Get Adobe Flash player

ค่ายนี้..ไม่มีน้ำ!! โดย..เชิงภู

Font Size:

 

                ถนนคอนกรีตสายเล็กไต่สูงชันขึ้นเรื่อยๆ บรรดาวัยรุ่นหญิงชายที่ตอนแรกส่งเสียงคุยกันอย่างสนุกสนาน ตอนนี้เริ่มเงียบหายคุยกันบ้างเป็นครั้งคราว เพราะทุกคนสะพายเป้และหอบหิ้วสัมภาระคนละไม้คนละมือ ด้วยเส้นทางสูงชันความเหน็ดเหนื่อยเริ่มทำงาน

                ทุกคนเดินตามกันเป็นระเบียบ หนุ่มสาวจากรั้วมหาวิทยาลัยผู้มีจิตอาสาเกือบสามสิบคนยังคงมุ่งมั่นเดินสู่โรงเรียนบนภูเขา ไม่นานนักเหล่านักศึกษาที่ส่วนมากเป็นผู้หญิงนั่งหมดแรงอยู่หน้าอาคารเรียน หนึ่งในนั้นมีลูกปลารวมอยู่ด้วย

                เปิดเทอมได้นิดหน่อยกิจกรรมของมหาวิทยาลัยก็เริ่มขึ้น ลูกปลาสมัครเป็นสมาชิกชมรมอาสาพัฒนาชนบทตั้งแต่ปีหนึ่งแล้ว เมื่อเปิดภาคเรียนชมรมจะมีการรับน้องใหม่ที่สมัครเข้าชมรมโดยการพากันไปออกค่ายอาสาฯ ณ โรงเรียนที่ต้องการแรงงานก่อสร้าง หรือซ่อมแซมอะไรก็แล้วแต่ ส่วนใหญ่แล้วโรงเรียนเหล่านี้ก็จะถูกสำรวจโดยพวกพี่ๆปี่สี่ เมื่อรุ่นพี่ประสานงานเสร็จเรียบร้อย กิจกรรมก็เริ่มขึ้น

                ทุกคนที่สามารถไปได้ก็จะรวมตัวกัน ลูกปลาปีนี้อยู่ปีสามแล้วและเป็นเลขาของชมรม ฉะนั้นเธอจึงไม่พลาดกับกิจกรรมนี้

                “ ลุกขึ้นๆ พี่น้อง เดินแค่นี้อย่าเหนื่อยซิ เรามาสร้างห้องสมุดให้น้องๆกันนะ เหนื่อยแต่หัววันได้พรือ(เหนื่อยตั้งแต่เริ่มต้นได้ยังไง)” สิ้นเสียงประธานชมรมทุกคนลุกพรึบตรงไปยังอาคารที่พักที่ทางโรงเรียนจัดไว้ให้

                “ ลูกปลามากันเหอ (ลูกปลามาด้วยเหรอ)” เสียงทักทายอารมณ์ดีจากเพื่อนชายนามว่าสุวิทย์คนทะเล้น

                “ มาซิ!! ขาดได้พรือล่ะ (ขาดได้ยังไงล่ะ)” ลูกปลาตอบยิ้มๆ แล้วแยกตัวไปที่พัก

                อาคารเรียนเก่าถูกดัดแปลงให้เป็นที่พักของนักศึกษากลุ่มนี้  อาคารแรกที่ใหญ่หน่อยเป็นที่พักของสาวๆ ส่วนอาคารถัดเป็นที่พักของนักศึกษาผู้ชาย ลูกปลาเดินเข้าในห้องอาคารที่โล่งเรียบร้อย เสื่อกระจูดผืนยาวถูกปูไว้อย่างเรียบร้อยพร้อมหมอนหนุนวางเป็นระเบียบ สาวๆทั้งรุ่นพี่รุ่นน้องต่างจับจองที่นอนของตัวเอง นั่งพักเหนื่อย บางคนเอนตัวลงนอนทันที ลูกปลาวางกระเป๋าเป้ของตัวเองลงด้านข้างสุดติดผนังซึ่งว่างเปล่าอยู่ที่เดียว หันมองคนอื่นทักทายและยิ้มให้

                เพิ่งเดินทางมาถึงได้แค่พักเดียว ฝนก็เริ่มปรอยลงมาทักทาย ประธานชมรมเดินเข้ามาบอกให้ทุกคนพักผ่อนตามอัธยาศัยกันก่อน  ส่วนเขาจะไปประสานงานกับคุณครูของโรงเรียน เพื่อเริ่มกิจกรรมเมื่อฝนหยุด

