Get Adobe Flash player

พล.ท. วิวัฒน์ วิสนุวิมล (2) ผู้บริหารโบทานิค รีสอร์ท โดย...วัลลภา ดิเรกวัฒนะ

Font Size:

 

กลับเมืองไทยครั้งก่อน มีโอกาสได้พบและสัมภาษณ์ พล.ท.วิวัฒน์ วิสนุวิมล หรือ “เสธตุ๋ย” เจ้าของ โบทานิค รีสอร์ท เลขที่ 100  หมู่ 9 ตำบลแม่แรม อ.แม่ริม จ.เชียงใหม่...

(ต่อจากสัปดาห์ที่แล้ว)

จุดเด่นของจังหวัดเชียงใหม่อันดับแรกคืออำเภอแม่ริม ม่อนแจ่มอยู่ข้างหลังของรีสอร์ทนี่เอง ถือว่าเป็นหนึ่งในสามของประเทศไทยที่มีคนมาเที่ยว มีม่อนล่อง จุดชมวิวที่สูงสุดของ อ.แม่ริม เป็นสถานที่ฝังศพของ ขุนหลวงวิรังคะ เจ้าเมืองระมิงค์นคร ต้นกำเนิด เป็นชาวลั๊วะ หรือละว้าหรือลาวจักราช ซึ่งในอดีตชนกลุ่มนี้ ปกครองอาณาจักรล้านนา รวม 8 ดินแดนภาคเหนือของไทย แต่เดิมได้ขนานนามว่า “นครทัมมิฬะ” หรือ “นครมิรังคะกุระ” มีองค์พระอุปะติราช ปกครองสืบมาจนสิ้น วงศ์ “วงศ์อุปาติ” และเริ่มปกครองใหม่โดยวงศ์ “กุนาระ” ซึ่งในสมัยพระเจ้ากุนาระครองราชย์ ได้ทรงเปลี่ยนนครมาเป็น “ระมิงค์นคร”

ขุนหลวงวิรังคะเป็นกษัตริย์องค์ที่ 13 ของระมิงค์นคร โดยราชวงศ์กุนาระ เมื่อราวต้นพุทธศักราช 1200 ท่านทรงมีอิทธิฤทธิ์และมีฝีมือในการพุ่งเสน้า (หอก) จนเป็นที่เลื่องลือ ท่านทรงครองราชย์ระมิงค์นคร ในสมัยเดียวกับพระนางจามเทวี ทรงครองราชย์ “นครหริภุญชัย”

ขุนหลวงวิรังคะสิ้นพระชนม์ เมื่อ พ.ศ. 1227 ณ ระมิงค์นคร รวมอายุ 90 กว่าชันษา ระมิงค์นครถูกปกครองสืบเนื่องมาหลายยุคหลายสมัย จนกระทั่งสมัยพญาเม็งรายที่ 25 ปี พ.ศ. 1839 ตั้งชื่อนครใหม่ว่า “เวียงนพบุรีพิงค์ชัยใหม่ หรือ “เวียงใหม่” และมาเป็น “เชียงใหม่” ในปัจจุบัน (จากจารึกประวัติย่อขุนหลวงวิรังคะ โดยองค์การบริหารส่วนตำบลแม่แรม)

ขุนหลวงวิรังคะแอบรักพระนางจามเทวีของลำพูน มีหลักฐานอยู่ข้างบน จึงเป็นสถานที่ของสมเด็จพระนางเจ้าฯ ทรงสร้างตำนานและเป็นพื้นฐานของศูนย์ฝึกอบรมแห่งนี้ ขุนหลวงวิรังคะเป็นปฐมกษัตริย์ของล้านนา ยายผมเล่าให้ฟังว่า หลวงวิรังคะหลงรักเจ้าแม่จามเทวี เจ้าแม่เห็นว่าแข็งแรงให้ปาหอกไปตกที่ลำพูน แล้วจะแต่งงานด้วย ปรากฏว่าปาไปได้ 3 วา ก็หมดแรง ผิดหวังจนตรอมใจตาย ขอให้ฝังศพไว้ในที่มองเห็นเมืองลำพูนตลอด ฉะนั้นตรงที่นี้ก็คือจุดสูงสุดของแม่ริมที่มองเห็นลำพูน   

