Get Adobe Flash player

New Environment, New Home, New Life โดย ดร.การุณ รุจนเวชช์

Font Size:


เวลาผันไป นำสิ่งใหม่มาให้ปรับสภาพชีวิตจนเริ่มชินขึ้นทุกวันเวลา

เวลาที่ผ่านไปก็เหมือนสายน้ำที่ไหลไปไม่เหลือรอย ที่เหลือในใจไม่ใช่เวลาแต่เป็นความพอใจในสิ่งแวดล้อมใหม่ และผูกพันต่อบ้านใหม่ คนใหม่ที่เข้ามาสัมพันธ์ประสบการณ์เก่าๆที่ไร้ความผูกพันต่อเนื่องก็เหมือนเวลาหรือสายน้ำที่ผ่านไปไม่เหลือรอยให้คำนึง เช่นมิตรชั่วคราวที่จากกันไปโดยไม่ยึดติด และเวลาพามิตรใหม่มาสัมพันธ์

ชั่วเวลาไม่ทันข้ามวันที่สองที่มาเริ่มชีวิตใหม่ที่บ้านใหม่ รัฐใหม่ เพื่อนบ้านสี่หลังปลายถนน หรือ cul de sac เป็นกลุ่มแรกที่ซื้อบ้านในปี ๒๐๐๓ เช่นเดียวกับเรา แสดงไมตรีดีใจที่เราเข้ามาร่วมสหายทะยอยมาแนะนำตัวพร้อมเอื้อเฟื้อช่วยเหลือเก็บกล่องที่บรรจุของไปทิ้งที่ dumpster หรือที่ทิ้งขยะที่ทางเมืองจัดไว้ให้ทุกคนใช้นอกจากเพื่อนบ้านชาว Hawaiian ยังมีเพื่อนไทยที่พบกันที่วัด เริ่มติดพันไปมาหาสู่ทำอาหารเลี้ยงพาไปขับรถเที่ยว โดยไม่คำนึงว่าอยู่เปล่าเปลี่ยวในเกาะที่ไร้ทางไปไหนได้ไกล

หลายคนที่คำนึงถึงเขตกำหนดถิ่น เป็นเขตกำหนดใจ ก็เหมือนมีสภาวะจิตติดอยู่ในกรง เป็นโรคที่เรียกว่า Island Fever ตระหนักได้เช่นนี้ เขาจึงไม่ให้เขตของผืนที่รัดตัวรัดใจ แล้วใจก็ปลอดโปร่ง รับสายลมเย็นจากทะเลที่โชยมาไม่หยุดแม้นาที เล้าโลมไม้ใหญ่ให้ดอกสีต่างๆแต้มสีฟ้าคราม เช่น หางนกยูงฝรั่ง (delonixregia) คูนรุ้ง (rainbow shower) คูนขาว คูนเหลือง หรือ ราชพฤษ์ ทั้งหมดมีชื่อทางวิทยาศาสตร์ว่า Cassia x nealiaeและลีลาวดี (plumeria) ไหวไปตามลมโลมต้น

ความมีไมตรีของชาวเกาะ ยิ้มแย้ม เชื่องช้าไม่เร่งรัดให้ความดันขึ้น ชอบสนทนาหัวเราะรื่นเริง ความสะดวกกับสิ่งจำเป็นต่อการดำรงชีวิต ความสะอาดของบ้านเมือง ความห่างไกลจากการขัดแย้งทางการเมือง มีแต่ความใกล้ชิดกับธรรมชาติที่ตระการตาด้วยทะเลสีฟ้าสลับคราม และเขียวมรกต ทรายละเอียดนุ่มเท้า เขาเขียวตลอดปี ทำให้เราลืมคำนึงไปว่าเราอยู่เกาะที่มีเขตจำกัด และแม้จะตระหนักถึง เขตจำกัดของแผ่นดินก็ไม่อาจจำกัดเขตแดนใจที่โปร่งใสรับความอภิรมย์ทุกวันเวลา ชีวิตที่ไม่ปรารถนาวัตถุใดๆ นอกจากความสงบและสุขใจที่มีให้ต่อกัน

    Gordon, please come to have dinner with us this evening. We’re celebrating our daughter’s birthday. Tiffany สาวผสมเชื้อชาติต่างจากบรรพบุรุษบุกเบิกพัฒนาเกาะมาหลายชั่วอายุคน จนเป็นชาว ฮาวายเอียน อเมริกัน (Hawaiian American) เช่นเดียวกับประชากรส่วนมากบนเกาะนี้ เธอกำลังขับรถผ่านผมที่กำลังกวาดใบไม้บนพิ้นหญ้า ว่าคืนนี้ครอบครัวเธอจะจัดงานฉลองวันเกิดให้ลูกสาววัย ๓ ขวบ เมื่อไม่ได้นัดหมายกับใคร จึงตอบตกลงไปด้วยความยินดี

