Get Adobe Flash player

ลอยกระทง..เหมือนที่ต่าง !! โดย..เชิงภู

Font Size:

 

                กอหญ้าเขียวสดเบียดเสียดสองข้างทางเดิน ใบหญ้าปลายเรียวเอนตัวล้อลม ฝนเม็ดเล็กยังซ่อนแอบอยู่ในซอกกอหญ้า อากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝนบนถนนน้ำยังเจิ่งแฉะ สองเท้าเดินไปข้างหน้าไม่รีบร้อน

                ปลาหมอตัวเล็กสองสามตัวบนถนนที่น้ำขังค่อยๆกระแซะพาตัวเองมุ่งหน้าสู่ทุ่งนาข้างทางหลังจากตัดสินใจผิดดั้นด้นขึ้นที่สูง เท้าที่สวมรองเท้าผ้าใบแตะลูกปลาหมอเบาๆ ดันให้เคลื่อนไปข้างหน้าได้ไวขึ้นจนกระทั่งลูกปลาน้อยร่วงจ๋อมลงคูเล็กข้างท้องนา

                สุพจน์หนุ่มปักษ์ใต้ที่อายุควรจะมีครอบครัวได้แล้ว แต่เขายังโสดสนิท ไม่ยินดียินร้ายกับเพื่อนฝูงที่หายหน้าหายตากันไปหมดเพราะต่างมีครอบครัว มีลูกให้ดูแล ไม่มีโอกาสมาสวนเสเฮฮากันเช่นเมื่อก่อน และนี่คือหนึ่งเหตุผลที่ทำให้เขาได้กลับบ้านที่ปักษ์ใต้บ่อยครั้ง เพราะไม่มีภาระอะไรต้องรับผิดชอบ

                ครั้งนี้ก็เช่นกันเขาลางานที่กรุงเทพฯเดินทางกลับบ้าน เพื่อมาเที่ยวงานวันลอยกระทงโดยเฉพาะ นานแล้วที่เขาไม่ได้ลอยกระทงที่บ้านเกิด ปีนี้เกิดอาการอยากกลับมาเยี่ยมชมประเพณีพื้นบ้านงานลอยกระทงที่เห็นมาตั้งแต่จำความได้ ชายหนุ่มสะพายเป้กลางหลังยืนยิ้มดูลูกปลาน้อยแหวกว่ายในคูน้ำเล็ก

                เสียงฟ้าร้องฝนตกกระแทกหลังคาและสาดซัดเข้าฝาบ้าน หน้าต่างที่ปิดสนิทน้ำฝนยังแทรกซึมไหลเปื้อนเป็นทางยาว สุพจน์นอนเล่นอยู่บนโซฟาฟังเสียงฝนกระหน่ำอย่างเป็นสุข เป็นปกติของปักษ์ใต้ในช่วงเดือนลอยกระทง เป็นเวลาของฟ้าฝนมาเยือน ผู้คนจะลอยกระทงกันท่ามกลางฟ้าฝนที่พรำใส่

                “ ไปลอยกระทงได้ม่ายเนี่ย (ได้ไหมเนี่ย) ตกแรงจริง” ยายหวังแม่ของสุพจน์บ่นพึมพำ

                “ เดี๋ยวมันก็ซาเม็ด ลอยได้อยู่แล้ว” สุพจน์พูดยิ้มๆ

                “ ว่าแต่หลวง ต่อใดอิแต่งงาน หาม่ายโม้หญิงมั่งเหอ (ว่าแต่หลวง เมื่อไหร่จะแต่งงาน ไม่มีแฟนบ้างเหรอ )? อย่าเลือกมาก อายุตั้งสี่สิบแล้ว” ยายหวังหันไปคุยกับลูกชาย

                “ สาวๆสมัยนี้ไม่ไหว ไม่ถูกใจเลย ไม่เรียบร้อย ” สุพจน์บอกยิ้มๆ

                ฝนตกพรำๆ อากาศสบายดี แสงสีจากงานลอยกระทงดูวิบวับ  ภายในงานครึกครื้นการแสดงบนเวทีมีไม่ขาด ทั้งพ่อค้าแม่ขายและคนเที่ยวงานอยู่ท่ามกลางฝนพรำ เป็นบรรยากาศสวยงามไม่น้อย ข้างคลองน้ำขนาดใหญ่ที่จัดไว้ให้คนได้ลอยกระทง เริ่มมีผู้นำกระทงลงสู่น้ำ แสงน้อยจากเทียนเล่มจ้อยวูบวาบจะดับไม่ดับแหล่เพราะแรงลม ควันจากธูปลอยกรุ่นอยู่บนกระทง

