Get Adobe Flash player

เรื่องของนกจิบ !! โดย..เชิงภู

Font Size:

สายลมเย็นพัดฉิว..ผมบางตรงทรงนักเรียนพลิ้วไหวไปด้านหลังตามแรงลมพา นกจิบเด็กหญิงตัวเล็กผิวคล้ำเดินตามถนนลูกรังมุ่งตรงไปโรงเรียน เธอเรียนอยู่ชั้นประถมสี่ วันนี้ตื่นแต่เช้า แต่งตัวเสร็จพร้อมข้าวเช้าเต็มท้องรีบลงบันไดบ้านเดินตามยาวถนนเพื่อไปโรงเรียน 

เสื้อนักเรียนสีขาวขุ่นเพราะซักด้วยน้ำบ่อที่ช่วงนี้หน้าแล้ง น้ำในบ่อเริ่มไม่เป็นสีใส ทั้งเสื้อและกระโปรงนักเรียนไม่เคยถูกเตารีดทับซักเสร็จตากแห้งแขวนเข้าที่ ที่บ้านมีแต่เตารีดที่ต้องบรรจุถ่านร้อนๆเข้าไป นกจิบไม่กล้าทำเพราะเตารีดทั้งหนักและร้อนยามถ่านแดงๆบรรจุอยู่ข้างใน ทั้งเสื้อและกระโปรงเนื้อผ้าจึงแลดูหยาบกระด้าง

กระเป๋านักเรียนที่แม่เย็บให้ด้วยผ้าหยาบหนาสีน้ำเงินมองไปก็คล้ายๆย่ามพระ  แต่แข็งแรงที่สุด เธอสะพายแล่งไปทางซ้าย

มองต่ำลงไปถุงเท้าสีขาวขุ่นเช่นกันขอบถุงเท้าบานออกเพราะยางขอบหมดสภาพ นกจิบเอายางเส้นรัดขาไว้แล้วพับถุงเท้าลงเล็กน้อยเพื่อปิดยางเส้นสีแดงปลายถุงเท้าบานจนดูตลก

รองเท้านักเรียนสีดำนั้นเป็นรองเท้ายางที่ใส่มาสองปีแล้ว ที่หุ้มส้นเท้ายางเริ่มปริแยกแตกออกมองคล้ายๆมีใครเอามีดไปกรีดออกจนเห็นส้นเท้าที่โผล่ออกจากถุงเท้าที่ขาดร่น สองเท้าย่ำเดินจนฝุ่นฟุ้ง

เสียงกริ่งจักรยานดังจากด้านหลัง นกจิบหันไปมอง เด็กนักเรียนสองสามคนกำลังปั่นจักรยานอย่างสนุกสนานมุ่งตรงไปโรงเรียนเช่นกัน ทุกคนปั่นจักรยานผ่านเธอไปโดยไม่มีแม้แต่คำทักทาย เธอมองท้ายจักรยานด้วยสายตาละห้อย เมื่อฝุ่นจางจากล้อจักรยานนกจิบก็ย่างเท้าเดินต่อ

ธงชาติไทยพัดสะบัดตามแรงลมค่อยๆเลื่อนสู่ยอดเสาอย่างช้าๆ เสียงเพลงชาติจากปากเด็กๆที่ยืนตรงหน้าเสาธงเป็นแถวร้องประสานกันอย่างพร้อมเพรียง เมื่อกิจกรรมหน้าเสาธงเสร็จลงเรียบร้อยเด็กๆ ทยอยเดินเข้าห้องเรียน

นกจิบถอดรองเท้าวางเรียงแถวต่อจากเพื่อนๆไว้ข้างฝาหน้าห้องเรียน แล้วเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะของตัวเอง

โต๊ะนักเรียนกลางเก่ากลางใหม่ทำจากไม้เนื้อหนาในโต๊ะมีช่องให้ใส่กระเป๋านักเรียน ส่วนเก้าอี้นั้นช่างหนักเหลือเกิน เพราะทำจากไม้หนาสากเช่นกัน นกจิบนั่งอยู่แถวหลังสุด

