Get Adobe Flash player

เคยจี..ปลีกล้วยต้มจุ่ม โดย..เชิงภู

Font Size:

                ไส้เดือนยาวแล่นเลื้อยมาอย่างอิดออดพร้อมเสียงหวูดร้องบอกเหมือนอยากจะหยุดเต็มแก่ ไม่นานนักไส้เดือนสีแดงส้มก็จอดสนิทหน้าสถานี ลูกปลาในชุดเดินทางสบายๆเสื้อยืดกางเกงยีนส์และรองเท้าแตะ สะพายเป้ใบเดิมย่างเหยียบขึ้นบนขบวนรถไฟ ตามหลังด้วยขามหลานชายคู่ซี้ช่วยหิ้วลังเบียร์ที่ข้างในบรรจุอาหารแห้งเต็มลัง

                ขบวนรถไฟช่วงสายๆ คนโดยสารไม่มากนัก  ที่นั่งว่างจึงมีให้เลือกเยอะ ลูกปลาเดินไปหยุดกลางตู้รถไฟที่สอง ปลดเป้ลงจากหลังวางพิงไว้กับพนักพิงของเก้าอี้สีเหลืองอ่อน ส่วนขามสอดลังเบียร์ไว้ใต้เก้าอี้นั่ง

                “น้าปลาเปิดเทอมแล้ว ผมก็หมดสนุกกันพอดี” ขามที่นั่งเก้าอี้อีกฝั่งเอ่ยขึ้น

                “ อาทิตย์หน้าโรงเรียนเอ็งก็เปิดเทอม เดี๋ยวก็ได้พบ  (เจอ) เพื่อนแล้ว ส่วนน้าปลาเปิดเทอมสักพัก เดี๋ยวก็กลับทุกเย็นวันศุกร์เหมือนเดิมแหล่ะ” ลูกปลาตอบหลาน

                “ ข้าวสารกับปลาแห้งกินประหยัดนะ จะได้กินนานๆหน่อย” ขามเลียนแบบคำพูดของแม่ตอนบอกลูกปลาที่หน้าบ้านเมื่อเช้า

                “ เออ...รู้แล้ว” ลูกปลาตอบยิ้มๆ

                ขบวนรถเริ่มเคลื่อนตัวออกอย่างขี้เกียจ เมื่อคลานไปได้สักพักก็เร่งความเร็วขึ้น จนเสียงดังสะท้อนทุ่งยามรถแล่นผ่านไป  ลมตีเข้าหน้าจนผมสะบัด ลูกปลาหันหน้ามองข้างทางส่งสายตาสู่บ้านหลังน้อย แม้ไม่เห็นบ้านแต่ภูเขาลูกนั้นยืนโด่เด่อยู่ลิบๆ รู้สึกใจหายเมื่อต้องจากไปเรียนอีกแล้ว

                สองข้างทางที่รถไฟขบวนสั้นวิ่งผ่านเป็นทุ่งนาเวิ้งว้าง ไอแดดยิบยับเต้นระบำอยู่กลางทุ่ง แดดร้อนกระโดดเข้าใส่ขบวนรถ สองตาของลูกปลายังคงนิ่งมองภูเขาลูกน้อยที่เล็กลงๆ  แม่คงทำงานบ้านอยู่ หรือไม่ก็นั่งอยู่ที่ตะแคร่หน้าบ้าน หรือไม่ก็ตะแคร่หลังบ้าน ส่วนพ่อคงออกไปหาพรรคพวกเพื่อชวนกันล้มวัวเหมือนเคย

                แม้มหาวิทยาลัยจะอยู่ในจังหวัดที่ติดกับจังหวัดบ้านเกิด แต่ลูกปลาก็ใจหายทุกครั้งยามเปิดเทอม เมื่อต้องเดินทางกลับเพื่อไปศึกษาต่อ ปีนี้เธอขึ้นปีสามแล้วอีกสองปีเท่านั้นก็จะจบ แล้วจะไปไหน หรือทำงานอะไรนั้น เธอก็ยังไม่รู้เลย รู้แต่ว่าต้องทำหน้าที่ให้เต็มที่และดีที่สุด สุดสัปดาห์เมื่อไหร่ก็กลับบ้าน  ได้พบพ่อกับแม่ แค่นี้เธอก็สุขใจแล้ว

                ลูกปลาละสายตาจากหน้าต่างรถไฟ เสมองลังเบียร์ที่ซุกอยู่ใต้เก้าอี้ ...ปลาแห้งเอาไปทอดกินนะโหลกนะ (นะลูกนะ) หุงข้าวเสร็จกินกับปลาแห้งทอดกะหรอยแล้วเบี้ย(เงิน)ใช้จ่ายประหยัด ซื้อที่จำเป็นซื้อ เก็บออมไว้ได้วันสี่ห้าบาทกะทำนะ...คำพูดของแม่เมื่อคืนยังก้องอยู่ในหัว

