Get Adobe Flash player

คนทำเฒ้า !! โดย..เชิงภู

Font Size:

                “ในหุบเขา เรามีเพื่อนร่วมใจ พลิกผืนดินนาไร่ ข้าวปลาอาหารพอกิน อยู่อย่างเจียมตัวไม่มัวเมาหนี้สิน แมลงแย่งผักเรากิน นกบินมากินมะแลงงงงง”  เสียงร้องเพลงหงุงหงิงออกจากปากไอ้ไข่ดำที่นั่งล้างจานอยู่ข้างตุ่มน้ำ

                “ร้องเพลงอยู่นั่นแหล่ะ ต่อใด (เมื่อไหร่ ) จะล้างถ้วยเสร็จ” เสียงยายเอ็ดจากบนบ้าน

                “อัยยา! คล่าวสักเดียวจัยตะยาย (รอสักเดี๋ยวซิยาย) เดี๋ยวก็เสร็จแล้วววว” ไข่ดำพูดเสียงยานคางพลางยักคิ้วให้ผู้เป็นยาย ส่วนยายนั้นได้แต่ส่ายหน้ากับพฤติกรรมทะเล้นเกินวัยของหลานชายวัยสิบขวบหันหลังเดินกลับเข้าไปในครัว

                ไข่ดำประคองกะละมังที่ใส่จานล้างเสร็จเดินขึ้นบันไดตรงไปยังครัวหลังบ้าน น้ำหยดย้อยจากกะละมังไล่หลังตั้งแต่บันไดยันที่คว่ำจาน เสียงคว่ำจานกระทบกันดังเพล้งๆ จนผู้เป็นยายที่นั่งตำหมากอยู่ใกล้หวาดเสียวกลัวจานแตก

                “เบาๆไอ้ไข่ดำเดี๋ยวถ้วยกูแตกหมด” ยายตวาดเสียงดัง

                “แล้วมันแตกไหมนิ? เห็นไหม..เสร็จแล้ว” ไข่ดำยืดอกตอบยิ้มๆ

                “แลตะๆ (ดูซิๆ) ใส่หมากในบอกยน (กระบอกยน) จนติ่ม (ตำ) ไม่ได้แล้ว ตาล่อนิเติ้น(ตะกละนะเรา)” ไข่ดำแซวยาย

                “อย่ามายุ่งกับกู เดี๋ยวกูถีบพลัดเริน (เดี๋ยวถีบตกบ้าน) เลย” ยายพูดใส่อารมณ์ ส่วนไข่ดำหัวเราะถูกใจที่ได้แหย่ยาย

                สองหนุ่มน้อยหน้าดำหน้าแดงอยู่ใต้ต้นทุเรียนเทศ ไข่ดำและมดแดงกำลังสอยทุเรียนเทศที่สุกแล้วลงใส่ในกระสอบปุ๋ย เพิ่งจะได้สองลูกแต่ถูกมดแดงที่ไต่ตามไม้สอยลงมาเล่นงานจนต้องโยนไม้สอยทิ้ง

                “มดแดงลุยเสียเหม็ด (เยอะไปหมด) ” มดแดงบ่นพลางแกะเกาตามเนื้อตัว

                “เอ๊า! มันก็มาหาเพื่อนมันยังไงล่ะ ก็มึงเป็นเพื่อนมันไม่ใช่เหรอ คนบ้าอะไรชื่อมดแดง” ไข่ดำพูดว่าเพื่อนแล้วก้มลงไปหยิบทุเรียนเทศออกจากกระสอบใช้มือสองข้างจับลูกทุกเรียนเทศไว้แน่นค่อยๆออกแรงแบะออก ทุเรียนเทศอ้าซ่าออกเห็นเนื้อในขาวฉ่ำ

                “เอ้ย! พวกมึงทำไหรกัน (ทำอะไรกัน) เรียนเทศกู ขอกูแล้วม่าย (ขอกูหรือยัง)?” เสียงยายตะโกนโหวกเหวกและเดินเข้าไปใกล้สองหนุ่ม

