Get Adobe Flash player

กรุงโศก โดย..เชิงภู

Font Size:

เย็นย่ำแล้ว แต่ปลายฟ้าสีส้มอ่อนผสมสีมัวๆของเมฆบางส่วนเมื่อมองดูแล้วกลายเป็นสีที่ไม่สวยเลย ท้องฟ้าดูแปลกตากว่าทุกวัน ลูกปลายืนมองอยู่พักใหญ่ก็ขยับบานหน้าต่างปิดงับเข้ามาเมื่อใส่กลอนเรียบร้อยก็เดินกลับไปนั่งบนเสื่อกระจูดที่ตอนนี้เต็มไปด้วยกับข้าวกับปลาอาหารมื้อเย็น ลูกปลา พ่อและแม่ กำลังจะจัดการกับอาหารมื้อค่ำ

            “มาแล้ว!! มาแล้ว!! เปาปุ้นจิ้น เปิดเสียงเหลยตะ (เปิดเสียงให้ดังอีก)” พ่อบอกลูกปลา ส่วนแม่นั่งอมยิ้ม ลูกปลาและแม่รู้ดีละครเปาปุ้นจิ้นผู้ชายคนเดียวของบ้านขาดไม่ได้

            “ตอนนี้คงน่าแล (น่าดู) เหมือนเดิม” พ่อยังคงพูดไปกินไป ตาคอยจับจ้องทีวีไม่ขาด

            กับข้าวเหลือก้นจาน แต่ทุกคนยังคงนั่งกินเล่นกันไปเรื่อยๆ ทั้งแม่และลูกปลากลายเป็นติดละครเปาปุ้นจิ้นไปด้วยเลย ละครเปาปุ้นจิ้นในจอทีวีกำลังสนุกหน้าจอตัดฉับกลายเป็นภาพขาวดำทั้งสามคนบนเสื่อมองหน้ากันงงๆกับสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่นานนักผู้ประกาศข่าวชายในชุดสูทสีดำล้วนพร้อมกระดาษในมือประกาศข่าวอันน่าตกใจแก่คนไทยทั้งชาติว่า พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชมหิตลาธิเบศรรามาธิบดีจักรีนฤบดินทรสยามินทราธิราชบรมนาถบพิตร ทรงเสด็จสวรรคตแล้วในบ่ายวันนี้คือวันที่ 13 ตุลาคม พุทธศักราช2559 เวลา 15:52นาที ณ โรงพยาบาลศิริราช

            ทั้งสามคนนั่งอึ้ง โดยเฉพาะผู้เป็นแม่ถึงกับวางช้อนลงในจานยกมือไหว้ท่วมหัว ทำให้ทั้งพ่อและลูกปลาพลอยทำตามไปด้วย ไม่นานนักข่าวต่างๆก็ตามมามากมาย พร้อมกับคำชี้แจงจากท่านนายกรัฐมนตรีบอกกล่าวถึงประชาชนทุกคนแนะนำการปฏิบัติต่างๆ

            ค่ำคืนนั้นลูกปลารับรู้ได้ถึงความเงียบที่ปกคลุมอยู่ทั่วไป ปกติแล้วจะได้ยินเสียงรถราวิ่งผ่านไปมาแต่ค่ำคืนนี้เงียบเหลือเกิน พ่อกับแม่เข้าห้องนอนแล้วส่วนลูกปลานั่งอยู่หน้าจอทีวีเปิดเสียงเบาๆ ฟังข่าวต่างๆ เพราะหลับไม่ลง รู้สึกเหมือนตื้อๆและจุกอยู่ในอก เธอรู้สึกแปลกใจไม่เคยได้พบเจอในหลวงที่ใครๆกล่าวถึง ตั้งแต่จำความได้เห็นแต่พระองค์ทรงงานผ่านภาพถ่ายและข่าวให้รับชมในทีวี ลูกปลารู้แค่ว่าพระองค์ทรงเก่งและช่วยเหลือประชาชนตลอดมา และรับรู้จากผู้เป็นแม่เช่นกัน ลูกปลาจำได้ว่าถามเรื่องราวต่างๆเกี่ยวกับพระองค์ท่านแม่จะเล่าให้ฟังอยู่เสมอๆ

            เช้าวันใหม่ฟ้าเบิกแสงแดดส่อง บรรยากาศดูเงียบหงอยกว่าทุกๆวัน หอกระจายของหมู่บ้านประกาศข่าวการสวรรคตของพระองค์ท่านและแจ้งกำหนดการต่างๆตามที่ทางการได้ระบุไว้  ถนนสายเล็กหน้าบ้านพระสงฆ์ย่างเท้าเดินบิณฑบาตเหมือนเช่นทุกวัน แม่นุ่งผ้าถุงและเสื้อสีดำออกไปตักบาตรเพื่อนบ้านใกล้เคียงในชุดสีเดียวกันเดินเข้ามาสมทบ ลูกปลานั่งมองจากในบ้านทุกคนดูหงอยเศร้า แต่ก็ทำหน้าที่ของตัวเองเหมือนเดิม เมื่อพระสงฆ์เดินผ่านมาก็ตักบาตรและหมอบรับพรจากพระ