ชาวลัวะเคยครองแผ่นดินนี้ เดี๋ยวนี้มีหมู่บ้านลัวะอยู่ข้างล่างนับ 100 คน ลักษณะใบหน้าหนา ผมเป็นลอน จะหล่อกว่าและตัวใหญ่กว่าพวกเงาะ แต่แล้วก็ค่อยๆ จางหายไป     

ตามตำนาน เจ้าแม่จามเทวี ถูกขอร้องให้ออกจากเมืองลพบุรี คนเก่งไปที่ไหนก็เก่ง เอาอุปกรณ์ใส่เรือแล้วล่องมาตามแม่น้ำปิง หยุดที่ไหนก็จะสร้างวัดวาอาราม จึงมีสิ่งเป็นสัญลักษณ์มากมาย โดยเฉพาะที่อำเภอฮอด มีสิ่งปลูกสร้างโบราณมากมายเต็มไปหมด มีวัดร้างหลายตารางกิโลเมตร กว้างใหญ่ มีกำแพงเมือง แต่เป็นที่น่าสงสารของประเทศไทยที่ไม่ได้ให้ความสำคัญตอนที่ผมว่างงาน ได้พาเลขาสภาความมั่นงคงแห่งชาติไปดูเมืองเก่า เพราะไม่มีใครไปดูเพราะไกล ท่านไปหาอธิบดีกรมศิลปากร ได้รับคำตอบว่าไม่มีงบประมาณ ผมไม่เห็นว่าต้องใช้งบประมาณอะไร ถ้าไปดู ประชาชนเห็นแล้วสนใจ อาจช่วยได้

จุดเด่นอันดับที่ 2 เรามีทั้งที่ราบและภูเขาในที่เดียวกัน ซึ่งบรรพชนของสวนพฤกษ์ศาสตร์เก่งมากที่ได้เลือกพื้นที่นี้ กว้างใหญ่มาก วัดครั้งสุดท้ายเกือบ 9,000 ไร่ เราจะรักษาอย่างเต็มที่ รักษาหมายถึง ทางหน่วยงานกระทรวงทรัพยากรฯ กระซิบบอกผมให้ช่วยดูแลอย่าให้คนบุกรุก แต่ผมคนเดียวคงยากนักแต่ก็พอทำได้ เพราะผมมีรถที่วิ่งบนภูเขาคอยช่วยดู ส่วนใหญ่จะตัดต้นน้ำไป จนเดี๋ยวนี้น้ำแห้งหมด ล่าสัตว์จนไม่มีสัตว์เดินอีกต่อไป อันนี้เป็นปัญหาเหมือนกัน ผมก็พยายามไปพูดกับพวกบนเขา พวกม้ง คนไทยภูเขา ผมเชื่อว่าน่าจะพูดกันได้

ผมตั้งใจเสมอว่า ถ้าเรากลับคืนสู่อดีตที่เคยดีงามและยิ่งใหญ่ จะมีสนามสำหรับเฮลิคอปเตอร์ รับแขกผู้ใหญ่จากสนามบินเชียงใหม่ มาลงที่นี่เลย แค่ 15 นาทีก็ถึง เห็นฮอร์บินมาบ่อยๆ แสดงว่าเป็นพื้นที่ที่บินได้ ไม่ได้ถูกกีดขวางด้วยกฎระเบียบนัก