                แม่ค้าที่เดินขายของบนรถไฟ ตะโกนขายของเสียงดังจนลูกปลาหลุดจากความคิดตัวเอง หันไปมองสาวเจ้าคนนั้น ที่หิ้วตะกร้าบรรจุกับข้าวมากมาย เธอหยุดยืนขายให้ป้าที่นั่งเก้าอี้ฝั่งขวามือของลูกปลา แม่ค้าเดินผ่านไป ป้าคนนั่นเปิดห่อข้าวและแกะถุงกับข้าวที่ซื้อเมื่อกี้วางข้างตัว กลิ่นหอมของกะปิผสมกลิ่นเปรี้ยวของมะนาวลอยตามลม

                “ อัยยา..ใครกินไหรวะ (ใครกินอะไรวะ) หอมแรง น้ำชุบ(น้ำพริก) แน่นอน” ขามที่ครึ่งหลับครึ่งตื่นทำตาปรือๆพูดออกมา

                “ อ้อ!! น้าปลา ถึงถานนี(สถานี)บางแก้ว ปลุกกันนะ ผมลงบางแก้วหาเพื่อน ไม่ได้ไปส่งน้าปลาถึงหาดใหญ่นะ..ขอบอก!!” ขามหันมาพูดกวนๆใส่น้าก่อนจะเอนตัวหลับต่อ

                “ เออนา..รู้แล้ว” ปลาบอกหลานเบาๆ

                ป้าที่เก้าอี้ด้านข้างยังคงเอร็ดอร่อยกับอาหารข้างตัว น้ำพริกโชยกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย พาลให้ลูกปลาคิดถึงเมื่อวาน....เคยจีแล้วม่าย(กะปิจี่หรือยัง) ...อย่าลืมนะปลีกล้วยต้มจุ่มเสียกัน (หัวปลีลวกด้วย)  ไม้ไผ่ยาวพอประมาณถูกพอกด้วยกะปิจนกลมนูนที่ปลายไม้ ขามนั่งจี่พลิกไปพลิกมาบนเตาถ่าน ส่วนลูกปลานั้นเอาน้ำใส่กะละมังโรยเกลือลงไปก่อนจะผ่าหัวปลีนำลงไปแช่ ไม่นานนักกับข้าวมื้อเย็นก็เสร็จเรียบร้อย น้ำพริกกะปิ หัวปลีลวก ปลาแห้งย่าง แกงส้มมะละกอ และเคยจี่บนไม้ไผ่ที่เหลือจากทำน้ำพริกวางอยู่บนใบกล้วยกลางวงกินข้าว  พ่อ แม่ ขาม ลูกปลา สี่คนล้อมวงกินข้าวกันอย่างเอร็ดอร่อย  แม่นั้นวางช้อนลงข้างตัวล้างมือเสร็จบิเคยจี่จากไม้ไผ่ไปคลุกข้าว แกะหัวปลีบีบพับพอดีคำลงจิ้มน้ำพริกส่งเข้าปากพร้อมข้าวคลุกเคยจี่เปิบส่งเข้าปากคำใหญ่  ส่วนขามนั้นทำตามทุกอย่าง ฝั่งพ่อเอร็ดอร่อยอยู่กับแกงส้มและปลาแห้ง  ลูกปลานั่งยิ้มมองคนนั้นคนนี้ก่อนใช้ช้อนบิเคยจิคลุกข้าวเบาๆส่งเข้าปาก....

                “ น้าปลา ถึงแล้วม่าย (ถึงหรือยัง)?!!” อยู่ๆขามก็ลุกพรวดถามเสียงดังจนลูกปลาหลุดจากความคิด

                “ ไอ้บ้านี้!! ตกใจหมด ยังไม่ถึง” ลูกปลาว่าหลานและหยิบกล่องข้าวออกจากกระเป๋าเป้

                “เนือยข้าวแล้วเหอ (หิวข้าวแล้วเหรอ)? สงสัยได้กลิ่นน้ำชุบ(น้ำพริก)” ขามถามและแซวยิ้มๆ

                ลูกปลาเปิดกล่องข้าวห่อที่ด้านในมีไข่ต้ม ผัดผักบุ้ง โรยหน้าด้วยพริกน้ำปลา  เธอแอบมองป้าด้านข้างที่อิ่มแล้วกำลังเก็บกับข้าวและกล่องข้าวลงตะกร้า

                “ เอ๋า!! ไซรไม่กินล่ะ (อ้าว..ทำไมไม่กินล่ะ) ?” ขามถาม

                “ คิดถึงเคยจี!!”