“ นักเรียนทั้งหมดยืนตรง ..ทำความเคารพ” เสียงหัวหน้าห้องยืนตรงแล้วส่งเสียงบอก

“ สวัสดีค่ะ/ครับ คุณครู ” นักเรียนทุกคนลุกยืน ยกมือไหว้ และกล่าวสวัสดีคุณครู

“ สวัสดีนักเรียนทุกคนค่ะ...อ้าว...นั่งเลยค่ะ ” คุณครูสวัสดีเด็กๆ และอนุญาตให้นั่งลง

ใกล้เที่ยงเด็กๆ ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวเดินบ้างวิ่งบ้างไปโรงอาหารของโรงเรียน นกจิบเดินหงอยๆตามหลังเพื่อนร่วมชั้นเรียน เธอไม่ค่อยมีเพื่อนมากนักเพราะเป็นเด็กเงียบขรึมไม่ค่อยสุงสิงกับใคร

เด็กนักเรียนเข้าแถวยาวเพื่อซื้อข้าว นกจิบอยู่ในนั้นด้วยเมื่อเพื่อนด้านหน้ารับจานข้าวพร้อมจ่ายเงินเสร็จเรียบร้อย จานถัดมาก็อยู่ในมือของนกจิบ เธอยื่นใบเอกสารเล็กๆ สีฟ้าที่ยับย่น ยืนยันการกินข้าวเที่ยงฟรีให้คุณครูเจ้าหน้าที่ดู หลังจากคุณครูพยักหน้าเธอเดินถือจานข้าวไปนั่งกินรวมกับเพื่อนๆ

นกจิบเป็นนักเรียนได้รับทุนกินข้าวเที่ยงฟรีของโรงเรียนมาตั้งแต่ชั้นประถมปีที่สอง เนื่องจากฐานะทางบ้านยากจน ทางโรงเรียนจึงออกบัตรกินข้าวฟรีให้

“ นกจิบ นกจิบ คุณครูประจำชั้นให้ไปหาที่ห้องพักครู ไปเลยนะ” ฟ้าหัวหน้าห้องวิ่งมาบอกนกจิบที่นั่งเล่นอยู่ในห้องเรียนหลังจากกินข้าวเที่ยงเสร็จแล้ว

นกจิบนั่งอมยิ้มอยู่ที่โต๊ะนักเรียน มือคอยลูบถุงกระดาษโชคดี ที่ข้างในมีชุดนักเรียนใหม่สองชุด ทุกปีเธอจะมีชุดใหม่สองชุดเสมอ ไม่ใช่ชุดที่พ่อแม่ซื้อให้แต่เป็นชุดที่ทางโรงเรียนจัดแจกให้กับนักเรียนที่มีฐานะยากจน เธอไม่เคยอายใครที่ได้รับชุดแจกจากโรงเรียนแต่กลับรู้สึกขอบคุณที่โรงเรียนให้เธอมีชื่อในโครงการเสมอ

 “ เอาล่ะนักเรียน บ่ายนี้เรามาเริ่มกันด้วยวิชาภาษาไทยนะคะ ” เสียงคุณครูพูดอยู่ที่หน้าชั้นเรียน นกจิบค่อยๆดันถุงกระดาษเข้าในโต๊ะ และตั้งใจเรียน

บ่ายสามโมงตรงได้เวลาเลิกเรียน คุณครูประจำชั้นนั่งอยู่ที่โต๊ะครูด้านหน้า กำลังตรวจสมุดงานของนักเรียน เมื่อปิดสมุดเล่มสุดท้ายก็เอ่ยกำชับเด็กนักเรียน