            พ่อที่นั่งอยู่หน้าทีวีรับฟังข่าวต่างๆ อย่างสงบ แม่เดินเข้าบ้านก่อนจะนำถ้วยชามไปเก็บในครัวและเดินเอาเข็มด้ายพร้อมเสื้อสีดำออกมานั่งข้างๆลูกปลา

            “ แม่ทำไหร (แม่ทำอะไร) ?” ลูกปลาถาม

            “เย็บเสื้อดำไว้ใส่” แม่ตอบก่อนลงมือเย็บเสื้อที่ขาดอย่างตั้งใจ

            “ในหลวงเรามีแต่คนรักนะแม่นะ ดูในทีวีซิ มีแต่คนร้องไห้ ประชาชนคนไทยเดินทางไปที่โรงบาลศิริราชกันมากมาย วันนี้ไปร่วมส่งพระบรมศพ” ลูกปลาชวนแม่คุย

          “ ในหลวงท่านเป็นคนดี คนเก่ง ทำแต่งาน รักประชาชน ไปทุกแห่งทุกที่ในแผ่นดินนี้ ไม่แปลกเมื่อท่านสวรรคตถึงยัง (มี) แต่เสียงร่ำไห้ โศกเศร้าทั่วแผ่นดิน” แม่พูดเสียงสั่นๆ

          “แล้วในหลวงเคยเสด็จมาที่จังหวัดพัทลุงม่าย (ไหม) ล่ะแม่?” ลูกปลาถาม

            “ มาแหล่ะ (มาซิ) ท่านเสด็จมาพัทลุงบ้านเราตั้งแปดหน (แปดครั้ง) รู้ม่าย (รู้ไหม) ” แม่บอกพร้อมวางเข็มด้ายแล้วยกมือไหว้ท่วมหัว

            “ แม่เล่าให้นุ้ย(หนู)ฟังได้ม่าย (ได้ไหม)” ลูกปลากระถดเข้าไปใกล้แม่เพื่อฟังเรื่องราว

            ......ครั้งแรกท่านเสด็จในปี 2502 เสด็จมาที่ถ้ำคูหาสวรรค์ วัดคูหาสวรรค์นั่นแหล่ะ ครั้งที่สองปี 2513 ท่านเสด็จมาพระราชทานพระพุทธนวราชบพิตรที่หน้าศาลากลางจังหวัด ครั้งที่สามปีเดียวกันท่านเสด็จมาเยี่ยมข้าราชการทหารตำรวจที่ค่ายบ้านนาวง ส่วนครั้งที่สี่ปีพ.ศ2515 ท่านเสด็จมาทรงยกช่อฟ้าพระอุโบสถวัดดอนศาลาที่ตำบลมะกอกเหนืออำเภอควนขนุน และครั้งที่ห้าปี 2519 ท่านเสด็จมาที่วัดดอนศาลาอีกครั้งทำพิธีฝังลูกนิมิตและเยี่ยมพระอาจารย์นำ ชินวโร  ส่วนครั้งที่หกพ.ศ.2520 ท่านเสด็จมาที่วัดเดิมนั่นแหล่ะวัดดอนศาลามาพระราชทานเพลิงศพพระอาจารย์นำ ชินวโร  ครั้งที่เจ็ดปี2520 ท่านเสด็จมาทำพิธียกช่อฟ้าพระอุโบสถวัดคูหาสวรรค์และเจิมพระพุทธนิรโรคันตรายชัยวัฒน์จตุรทิศพระสี่มุมเมืองประจำภาคใต้ที่หน้าศาลากลางจังหวัด และครั้งสุดท้ายท่านเสด็จมาในปี 2524 มาดูโครงการอ่างเก็บน้ำโคกชะงาย

            “ ขนาดจังหวัดเล็กๆ ในหลวงท่านเสด็จมาเยี่ยมเยียนตั้งหลายครั้ง ” ลูกปลาพูด

            “ ท่านเสด็จไปทุกที่ ทุกหนทุกแห่งดูแลประชาชนมาตลอด 70ปีที่ครองราชย์” แม่บอก

            “ ไม่แปลกใจเลย พอท่านสวรรคต น้ำตาคนไทยถึงไหลริน เศร้ากันทั่วเมือง ”