Get Adobe Flash player

รถเก่า กับ คนแก่ โดย ณาฒ สหัชชะ

Font Size:

รถเก่า คือรถอายุใช้งานนานๆ จะยี่ห้อเลิศประเสริฐศรีขนาดไหน พอเก่าได้ขนาดตามสถาพก็เป็นรุถเก่า จะใช้สอยก็ไม่เต็มสตีมที่เคยเป็น  เครื่องเคราหลวมโพรก หัวเทียนก็เสียบ่อย  ทุกส่วนก็เสื่อมไปหมด จะซ่อม หรือ เปลี่ยนเครื่องยนต์ใหม่ มันก็ได้ระดับเดียว ไม่สมดุลกับตัวถัง คัทซี  ถึงจะทำตัวถังใหม่ ก็ไม่สมดุลอยู่ดี

คนแก่ คือคนหรือ มนุษย์เราๆ นี่แหละ พอแก่ตัวลงอะไรๆ ที่เคยปึ๋งปั๋ง ก็ไม่เป็น หัวหู ก็ยุ่ง หูก็มักจะตึง ตาก็ฝ้าฟาง กล้ามเนื้อหดหาย ความจำก็เสื่อม ยิ่งเครื่องเคราภายใน เช่น ปอด หัวใจ ม้าม ไต กระเพาะ ตับ ก็หมดสภาพ บางรายต้องผ่าตัดเพื่อซ่อม สิ่งสำคัญเหล่านี้ หรือบางอย่างยังต้องเปลี่ยนใหม่ เท่าที่รู้ก็มีการเปลี่ยนหัวใจ เปลี่ยนไต ซึ่งบางรายก็ใช้ได้หลายปี บางรายใช้ไม่ได้ มันก็แล้วโชควาสนาเฉพาะคน กระมังจึงจะให้ได้รับผลดี สรุปว่า เมื่อแก่ตัวลง จะซ่อม หรือปรับปรุงอย่างไรก็ทำได้ไม่เต็มที่ ได้บางส่วนเท่านั้น

สองเรื่องนี้ อย่าว่าจะให้ผู้ทรงภูมิรู้บอกเลย เด็กพอสอนเดินก็แทบจะบอกได้ในทำนองที่กล่าว แต่อาจจะไม่ละเอียดมากนัก แต่คนทั้งโลกก็ย่อมจะรู้และเข้าใจได้

แต่.. มีหมอ (ตัว อ อ่าง อาจหายไป แต่มีสระอื่นมาแทนที่) คนหนึ่ง ชอบสำราก หรือ เห่า สำทับ คนป่วย และญาติมิตรของคนป่วย ซ้ำแล้วซ้ำอีก เรื่อง “รถเก่า และ คนแก่” หลายต่อหลายครั้ง ซึ่งมันอาจจะหาทางปัดความรับผิดชอบในการรักษาของมันก็ได้ ถ้าเผื่อเกิดผิดำพลาดใดๆ ขึ้น แต่การพูดทำนองนี้ไม่สร้างสรรค์เลย ความจริง หมอ ได้เรียนวิชาจิตวิทยามาอย่างดี น่าจะพูดให้คนป่วยหรือญาติคนป่วยย ฟังแล้วค่อยคลายกังวลไปบ้าง เช่น

คนป่วยอาการหนักครับ แต่หมอจะพยายามช่วยให้เต็มที่ครับ แค่นี้ก็พอ ไม่ต้องไปยก นิยายรถเก่า คนแก่มาฉายซ้ำ เหมือน “ธรณีกรรแสง” หรื่อ “เดอะซาวด์ ออฟ มิวซิค” หรอก

ผมรู้เห็น พฤติกรรมของ หมอ ไม่มี อ อ่าง คนนี้มาด้วยคนเอง ครับ