Get Adobe Flash player

เที่ยวไทยไปกับ ดร. การุณ ตอน ๑๑ โดย ดร.การุณ รุจนเวชช์

Font Size:

ที่ห้องอาหารมื้อเช้าที่โรงแรม The Emerald เสียงโทรศัพท์ปลายสายดัง และเสียงสตรีคุ้นหูอ่อนโยนรับสาย

“สวัสดีค่ะ”  

“สวัสดีครับอาจารย์ ผมการุณ พูดครับ ผมโทรมาเพื่อชวนอาจารย์ไปเที่ยวสวนดาษดากับลูกศิษย์เก่าของอาจารย์ครับ ผมได้เช่ารถตู้พร้อมคนขับที่พรสุขแนะนำมาครับ”

“ไหนการุณเล่ามาซิว่า สวนดาษดาเนี่ย มันเป็นยังไง แล้วก็มีใครไปบ้าง”

“สวนดาษดา เป็นสวนตกแต่งด้วยดอกไม้สดหลายพันธุ์หลากสี บนเนื้อที่กว่า ๘๐๐ ไร่ บริเวณเชิงอุทยานเขาใหญ่  ในจังหวัดปราจีนบุรี ของ ดร.ปวเรศ บุญตานนท์ ผู้มีจินตนาการและความมุ่งมั่นที่จะฟื้นฟูพันธุ์ไม้ที่เริ่มสูญหายทั้งพัฒนาสายพันธุ์จากทวีปอื่นๆ และที่ห้องอาหารไทยมี ชูพงษ์ บุญนาค อดีตหัวหน้าห้อง ๑๐๘ เป็นที่ปรึกษา อาจารย์ไปกับเราได้มั๊ยครับ”

นั่นคือจุดเริ่มต้นของการเที่ยวของอาจารย์ปราณี ชวนคุรุ อาจารย์ประจำชั้น ห้อง ๑๐๗ กับลูกศิษย์โรงเรียมเตรียมอุดม เมื่อ ๕๓ ปีก่อน

เรานัดพบกันที่โรงแรม The Emerald บนถนนที่ไม่ว่างเว้นการจราจรที่คนระอา ดร.ชวนชื่น เตรียมอาหารเช้าจากห้อง Bakery ของโรงแรมไว้พร้อม เวลา ๗ นาฬิกา (นิด) บังอร, (ตุ๋ย) ทัศนีย์, (แต๋ว) พรสุข ทะยอยกันมา แล้วเราเริ่มออกเดินทาง ไปรับอาจารย์ ท่านยืนคอยอยู่หน้าบ้าน ทุกคนตื่นเต้นเมื่อเห็นอาจารย์

จากถนนรังสิต มุ่งตรงสู่นครนายก เมื่อถึงตัวเมืองนครนายก เลี้ยวขวาไปตามถนนสุวรรณศร มุ่งสู่จังหวัดปราจีนบุรี จนถึงถนนต้นไม้สวยที่สองข้างทางโน้มกิ่งก้านเข้าหากัน ที่ปลายทางเป็นวงเวียนสมเด็จพระนเรศวร รวม ๒๒ กิโลเมตร เลี้ยวซ้ายไปตามถนนปราจีน เขาใหญ่ เพียง ๘ กิโลเมตร อาณาจักรดอกไม้ “ดาษดา” ได้ปรากฏในสายตาในเวลาใกล้เที่ยงวัน

รายการวันนี้เริ่มด้วยอาหารกลางวัน ต่อด้วยเดินชมสวนในห้องปรับอากาศ นั่งเรือไปชมทุ่งสวน กลับมาชมรายการแสดงแสงสีเสียงของสวนดาษดา แล้วกลับสู่พระนคร ส่งอาจารย์ และทุกคนมาที่โรงแรม The Emerald แล้วแยกจากกัน

เราตรงไปที่ครัว ชูพงษ์ บุญนาค อดีตหัวหน้าห้อง ๑๐๘ ปัจจุบันเป็นที่ปรึกษาด้านโภชนาการและบริหาร รอให้การต้อนรับคณะเราอยู่  ทิวทัศน์ที่ระเบียงหน้าห้องอาหาร เป็นทิวเขาเขียวแต่ไกล ทุ่งหญ้าและบ่อน้ำใหญ่อยู่ใกล้ตา ทุกคนพอใจชวนกันบันทึกภาพกับอาจารย์ ผนึกความสัมพันธ์ในวันนี้

ที่ห้องอาหาร “บูม” อันกว้างใหญ่ทั้งในห้องปรับอากาศ และที่ระเบียงให้ผู้สนใจอภิรมย์กับอากาศสดชื่น ชูพงษ์จัดอาหารมากมายอร่อยจนไม่อยากอิ่ม แต่ก็ต้องอิ่ม

เราลาจากไปชมสวนที่งดงามด้วยกล้วยไม้เป็นส่วนใหญ่ที่ประจงจัดแสดงความสันทัดในหลักความสมดุลของสีและประเภทพืชพันธ์ในห้องปรับอากาศก่อนไปลงเรือชมไร่

ชมสวนกันจะอิ่มตา ถึงเวลาลงเรือไปชมสวนที่ไร่

ชมไร่พรรณไม้พอสมควร ลงเรือกลับมาชมแสงสีเสียงในห้องที่ประดับด้วยดอกกล้วยไม้ น้ำตก ตรงกลางเป็นเวทีฉายภาพ

แม้เราทั้งหมดจะชื่นชมกับพรรณไม้ดาษดาตรึงติดตา แต่ความตรึงติดใจที่ไม่รู้ลืมคือความน่ารักสุภาพอ่อนโยนและเมตตาของอาจารย์ปราณีของเรา ที่แสดงความปลื้มปิติที่ได้มาให้ลูกศิษย์วัย ๗๐ ลืมวัย หวนกลับไปสู่วัย ๑๗ได้