...ตอนที่ผมไปเรียนอังกฤษอายุ 17 ปี อายุ 18 ปี ไปเรียนปริญญาตรีที่อเมริกา 4 ปี แล้วไปต่อปริญญาโทที่อังกฤษ หวนนึกไปถึงอเมริกาสมัยนั้น ผมโชคดีที่อยู่ในช่วง ค.ศ. 1960 เป็นเวลาที่อเมริกาพัฒนา สร้างความยิ่งใหญ่ให้กับประเทศมากที่สุด ตามสถิติ ยุคเอลวิส เพรสลีย์ เจมส์ ดีน เป็นยุคที่เปิดประตูของโอกาสให้กับทุกคน เป็นยุคของรถใหญ่ ราคาถูก เท่ห์ ถือเป็นบุญที่ผมอยู่ในช่วงนั้นพอดี ผมคิดเหมือนกันว่าน่าจะอยู่ต่อ แต่ในที่สุดก็กลับมารับราชการที่เมืองไทย

ผมมีเพื่อนหลายคนที่ไปอยู่อเมริกาเป็นเวลานานแล้วกลับมา ขอพูดถึงในเชิงบวกและลบ ในด้านลบ ผมไม่ได้มองในแง่ร้าย แต่เป็นการเตือนและให้เตรียมตัว อยู่อเมริกานานพอกลับมาเพื่อนฝูงที่เคยเรียนจุฬา ธรรมศาสตร์ ด้วยกัน ได้เป็นใหญ่เป็นโต ไปไหนก็ไปกับเพื่อน ได้รับการต้อนรับอย่างดี วันดีคืนดีเพื่อนโทรฯมาหาผมบอกว่า...จะกลับอเมริกาแล้ว อยู่ไม่ได้ เพราะรู้สึกขัดแย้งกับตัวเองว่าไปไหนมีแต่คนต้อนรับ แต่ไม่มีใครรัก...เขาบอกว่าคนไทยเป็นพวกมีมารยาทดี แต่ไม่ทำอะไรให้ใคร มาอยู่เมืองไทยใช้เงินเป็นล้านแล้ว เพื่อนฝูงให้ทำอะไรก็ทำให้ทั้งนั้น แต่ปรากฏว่าเขาลืมหมด...

อันนี้เป็นสิ่งที่พวกเรารวมถึงผมด้วย สมัยก่อนต้องเรียนรู้เลยว่าบ้านเราเป็นคนมารยาทดีแต่ทำไม่ได้ เพราะระบบบางอย่าง จะช่วยใครสักนิดก็ยาก ทุกคนคิดว่าคนที่อยู่เมืองนอกมีสตางค์ จึงคิดว่าคนที่มีสตางค์ต้องเผื่อแผ่คนอื่น ที่จริงไม่ใช่อย่างนั้น ที่มีสตางค์เพราะขยันและประหยัด จะมาเผื่อแผ่ทำไม แต่คนไทยเขาคิดอย่างนั้น

สิ่งที่ผมอยากจะอ้อนวอนให้กลับบ้านเรา ก็คือ ท่านจะได้เอาความรู้ใหม่ของเมืองนอกมาช่วยเมืองไทย ถึงอย่างไรคนไทยทุกคนยังฟังเสียงคนเมืองนอกอยู่ จะพูดอะไรก็พูดเถอะ เพราะเขารู้ว่าจุดอ่อนของเราคือ ไม่รู้ว่าคนอื่นเขาทำอะไร ไม่รู้ว่าฝรั่งเขาเก่งอย่างไร คิดว่าตัวเองเก่ง มองไปมองมาก็ไม่เก่ง ตอนนี้คนไทยในอเมริกาอายุมากกันแล้วและมีสตางค์ ถ้าไม่มีสตางค์เก่งอย่างไรก็ไม่ต้องพูด เครดิตไม่พอ คนไทยนับเงินเป็นอันดับแรก นับความสามารถอันดับสอง นับที่สามเป็นญาติหรือเพื่อนฝูง