                ฝนตกไม่แรงมากไอฝนปรอยปลิวเข้าสู่ห้องพัก หลายคนลุกขึ้นปิดหน้าต่าง แต่ลูกปลากลับชอบที่จะนั่งมองสายฝน เธอลุกขึ้นเอามือเท้าขอบหน้าต่าง มองไปด้านหลังอาคารที่เป็นป่ายางพารา เพราะเพิ่งผ่านฤดูร้อนมาหมาดๆ ใบยางร่วงเต็มใต้โคนต้น เมื่อน้ำฝนหล่นโดนใบแห้งใบเหมือนกระดิกรับความชุ่มชื่น ยามลมพัดผ่านผสมฝนพรำ ใบยางบนต้นชูชี้รับน้ำฝน ลูกปลาสูดอากาศสดชื่นเข้าเต็มปอด

                “ เราอาสา พัฒนา ใจเริงร่าและสามัคคี ร่วมตั้งจิต อุทิศชีวิตมี ร่วมไมตรีพร้อมพี่น้องผองไทย สายลมหนาว เคล้าลมฝน ในกมลเราแสนเยือกเย็นและอบอุ่นในงานบำเพ็ญ ความลำเค็ญก็มลายหายไป....ชาวค่ายอาสาสมัคร เรารักงานกิจการสังคม เรานิยมมุ่งกระทำแต่ความดี เรามาจากแดนไกล มีน้ำใจ สามัคคี เราต่างมี ใจมั่น ร่วมกันทำงาน ร่วมงานชาวบ้าน ร่วมการกินอยู่ เราร่วมเชิดชูไม่ว่างานไหนๆ เราร่วมกันอยู่ เราทำกันไป เสร็จงานเมื่อไหร่สบายใจเฮฮา  ยิ้มเถิด ยิ้มเถิด เชิญยิ้ม ฮาละว่า ยิ้มแย้ม แจ่มใส สุขสราญบานใจ ขอให้สวัสดี ขอให้สวัสดี  ”

                “ ขอบคุณที่กรุณา ที่ท่านเมตตาทำอาหารให้เรากิน ขอบคุณ ขอบคุณ.....”

                เสียงเพลงผสมเสียงกลองทอมดังจากโรงอาหารที่แสงไฟวับแวม เหล่านักศึกษานั่งล้อมวงกันเป็นกลุ่มๆ ร่วมรับประทานอาหารกับคุณครูและชาวบ้านที่เข้ามาเยี่ยมเยียนและทำอาหารมาให้

 เพราะตั้งแต่มาถึงฝนก็ไม่หยุดตก นักศึกษาไม่สามารถทำงานกลางแจ้งได้ แต่เพื่อไม่ให้เสียเวลาที่ได้มากันแล้ว พี่ประธานเลยเปลี่ยนแผนให้ทุกคนได้ช่วยกันเก็บกวาดห้องสมุดเก่า และทำความสะอาดหนังสือ จัดเตรียมไว้เป็นหมวดหมู่สำหรับย้ายไปวางเมื่อห้องสมุดใหม่สร้างเสร็จ กว่างานจัดเก็บจะเรียบร้อยก็ตกเย็นพอดี ทุกคนจึงแยกย้ายกันอาบน้ำทำธุระส่วนตัวก่อนจะมารวมตัวกันที่โรงอาหารเพื่อกินมื้อเย็นร่วมกัน

“ อัยยา..แกงเผ็ดหมูป่า ได้แรงอก (สะใจ) จริง ลูกปลาเอ๋ย” สุวิทย์ที่นั่งอยู่อีกวงหนึ่งไม่ไกลมากนักบอกลูกปลา ก่อนพยักพเยิดให้ลูกปลากิน แต่ลูกปลาส่ายหน้าเพราะรสชาติคงเผ็ดมากจริงๆ ขนาดสุวิทย์ยังเหงื่อตก สุวิทย์ยังคงเอร็ดอร่อยกับอาหารที่เรียงรายอยู่กลางวง ปากก็เอ่ยชมฝีมือคนทำและขอบคุณชาวบ้านที่นั่งกินร่วมวง

“ เป็นไหร (อะไร) ล่ะ?” ลูกปลาที่ยืนล้างถ้วยชามอยู่ข้างห้องน้ำถามสุวิทย์ที่เดินหน้านิ่ว

“ กินมากแรง (กินเยอะไป) สงสัยต้องเอาออก” สุวิทย์ตอบก่อนผลุบเข้าห้องน้ำ

 “ เอ้ย!! ลูกปลา น้ำหมดถัง เปิดก๊อกกะไม่ไหล พันพรือนิ?” เสียงสุวิทย์โวยวาย

“ อ้อ..ลืมบอก น้ำประปาไม่ไหลน่ะ”

“ !!!!”

 

--------------------------------------------------------