพลงคาราโอเกะ ได้พบคุณปู มาลากุล และสามีคุณวณิช วรรัตน์ โดยบังเอิญ หลังจากห่างหายกันไปกว่า ๒๐ ปี เธอจำผมได้แม้สีผมจะเปลี่ยนเป็นขาว เข้ามาทักก่อนขึ้นไปร้องเพลง “หงษ์เหิร” ด้วยเสียงใสไพเราะมากราวนักร้องอาชีพ

                เพลงเป็นสื่อสร้างมิตร เพราะไม่มีชนชั้นวรรณะแบ่งแยกความต่างในทุกด้าน นอกจากความรื่นเริง ที่เราได้รับในวันอำลามิตรในนครลอสแองเจลิสที่ย้ายมาเริ่มชีวิตใหม่เมื่อ ๓๙ ปีก่อนจากมหาวิทยาลัยรัฐแคนสัส (Kansas) เมื่อได้รับเชิญมาเป็นวิทยากรพิเศษที่ UCLA และได้งานสอนภาษาอังกฤษด้านการประพันธ์เรื่อยมาจนพอแก่เวลาที่จะเกษียณ เอาเวลาที่เหลือบำเรอชีวิตร่วมกับภรรยา แม้จะจากแคลิฟอร์เนีย แต่ก็ไม่จาก “เสรีชัย” ที่เริ่มเขียนบทความให้เป็นวิทยาทานมาแต่ปี ๑๙๗๗ แต่คงต้องเว้นไปสักสองอาทิตย์ในระหว่างการโยกย้ายบ้าน