    ทำงานสวนเสร็จ อาบน้ำเย็นสดชื่นกายนัก ขับรถไปตามเส้นทางที่ร่มรื่นด้วยต้นลีลาวดีสีขาว จนถึงร้านสรรพสินค้าใหญ่ ผู้คนมากมาย ส่วนใหญ่ไม่คำนึงถึงการแต่งกายที่ไม่เข้าชุดกัน เพียงพอห่อหุ้มกายที่ขยายไปตามปี มีผลจากสิ่งบริโภคที่ไม่เข้าใจหรือรับรู้ในคุณค่าอาหาร หลายคนจึงมีน้ำหนักเกิน 300 ปอนด์ เราสองคนจึงดูต่างไปจากคนท้องถิ่น ที่อาจเห็นว่าเราคงไม่ค่อยได้กิน หญิงขนาดใหญ่ทักทาย ดร. ชวนชื่น อย่างไร้จรรยาว่า Do you have enough food to eat? แทนที่จะตำหนิคนถามที่ไร้มารยาท เธอตอบกลับไปว่า Yes, I have to eat. Actually, I eat like a pig. การสนทนาทักทายจึงสิ้นสุดลงตรงนั้น

    หาของขวัญให้ Leila ได้ และไปนั่งดื่มกาแฟสักพัก ก็กลับบ้าน จัดของต่อ จนเย็น เตรียมตัวไปงานวันเกิดที่บ้านถัดไป เห็นโต๊ะเก้าอี้จัดไว้ที่สนามหน้าบ้านมากพอสำหรับแขกประมาณ ๕๐ คน ด้านในห้องเก็บรถที่เปิดประตูสุดเพดาน มีโต๊ะอาหารที่ยังว่างอยู่  Wayne พ่อเลี้ยงของ Tiffany ชายวัยกลางคนหน้าเข้มละม้ายเม็กซิกัน สูงใหญ่ เข้ามาทักทายและบอกว่าภรรยาเชื้อสายเกาะหลี กำลังทำอาหารอยู่ในครัว Laura is still cooking in the kitchen. ทั้งคู่มีบ้านและงานที่ Las Vegas มาเยี่ยมลูกชายวัย ๓๖ Lauren ลูกสะใภ้ และหลานยาย บางครั้งคราว

    เด็กๆตั้งแต่ ๑ขวบถึง ๑๔ ขวบ ล้วนเป็นลูกหลาน หน้าตาเอเชียน พูดเล่นกันตามลำพัง ไม่ต่างจากเด็กอเมริกันทั่วไป เพราะเกิดเติบโตมาในสังคมอเมริกันที่ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาหลักของการดำรงชีพ ส่วนผู้ที่อพยพเข้ามาใหม่จากประเทศอื่นๆเช่น The Philippines หนีความจนมาทำงานเป็นชาวสวนหรือก่อสร้าง บางคนพูดภาษาอังกฤษไม่ได้ ต้องอาศัยเพื่อนที่อยู่มานานช่วยเป็นล่าม

    We notice that a lot of young people have babies and children. Also, they don’t seem to be affected by the high cost of living on this island. They go shopping instead of going to the park or anywhere else to relax and enjoy time with their family. ผมสนทนากับญาติของ Tiffany ครูโรงเรียนรัฐบาล เธอคุ้นเคยกับเด็กวัยรุ่นเริ่มสนใจมีเพศสัมพันธ์ และทำงานเล็กน้อย พบจบ high school ก็เริ่มมีลูก มีสิทธิได้รับค่าเลี้ยงดูเด็ก ลูกโตก็มีอีก แต่ละคนเป็นรายได้เจือจุนการครองชีพที่มีแต่เพียงวันๆไป ไร้จุดมุ่งหมายให้ลูก หรือแม้แต่ชีวิตตน

    เราไม่อาจแก้ไขสภาวะของสังคมที่ทุกคนต่างมีความรับผิดชอบกันเอง ความรับผิดชอบของเราสอง คือการครองชิวิตในวัยเกษียณด้วยความปลอดโปร่งใจและกายไปกับธรรมชาติ ให้บ้านใหม่เป็นที่พักใจไม่ใช่แต่เพียงพักกาย ให้เพื่อนใหม่ที่มีไมตรีและจิตเอื้อเฟื้อเกื้ออารมณ์ให้ผ่องใส เป็นชีวิตที่พอเพียงแล้ว