Get Adobe Flash player

ปลาเกือก โดย..เชิงภู

Font Size:

 

                เสียงไก่ขันดังมาแต่ไกล น้ำค้างบนใบยางพาราร่วงดังซู่ยามลมพัดผ่าน ภายในอาคารที่พักของนักศึกษาสาว ทุกคนยังคงขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มอย่างเป็นสุข ลูกปลาพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง ก่อนค่อยๆย่องไปสะกิดเพื่อนอีกสามคนให้ลุกขึ้นเพราะเช้านี้มีเวรทำกับข้าว ลูกปลาเปิดประตูห้องเบาๆก่อนปิดแง้มไว้เหมือนเดิม

                “ ทำธุระส่วนตัวเสร็จแล้ว เริ่มทำกับข้าวตามที่ประชุมกันเมื่อคืนนะ” ลูกปลาบอกสามสาวทุกคนพยักหน้าแล้วแยกย้ายกันออกไป

                ฝั่งอาคารพักของนักศึกษาหนุ่มๆ หลายคนตื่นนอนแล้วนั่งจับกลุ่มคุยกัน ด้านข้างตัวอาคารเป็นสนามหญ้าเขียวสด เต็นท์หลายเต็นท์หลากสีสงบนิ่ง นักศึกษาชายบางคนพกเต็นท์ของตัวเองมาไม่ได้เข้าไปนอนร่วมกับคนอื่นๆในตัวอาคาร ถือเป็นการออกค่ายและพักผ่อนไปในตัว

                ลูกปลาเดินออกไปชะโงกดูด้านข้างของอาคารพักผู้หญิง ทิวทัศน์สวยงามมากจนเผลอยิ้มออกมา เพราะโรงเรียนอยู่บนที่สูง เห็นถนนคอนกรีตสายเล็กคดเคี้ยวลงสู่เบื้องล่างเหมือนทางธารน้ำไหล ซ้ายมือขวามือมีปุยหมอกปกคลุม สุดลูกหูลูกตาคือพื้นที่สีเขียวของธรรมชาติ ต้นไม้สูงบ้างต่ำบ้าง เห็นภูเขาน้อยใหญ่สลับกันอยู่ลิบๆ

                เสียงโขลกเครื่องแกงดังลั่นโรงอาหารของโรงเรียนบนเขา ในครัวตอนนี้มีทั้งสาวน้อยสาวใหญ่ช่วยกันทำอาหารเช้า สาวน้อยคือนักศึกษาของมหาวิทยาลัยส่วนสาวใหญ่คือคุณครูและชาวบ้านที่มาช่วยเหลือในเรื่องอาหารการกินของการออกค่ายครั้งนี้

                กลิ่นแกงคั่วหม้อใหญ่หอมฉุย ข้าวหม้อใหญ่ไอกรุ่นยามใช้ไม้คนให้ข้าวร่วนไม่จับตัวกัน สองหม้อวางเคียงกันบนโต๊ะกับข้าว ตามด้วยหม้อผัดผักคะน้าปลาเค็ม และถาดใหญ่ไข่เจียว เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย สาวๆที่ช่วยงานครัวในเช้านี้รีบออกไปอาบน้ำทำธุระของตัวเอง

                เสียงเพลงผสมเสียงกลองทอมแว่วดังเช่นเดิมก่อนอาหารเช้า ณ โรงอาหารแห่งนี้ เมื่อทุกคนอิ่มหนำกันดีแล้วเวลาก็แปดโมงเช้าพอดี หลังผู้มีเวรล้างจานเก็บกวาดทำทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ประธานชมรมเรียกทุกคนมารวมตัวกันหน้าเสาธงก่อนแบ่งกลุ่มและแบ่งงานกันทำ

                ทุกคนเตรียมพร้อมในชุดทะมัดทะแมง เสื้อแขนยาวและหมวกปีกกว้าง และอุปกรณ์ทำงาน ทั้งจอบ ถัง เสียม ฯลฯ มีพร้อมสรรพ ทางโรงเรียนเตรียมให้หมดแล้ว

                ห้องสมุดก่อสร้างไปได้พอประมาณแล้วจากช่างที่ทางโรงเรียนจ้างมา ช่างเหล่านั้นก็เริ่มงานแล้วเช่นกัน นักศึกษาชายส่วนใหญ่เป็นลูกมือของช่างเหล่านี้ หลายคนมีฝีมือในการก่อสร้างไม่น้อย ทั้งช่วยผสมปูน เทปูน เทพื้น ก่ออิฐ ฉาบฝาผนัง นักศึกษาชายอีกส่วนหนึ่งกับสาวๆช่วยกันเข็นรถลงจากโรงเรียนเพื่อไปกวาดทรายที่ลำธารข้างล่างมาไว้ใช้ผสมใช้ในการก่อสร้าง และปรับพื้นที่รอบๆ ห้องสมุดที่กำลังสร้าง