                “อัยยา! ขี้เนียนอีแล้วนะเติ้น (ขี้เหนียวจังนะตัวเอง) ขอสองลูกเท่านี้แหล่ะ กินกับไอ้มดแดง นะจ๊ะ แม่แก่ (ยาย) ที่รัก” ไข่ดำพูด

                บนตะแคร่ใต้ถุนบ้านหนึ่งหญิงชราและสองหนุ่มน้อยนั่งล้อมวงตรงกลางคือทุเรียนเทศสองลูกสุกกำลังน่ากิน ผู้เป็นยายคายหมากออกจากปากและอมน้ำบ้วนทิ้ง น้ำสีแดงเลอะดินข้างตะแคร่ ส่วนไข่ดำและมดแดงนั้นใช้มือแบะทุเรียนเทศออกเป็นหลายซีก ส่งเข้าปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อยสักพักพ่นเม็ดสีดำทิ้งลงพื้น

                “ไซร (ทำไม) แม่แก่ (ยาย) ไม่กินหมากพร้อมกับเรียนเทศล่ะ น่าหรอย (น่าอร่อย) นะ” ไข่ดำพูดกับยายปากเคี้ยวจั๊บๆ

                “อย่าทำเฒ้าเรื่องของกู กินของมึงไป” ยายพูดหน้าตาถมึงตึง ไข่ดำหัวเราะแหะๆ ส่วนมดแดงอมยิ้มมองการโต้ตอบของสองยายหลาน

                ยายพูดแบบนี้ตลอดตั้งแต่ไข่ดำจำความได้ แล้วเขาก็ชอบแซวหยอกเย้าผู้เป็นยาย ไข่ดำรู้ดีถึงแม้ยายจะพูดห้วนๆ ดุด่าเขาแต่จริงๆแล้วยายรักเขามาก เพราะเขาเป็นหลานคนเดียวที่อยู่กับยายตลอดและช่วยงานยายได้ทุกเรื่อง บวกกับเป็นเด็กหัวไว ทะลึ่งทะเล้นหน่อยๆ จึงถูกใจยายและเข้ากับยายได้เป็นอย่างดี

                รสชาติหวานอมเปรี้ยวของทุเรียนเทศสองลูกนั้น สามคนกินหมดไม่รู้ตัว บนตะแคร่และข้างตะแคร่เต็มไปด้วยเปลือกสีเขียวตะปุ่มตะป่ำด้วยหนามอ่อนไม่แหลมคม และเม็ดสีดำแข็งที่ถูกพ่นออกจากปาก

                “เม็ดลุยเสียเหม็ด (เม็ดเยอะเลย) แม่แก่ (ยาย) ไม่เก็บไว้ปลูกเหรอ?” ไข่ดำถาม

                “ไม่ต้องยุ่ง กูเก็บของกูเอง” ยายพูด

                ไข่ดำไม่ใส่ใจคำพูดของยาย เอนตัวลงนอนแล้วหยิบเปลือกทุเรียนเทศที่มีเนื้อติดอยู่บ้างขึ้นแทะเล่น สักพักก้มลงเก็บเม็ดสีดำที่กระจัดกระจายใส่กะลาสกปรกที่เก็บได้แถวนั้น

                “แม่แก่ครับ (ยายครับ) ทำเฒ้าคือไอ้ไหร (อะไร) ครับ”มดแดงถามยายเพราะพริ้ง

                “มันแปลว่าอย่ายุ่ง หรือแปลให้ตรงๆ กะแปลว่าอย่าเสือก นั่นแหล่ะโลก (ลูก)” ยายตอบมดแดงเสียงอ่อนลง เพราะมดแดงเป็นเด็กพูดเพราะแตกต่างจากไข่ดำอย่างสิ้นเชิง

                “เรียนเทศสุกเหลืออีก ไปฉอย (สอย) มากินอีกดีหวา (ดีกว่า)”ยายพูดลอยๆ และลุกขึ้นย่างลงจากตะแคร่

                “ ผมไปช่วยฉอย (สอย)” มดแดงอาสา ทำท่าลุกขึ้น

                “ เอ้ย มึงอย่าทำเฒ้า!!”

                “ !?!”

 

-----------------------------------------------