Get Adobe Flash player

กินของดี..ที่ป่าสาคู !! โดย..เชิงภู

Font Size:

 

                เสียงตะโกนวิ่งไล่กันอยู่ในดงไม้ที่ใบสีเขียวทึบแกว่งไกวปัดป่ายกัน เก้งและไม้เด็กชายจอมซนที่เป็นเพื่อนซี้กัน เที่ยวเล่นด้วยกันจนทุกคนในหมู่บ้านรู้กันดี  ยิ่งเป็นวันหยุดเสาร์อาทิตย์เด็กสองคนนี้ไม่รับรู้รายการทีวี ไม่สนใจเพื่อนๆที่พากันเข้าเมืองไปเรียนพิเศษหรือไปเล่นเกมตามร้านอินเตอร์เน็ตต่างๆ ทั้งสองจะสนุกสนานอยู่ท่ามกลางป่าใบไม้เขียวทึบ

                คูดินไม่ใหญ่มากที่มีน้ำใสแจ๋วก้มไปมองใช้ส่องแทนกระจกได้ ติดกับทางเดินหญ้าเขียวรกครึ้ม ด้านข้างคูต้นไม้คล้ายต้นมะพร้าวเรียงรายเกะกะ บางต้นยังเล็กอยู่ก็เอนอ่อนแหย่ใบลงคูน้ำ ส่วนต้นที่แก่หน่อยยืนตัวตรงท้าทายดูผึงผาย

                “ไอ้เก้ง ทำไหร (ทำอะไร)?” ไม้เข้ามาตบหลังเพื่อนและถามเมื่อเห็นเพื่อนนั่งนิ่งอยู่ข้างคูน้ำ

                “โดแลตะ ไอ้ช่อนตัวเติบ (โน่นดูซิปลาช่อนตัวใหญ่)” เก้งพูดและชี้ให้ดูปลาช่อนตัวใสว่ายน้ำอย่างสบายอารมณ์เข้าไปซุกอยู่ข้างโคนต้นไม้ที่ใบเขียวยาวคลุมคูเล็กเหมือนเป็นที่กำบังให้สัตว์น้ำในคูนี้

                “อัยย๊ะ!! ตัวเติบ (โอ้โห ตัวใหญ่)” ไม้อุทานตาเบิกกว้าง แต่ก่อนที่ปลาช่อนจะโดนสองเด็กชายเล่นงานเสียงย่างเท้าเดินสวบสาบก็ดังเข้ามาใกล้เสียก่อน

                “ทำไหรกัน (ทำอะไรกัน)? ไป ได้เวลาแล้ว” ตาคลิ้งชายสูงวัยที่ร่างกายสูงโปร่งผมขาวแซมดำ ท่าทางทะมัดทะแมง แบกขวานไว้บนบ่า ถามสองเด็กซนโดยไม่ต้องการคำตอบ

                เด็กชายสองคนเดินตามติด หยอกกันไป กระโดดเตะกันไป ตาคลิ้งพาสองเด็กชายเดินลึกเข้าไปด้านใน ที่ยิ่งเดินก็เจอแต่ต้นไม้สูงพอควรใบเขียวยาว บางต้นยืนต้นตายซากต้นและใบแห้งเหี่ยวเป็นสีน้ำตาล

                “ลุยเสียแหม็ด ปลูกไว้ทำไหรล่ะตา (เยอะแยะไปหมด ปลูกไว้ทำไมล่ะตา)?” เก้งถาม

                “ไม่ได้ปลูกมันขึ้นเอง สาคู สูโร้ม่าย (ต้นสาคู พวกเอ็งรู้ไหม) ประโยชน์มากมาย ” ตาคลิ้งบอก“ ต้นสาคูมันอยู่กับคนเรามานานแล้ว ตั้งแต่โคนถึงใบใช้ประโยชน์ได้หมดเลย  ทางใบใช้กั้นคอกวัว ใบเอามาเย็บเป็นตับจากมุงหลังคา หลังคาจากบายแรง (หลังคามุงจากสบายมาก) เย็นตุบ (เย็นสุด) ไม่มีร้อน ต้นเอาไปทำแป้งสาคู ส่วนเปลือกต้นเอาไปทำฟาก” ตาคลิ้งอธิบายยาวเหยียด