                เพราะลำธารด้านล่างโรงเรียนมีทรายมากมายทางโรงเรียนจึงได้ประหยัดงบในส่วนนี้ ไม่ต้องซื้อทรายแต่ต้องมีแรงงานช่วยกันขนขึ้นมา กลุ่มที่ช่วยกันขนทรายช่วยกันเข็นรถเข็นพร้อมกระสอบปุ๋ยและอุปกรณ์ตักทรายหยอกล้อเล่นกันไปตามทาง

                ผู้ชายสองสามคน พาสาวๆ แยกตัวไปอีกกลุ่มหนึ่งช่วยกันเก็บกวาดถากถางในบริเวณโรงเรียนและป่ารอบๆโรงเรียนเพื่อให้พื้นที่สะอาดและน่าอยู่มากขึ้น ทุกคนทำงานกันสบายเพราะเป็นวันเสาร์ และเมื่อวานทางโรงเรียนปิดการเรียนการสอนหนึ่งวัน เหล่านักศึกษาจึงมีเวลาทำงานกันสามวัน วันอาทิตย์เย็นจึงจะเดินทางกลับ

                “อัยยา!! ข้างล่างบายแรง (สบายจัง) น้ำใส ไหลเย็นเห็นตัวปลา ” สุวิทย์ที่อยู่ในกลุ่มขนทรายรีบจ้ำลงน้ำ “ หวันเย็นอาบน้ำที่นี่หวา (ตอนเย็นอาบน้ำที่นี่ดีกว่า) ” สุวิทย์คุยกับลูกปลา

                “ก็ว่าแบบนั้นแหล่ะ เสร็จงานค่อยชวนกันมาอาบน้ำที่นี่” ลูกปลาพูดเสริม

                “ที่นี่ก็แปลก น้ำกะลุย (น้ำเยอะแยะ) แต่พอหัวค่ำน้ำประปาไม่ไหล” สุวิทย์ตักทรายไปบ่นไป

                กลุ่มขนทรายไม่ย่อท้อ เดินขึ้นลงๆ จนได้ทรายข้างอาคารเรียนกองโต ส่วนกลุ่มพัฒนาโรงเรียนก็ใช่ย่อย ถากถางเก็บกวาดจนโรงเรียนโล่งดูสะอาดตา กลุ่มประธานชมรมที่เป็นลูกมือช่างก็ช่วยงานได้มากมาย หลังพักเที่ยงทั้งช่าง ทั้งครู ชาวบ้านที่มาช่วยและกลุ่มนักศึกษาก็ลุยงานกันต่อ

                สี่โมงเย็นทุกคนเลิกงาน และหย่อนตัวลงนั่งอย่างอ่อนล้าแต่สายตามีความสุข สุวิทย์นอนแผ่บนสนามหญ้าข้างเต็นท์ตัวเอง เพราะเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงหลักในการขนทรายจึงหมดพลังไปมาก แต่ไม่นานนักก็ลุกขึ้นชวนเพื่อนๆ ลงไปอาบน้ำกันที่ลำธารด้านล่าง

                “ ลูกปลา ไปอาบน้ำกันข้างล่าง อาบทั้งชุดทำงานนี่แหล่ะ ค่อยขึ้นกลับมาเปลี่ยนบนนี้” สุวิทย์เอ่ยชวน  หนุ่มสาวหลายคนเดินลงจากเขาอีกครั้ง มุ่งสู่ลำธารด้านล่าง

                “ ปลา ปลา เพื่อนเหอ (เพื่อนเอ้ย) มาช่วยจับตะ (มาช่วยจับซิ)!!” สุวิทย์โวยวายส่งเสียงดัง

                “ ปลาจริงม่ายล่ะ (ปลาจริงรึเปล่าล่ะ)?” ลูกปลาตะโกนถาม สุวิทย์พยักหน้าจริงจัง ก่อนปลาตัวใสจะกระโดดตัวลอยเหนือน้ำ ทุกคนจึงกรูกันช่วยจับ

                “ เร็วๆ ช่วยกันๆ” สุวิทย์ตะโกนบอกเพราะปลาตัวใหญ่ไม่น้อยเลย

                “ ได้กูแล้วๆ ” สุวิทย์ร้องดีใจและยกมือขึ้นจากใต้น้ำชูปลาขึ้นเหนือหัว

                “ ไอ้บ้า...นั่นมันเกือก (รองเท้า) !!”