ระยะนี้ท่านประยุทธ์อาจเข้มงวดหน่อย ไม่ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปอย่างที่เคยเป็นมา 4-5 ปี ไม่ใช่ไม่ดี ผมว่าดี พูดไปก็ลำบากใจ ผมไม่ได้เข้าทางโน้นทางนี้ แต่พูดเชิงวิชาการ ท่านทักษิณปิดประตูเร็วไป คนก็อยากมากเกินไป รายได้ตัวเองไม่พอมันก็เกิดอาการคลั่งแค้น ทำไมไม่รวยเท่าคนโน้น ท่านประยุทธ์อาจแง้มประตูลงนิดหนึ่งก็ได้ แง้มไหวไหมเมื่อมันเปิดไปแล้ว เป็นเรื่องที่เมืองนอกต้องเข้าใจเหมือนกัน เดี๋ยวคนเมืองนอกกลับมาจะเสียใจ ได้รับการต้อนรับดี พอวันดีคืนดีเขาไม่ต้อนรับแล้ว ก็จะงงว่าทำไมเป็นอย่างนั้น เพราะคนไทยเขามีภาระต้องทำ และเป็นแบบไทย แต่ไม่เป็นไรกลับมาเถอะครับ มาช่วยกัน

พูดถึงเมืองไทยถ้าจะกลับมาสร้างตัวอีกก็ลำบาก มันอยู่ที่โชคชะตาเท่านั้น ความสามารถจะด้วยกันแต่โชคชะตามากกว่า อย่างเช่น คนขายก๋วยเตี๋ยวชายสี่ บะหมี่เกี๊ยว ใครก็ทำก๋วยเตี๋ยวได้ทั้งนั้น แต่ทำไมเขาทำสำเร็จ เป็นแฟรนไชส์ มาตรฐานของคนระดับทำมาหากิน ไก่ย่างวิเชียรบุรี พูดทั้งประเทศไทย ทั้งๆ ที่ใครๆ ก็ทำไก่ย่างได้ มันเป็นเทคนิค ถ้าหากเราเป็นนักธุรกิจหรือไม่ก็นักสังเกต เราจะมองพอออก ถ้าท่านบอกว่ามีเงินทุนทำได้ ก็ใม่จริงอีก เป็นเรื่องความพิเศษของเครื่องปรุง คนไทยในอเมริกาหลายคนถึงเวลารีไทร์ ถ้าอยากจะกลับเมืองไทย เท่าที่ผมสังเกตมันไม่เป็นไปตามที่คิด แต่ก็พออยู่ได้ หากเราไม่ผลีผลามมากไป คาดหวังมากไป ก็พอสำเร็จได้ เท่าที่เห็นคนที่กลับมาจากเมืองนอกแล้วอยู่ได้ 70 เปอร์เซ็นต์ แต่ถ้าจะไต่ขึ้นที่เมืองไทยไม่ถึง 20 เปอร์เซ็นต์ ตัวผมไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญ ที่นี่ก็ยังเหนื่อย ว่าทำอย่างไรจึงจะมีรายได้พอกับรายจ่าย จะเป็นร้านกาแฟเล็กๆ หรือโตขึ้นหน่อย จะขายก๋วยเตี๋ยวหรือทำเป็นแฟรนไชส์ ก็แล้วแต่ ผมเชื่อว่าไม่มีใครอธิบายได้

ผู้ที่อยู่เมืองนอกจะทำหรือไม่ทำธุรกิจ ย่อมเข้าใจวิถีที่เป็นมาตรฐานสากล ว่าเราทำอะไรด้วยกันและต้องมีความซื่อสัตย์ระดับไหน เรื่องนี้ผมเชื่อ และไม่เอาเปรียบกันมาก ถูกสั่งสอนด้วยประเพณีและวิถีชีวิตมา ผมคิดว่าเราสบายใจที่จะคุยกันในเรื่องธุรกิจ มากกว่าที่ผมไปเจอเศรษฐีที่เมืองไทยคนเดียวด้วยซ้ำไป