“ อย่าลืมนะคะ นักเรียนทุกคน ที่คุณครูแจ้งเมื่ออาทิตย์ที่แล้วเรื่องการเก็บสะสมเงินใส่กระปุกออมสิน เรามีเวลาเก็บสะสมกันสามเดือนนะคะ แล้วจะมีเจ้าหน้าที่ธนาคารเข้ามาที่โรงเรียน ถึงวันนั้นทุกคนต้องเอากระปุกออมสินมาที่โรงเรียนนะคะ ” คุณครูสั่ง

จริงๆแล้วคุณครูอยากให้นักเรียนนำกระปุกออมสินมาวางที่โรงเรียน แต่มีข่าวการลักขโมยกระปุกออมสินในโรงเรียน จึงสั่งให้ทุกคนจัดเก็บกระปุกออมสินที่บ้านแทน

“ หยอดเบี้ยแล้วม่าย(หยอดเงินหรือยัง)?” แม่ถามนกจิบตอนหัวค่ำ หลังจากกินข้าวกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว

“ หยอดแล้วค่ะ วันนี้นกจิบหยอดสองบาทค่ะ”  นกจิบตอบแม่ แม่กอดเธอไว้แนบอกมือสากลูบหัวและ

นกจิบอยู่กับแม่สองคน ส่วนพ่อนั้นมีอาชีพขับรถส่งสินค้า นานๆ ครั้งถึงจะได้กลับบ้าน  เมื่ออาทิตย์ที่แล้วพ่อกลับบ้าน ตรงกับวันที่คุณครูสั่งให้เด็กนักเรียนหากระปุกออมสินเพื่อหยอดเงินเก็บ นกจิบไม่มีเงินจะไปซื้อกระปุกออมสิน กำลังจะใช้กระป๋องแป้งเจาะรูพอหยอดเหรียญได้ แต่พ่อทำกระปุกออมสินให้กับนกจิบซึ่งเธอไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ แต่แม่กับพ่อยืนยันว่ามันจะเป็นกระปุกออมสินที่เก็บเงินได้ดี

ใกล้ดึกเสียงหรีดหริ่งเรไรดังเซ็งแซ่ แม่ยังนั่งโม่แป้งอยู่ในครัว นกจิบนอนมองจากประตูห้องนอน พรุ่งนี้วันเสาร์เธอจะได้ไปขายขนมกับแม่อีกแล้ว เธออมยิ้มน้อยๆ ตาปรือมือกอดกระปุกออกสินและผล็อยหลับไป

แสงแดดวับแวมส่องห้องนอน นกจิบลืมตาตื่นกระปุกออมสินผิวลื่นเย็นยังคงอยู่ในอ้อมแขน ยามพลิกตัวเสียงเหรียญร่วงกระทบกับภายในกระปุกดังกรอกแกรก  นกจิบลุกขึ้นนั่งกอดกระปุกออมสินของตัวเองยิ้มมีความสุข อาทิตย์ที่แล้วหลังจากพ่อทำกระปุกออมสินให้เสร็จพ่อมีเศษเงินเหรียญอยู่หลายบาทเลยหยอดลงกระปุกเป็นการเริ่มต้นให้..นกจิบนึกถึงยิ่งกอดกระปุกยิ้มเป็นสุข

นกจิบเอากระปุกออมสินวางพิงฝาห้องอย่างระมัดระวัง จัดเก็บที่นอนเสร็จรีบลุกไปล้างหน้า

ขนมกล้วยและขนมตาลส่งกลิ่นหอม นกจิบชะเง้อดูเห็นแม่ง่วนอยู่ใต้ถุนบ้าน  ก้อนเส้าใหญ่ประคองกระทะใบเขื่องที่ข้างใต้ไฟลุกโชน บนกระทะเหนือน้ำที่เดือดพล่านถูกวางด้วยไม้ไผ่สานแข็งแรงที่รองรับห่อขนมกล้วยและขนมตาล ตอนนี้ขนมได้ที่แล้วส่งกลิ่นหอมชวนกิน