                สุพจน์ถอนหายใจ หลังจากยืนดูอยู่นานเขารู้สึกกร่อย กระทงใบตองลอยกระเพื่อมบนผิวน้ำแต่ผู้ที่ส่งกระทงนั้น ถ้าเป็นสาวๆจะใส่กางเกงขาสั้นเสื้อสายเดี่ยวบ้าง มาเป็นกลุ่มบ้าง เป็นคู่ชายหญิงบ้าง ประเพณีลอยกระทง..ยังคงเติมแต่คนปฏิบัติเปลี่ยนไปตามยุคสมัย เขาอยากให้ทางจังหวัดรณรงค์นุ่งชุดไทยในงานลอยกระทง..ถ้าทำได้คงดีไม่น้อย!!

                “ อุ๊ย! ขอโทษค่ะ” เสียงพูดภาษากลางจากสาวสวยผมยาวนุ่งผ้าถุงใส่เสื้อสีหวานแขนตุ๊กตา ที่เดินชนสุพจน์ไม่แรงนัก เขาหันไปมองและยิ้มรับคำขอโทษสายตาเป็นประกายถูกใจสาวตรงหน้า

                “ ไม่เป็นไรครับ เอ่อ ใช่คนใต้รึเปล่าครับ?” สุพจน์ถามเอ่ยน้ำเสียงนุ่มนวล

                “ ไม่ใช่ค่ะ มาจากกรุงเทพฯ มาเที่ยวบ้านเพื่อนน่ะค่ะ ” เธอตอบน้ำเสียงสดใสดูเรียบร้อย

                “ แล้วเพื่อนไปไหนล่ะครับ?” สุพจน์ถามต่อ

                “ ไปซื้อขนมค่ะ ว่าจะมาเดินดูเค้าลอยกระทงกันน่ะค่ะ” คุณเธอตอบเอียงอายหน่อยๆ เมื่อสัมผัสได้ว่าผู้ชายตรงหน้าให้ความสนใจ

                “ งั้นก็ยืนรอเพื่อนแล้วดูเค้าลอยกระทงตรงนี้ก็ได้ครับ” สุพจน์บอกน้ำเสียงเป็นมิตรพร้อมเขยิบตัวเองให้สาวสวยยืนได้ถนัดมากขึ้น

                ไม่รู้ฝนหายไปตอนไหน มัวแต่สนใจสาวสวยที่อยู่ข้างๆ สุพจน์แอบเหล่มองด้านข้างสาว เธอน่ารักถูกใจเขาเสียจริง ดูเรียบร้อยโดยเฉพาะการแต่งกายที่โดนใจเขาเป็นที่สุด รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยที่ใจบอกว่าเธอผู้นี้น่าสนใจ ปากนิด จมูกหน่อย ไม่แต่งหน้าจัดเหมือนสาวสมัยนี้ ผมยาวสลวยจนถึงกลางหลัง

                “ แล้วจะลอยกระทงไหมครับ ไม่เห็นมีกระทงเลย?” สุพจน์เอ่ยทำลายความเงียบ

                “ ลอยค่ะ เดี๋ยวเพื่อนเอามาให้ค่ะ” เธอตอบยิ้มๆ

                “ เอ่อ ไปลอยกระทงกับผมไหมครับ?” สุพจน์เอ่ยชวนกึ่งกล้า กึ่งเกรงใจ แต่ใจบอกให้เขารีบจู่โจม

                “ เดี๋ยวรอเพื่อนก่อนนะคะ” สุพจน์ยิ้มพอใจคำตอบ ความถูกใจเพิ่มมากขึ้นที่เห็นการสงวนท่าทีของสาวเจ้า

                “ โอเคครับ...รอเพื่อนก่อนก็ได้ครับ” สุพจน์ตอบยิ้มๆ

                “ หาตั้งนานมาอยู่ตรงนี้นี่เอง พรชัย!!”  สาวนางหนึ่งวิ่งเข้ามาจับมือสาวสวยข้างสุพจน์

                “ ....!! ?? ”