มีเศรษฐีเมืองไทยหลายคนจะมาร่วมหุ้นกับผม ผมไม่คุยกับใครที่นี่เลย เพราะติดด้วยระเบียบ อันที่ 2 ผมไม่รู้จักท่านเพราะผมไปอยู่เมืองนอกมานาน ก็พูดกันตรงๆ จะตกลงกันแบบไทยแลนด์นั้นยาก ต้องตกลงแบบอินเตอร์ ผมเอาผู้จัดการมาจากสหรัฐฯ เป็นผู้หญิงเรียนมหาวิทยาลัยมิสซูรี่มาด้วยกัน ผมพยายามยกตรงนี้ขึ้นมาให้สมเกียรติด้วยการให้เป็นอินเตอร์เพิ่มอีกนิดจะอยู่อย่างนี้ต่อไปไม่ได้ ทรุดโทรม แล้วคนไทยก็ชอบต่อ บอกว่าผมขาดทุนก็ไม่เชื่อ ลูกน้องยังไม่เชื่อเลย เขามองที่รายได้ เขาไม่รู้ว่าเรามีค่าใช้จ่ายเท่าไร     ค่าใช้จ่ายมีทั้งที่เปิดเผยและไม่เปิดเผย แล้วก็ค่าเสื่อมราคาเกิดทุกนาที เขาไม่เข้าใจ แล้วก็มองว่าทำไมเขาได้น้อย

ผมกำลังทำห้องเพื่อสุขภาพ ทุกครั้งที่มีคนมาเล่นกีฬาอาจหกล้ม เข่าถลอก มีกล่องยาให้ก็ถูกว่ากระจอก ถ้าอย่างนั้นผมจะทำห้องนอน เขาก็บอกว่าไม่ดีเป็นลางร้าย ก็เลยทำอะไรไม่ได้ ทำดีว่าเป็นลางร้าย ทำน้อยบอกว่ากระจอก จึงคิดทำแบบอินเตอร์ ให้ผู้จัดการอเมริกันเพื่อดึงแขกจากเมืองนอกเข้ามา เพื่อรักษาระดับของโรงแรมนี้ให้ได้ ตามวัตถุประสงค์ของสมเด็จฯ ถึงแม้ตอนนี้ท่านไม่ได้ทำอะไรมากแล้ว แต่เพราะพระบารมีและความเมตตาของท่าน ทำให้พื้นที่นี้เป็นไปได้ ผมจะรักษาให้เหมือนควีนอลิซาเบ็ทรักษาป่าที่อังกฤษ

ผมขอให้คนไทยในอเมริกาได้มาดู ให้แขกระดับอินเตอร์ตะวันตกได้มาพัก ผมจะทำทางให้สัตว์เดิน ให้ข้ามถนนเข้ามา มีสองอย่างที่ฝรั่งถือที่สุดคือ รักษาป่า รักษาสัตว์ ของเราทำลายสัตว์ ตรงนี้มีโป่งแยง สัตว์มากินโป่ง ก็ไปฆ่ามากินหมด น้ำลงจากเขาไม่มีให้แล้ว เพราะทดน้ำไปที่อื่นหมด สัตว์ไม่มีน้ำกิน ผมทำน้ำลงด้านหลัง ก็มีคนบอกว่าอย่าสร้างน่าเกลียด จะทำอะไรเขาก็บอกว่าไม่ดีไปหมด ก็ต้องไปต่อสู้อีก

ผมขอให้คนไทยกลับมาแล้ว มาช่วยกันสร้าง พื้นที่เหนือได้ถูกกำหนดให้เป็น Health and wellbeing ไปแล้ว ถ้าคนไทยในอเมริกาจะพาลูกหลาน หรือเพื่อนต่างชาติมาเที่ยวและจะมาพักที่นี่ ติดต่อผม 66-53-290-029