                “แล้ววันนี้ตามาทำไหร (มาทำอะไร)?” ไม้ถามบ้าง

                “ค่อนสาคูไปทำแป้งนำหนม (โค่นต้นสาคูไปทำแป้งทำขนม)” ตาคลิ้งบอก

                ชายสูงวัยหยุดยืนแหงนหน้ามองขึ้นข้างบน เด็กสองคนข้างหลังเลยทำบ้าง เงยหน้ามองแล้วหันมามองหน้ากันอย่างสงสัย

                เสียงขวานกระแทกต้นไม้ไม่นานก็ล้มครืน ตาคลิ้งใช้ขวานบากเปลือกต้นสาคูเลยจากโคนที่โค่นไม่มากนักยาวขึ้นกลางลำต้นประมาณหนึ่งเมตร ใช้ขวานสับๆไม่นานก็แบะเปลือกต้นสาคูออกได้ทั้งหมดเห็นท่อนไม้ที่กลายเป็นสีขาวโพลนนอนสงบนิ่ง ตาคลิ้งใช้ขวานจามแบ่งเป็นสี่ซีก พร้อมเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก หย่อนตัวนั่งพักข้างต้นสาคูต้นนั้น

                “แล้วมันเป็นแป้งทำหนมพรือนิ (แล้วเป็นแป้งทำหนมยังไง)?” ไม้เอ่ยถามอย่างสงสัย

                “นั่งลงตะ เดี๋ยวเล่าให้ฟัง...เห็นท่อนขาวๆนี่แล้วใช่ม่าย (ใช่มั้ย) พอล้างสะอาดเอาเข้าเครื่องบดก็ผง เสร็จแล้วเอาน้ำผสมลงไปกวนสักพัก ปล่อยทุ่ม (ปล่อยทิ้ง) สักพักใหญ่เทน้ำข้างบนออกแป้งที่จับตัวนอนอยู่ข้างล่างเอาใส่ผ้าห้อยให้มันแด็ด (สะเด็ด) น้ำ แล้วเอาไปตากแดดสองวันกะได้แป้งทำหนมแล้ว” ตาคลิ้งอธิบายอย่างยาวอีกครั้ง สองเด็กชายที่นั่งข้างๆพยักหน้าบ่งบอกว่าเข้าใจ

                “แล้วถ้าค่อนตลอดสาคูไม่หมดเหอ (ถ้าโค่นตลอดสาคูไม่หมดเหรอ)?” เก้งถามต่อ

                “ไม่หมดหรอก สาคูที่ทำแป้งทำหนมได้ต้องอายุไม่น้อยกว่าเจ็ดปี พอค่อน (โค่น)แล้วสักพักมันจะงอกหน่อจากโคนที่เราค่อน (โค่น) เป็นสิบหน่อเลย เป็นการขยายพันธุ์ต่อ ต้นไหนอายุเกินเจ็ดปีไม่ได้โค่นมันจะยืนต้นตาย ไม่ได้เกิดประโยชน์เลย ฉะนั้นต้องค่อน (โค่น)” ตาคลิ้งตอบยิ้มๆ

                ทางใบที่แก่และเขียวของต้นสาคูที่นอนนิ่ง ตาคลิ้งจัดการตัดและรวบมัดด้วยใบของมันเอง ทั้งหมดเดินตามหลังกันย้อนกลับทางเดิม เก้งแบกท่อนสาคูสีขาวหนึ่งซีกอยู่ที่ตาคลิ้งอีกสามซีก ส่วนไม้เดินลากใบสาคูตามหลัง

                 ท่อนสาคูสีขาววางซ้อนกันเกะกะใบสาคูที่เก้งลากมาทับอยู่อีกที เลยไปไม่มากนักชายสูงวัยและสองเด็กชายนั่งยองๆล้อมวงอะไรบางอย่าง

                เสียงขวานจามท่อนไม้ และเสียงแบะออกดังโพละ ได้ยินแค่เสียงหัวเราะดีใจของตาคลิ้งที่มองเห็นของเบื้องหน้า

                “อัยยา! กำลังน่ากินเลย !! ”

                “เก็บไปคั่วได้นะ ใส่เกลือสักหิดหรอยแรง (ใส่เกลือสักนิดอร่อยมาก)” ตาคลิ้งพูดพลางหยิบด้วงสาคูสีขาวอวบอ้วนดิ้นดุ๊กดิ๊กส่งเข้าปาก

 

---------------------------