 

รถรุน(เข็น)คันเก่า ที่ในรถมีกะละมังใส่ขนมร้อนๆ ควันลอยกรุ่น พร้อมเด็กหญิงนกจิบนั่งจับกะละมัง ผู้เป็นแม่เข็นไปข้างหน้าไม่รีบร้อนนัก

“ สองหอ(ห่อ) ห้าบาทจ้า” แม่ตอบลูกค้าที่ถามไถ่ซื้อขนมพร้อมยิ้มให้ ปากส่งเสียงเรียกลูกค้าไม่หยุดหย่อนอยู่หน้าประตูวัดที่วันนี้เป็นวันพระผู้คนเดินถือปิ่นโตเข้าวัด และไม่ลืมแวะซื้อขนมของแม่นกจิบ

“ หนมกล้วย (ขนมกล้วย) หนมโลกโหนด (หนมตาล) ร้อนๆจ้า” แม่ตะโกนไปขายไป

แดดเริ่มร้อน สองแม่ลูกสวมหมวกเปี้ยว แม่เข็นรถรุนส่วนนกจิบนั่งดูดน้ำแข็งใส่น้ำเชื่อมในถุงพลาสติกที่แวะซื้อจากร้านค้า กะละมังที่ตอนมานั้นอัดเต็มไปด้วยขนมตอนนี้ว่างเปล่า สองแม่ลูกสดชื่นร่าเริงที่ขนมขายได้หมด

เสียงกริกของเงินเหรียญที่นกจิบหยอดลงกระปุกไปกระทบกับเหรียญที่อยู่ข้างใน  เธอยกกระปุกขึ้นกอดอย่างหวงแหน พรุ่งนี้แล้วที่เธอต้องนำกระปุกออมสินไปโรงเรียนเพื่อฝากเงินทั้งหมดที่อยู่ในกระปุก

เสียงเซ็งแซ่ดังจนคับห้องเรียน เด็กนักเรียนทุกคนนั่งประจำโต๊ะของตัวเอง บนโต๊ะมีกระปุกออมสินของตัวเองวางหราเพื่อโอ้อวดกันและกัน  กระปุกออมสินของบางคนเป็นรูปสัตว์ บางคนเป็นรูปผลไม้ และของบางคนเป็นรูปตุ๊กตา ใหญ่บ้างเล็กบ้างคละกันไป

บนโต๊ะนกจิบกระปุกออมสินยังคงอยู่ในถุงพลาสติก เธอนั่งนิ่งเงียบเฝ้ามองเจ้าหน้าที่ธนาคารที่เดินเข้ามาในห้องพร้อมคุณครูประจำชั้น

“ เด็กๆทุกคนเข้าแถวค่ะ นำกระปุกออมสินมาเปิดที่เจ้าหน้าที่นะคะ เข้าแถวมาเลยค่ะ” คุณครูส่งเสียงบอก “ เรียบร้อยแล้วกลับไปนั่งประจำโต๊ะตัวเองนะคะ ”

กระปุกออมสินโดเรม่อน กระปุกออมสินหมีน้อย กระปุกออมสินแตงโมง หลายกระปุกออมสินฝากเงินเรียบร้อย และเจ้าของเก็บกลับไปวางไว้บนโต๊ะเหมือนเดิม

“ นกจิบมาเร็วค่ะ ถึงคิวหนูแล้ว” คุณครูประจำชั้นร้องเรียกนกจิบ เธอวางกระปุกออมสินบนโต๊ะเจ้าหน้าที่ธนาคาร เรียกเสียงอืออาจากเพื่อนๆร่วมชั้นเรียน และรอยยิ้มจากเจ้าหน้าที่

“ โปล๊ะ โปล๊ะ!!  ”

 เสียงมีดกระทบไม้

เจ้าหน้าที่ค่อยๆแงะ ไม้ไผ่สองซีกแยกออกจากกัน เศษเหรียญกระจาย....