Get Adobe Flash player

ทำความดีมีแต่ได้ โดย..เชิงภู

Font Size:

ไฟหลอดน้อยส่องแสงวับแวมอยู่ในบ้านซอมซ่อ ดูไปก็ไม่อาจเรียกว่าบ้านได้เป็นเพิงไม้น่าจะถูกต้องเสียกว่า แต่ไม่มีใครรู้หรอกว่าในเพิงไม้เก่าๆนี้มีสองชีวิตอยู่ด้วยกันแม้ยากจนข้นแค้นแค่ไหนแต่มีความรักในเพิงไม้หลังเล็กๆนี้

กี่ปีผ่านกี่ฤดูกาลเปลี่ยนเพิงไม้หลังนี้ก็ยังอยู่แบบนี้ ซาเล้งหน้าบ้านก็เช่นกันเช้ากับเย็นก็จอดสนิทอยู่เช่นเดิม เมื่อก่อนในเพิงไม้นี้มีผู้อาศัยอยู่สามคนตากล่ำกับยายคล้าและลูกสาวที่ไปๆมาๆ แต่เมื่อเอาหลานชายวัยห้าเดือนมาฝากไว้ผู้เป็นลูกสาวก็หายไปไม่ส่งข่าว สองตายายเลี้ยงดูหลานชายจนได้ห้าขวบยายคล้าก็ลาโลก ทิ้งสองหนุ่มต่างวัยอยู่ในเพิงต่อไป วันนี้เหน่งหลานชายได้แปดขวบส่วนตากล่ำหกสิบห้า ผู้เป็นหลานที่ว่านอนสอนง่ายรับมรดกการเก็บของเก่าและรับจ้างทั่วไปเลี้ยงชีพ

ตากล่ำนั้นแม้ยากจนแต่ไม่มีใครรังเกียจเพราะเป็นคนมีน้ำใจชอบช่วยเหลือผู้คน แม้ไม่มีกำลังทรัพย์แต่ใช้แรงกายช่วยเหลือ สิ่งที่ได้ตอบแทนมาคือความรักใคร่ของคนในชุมชนแห่งนี้ และได้เผื่อแผ่ไปถึงหลานชายด้วย งานวัดวา งานส่วนรวมตากล่ำไม่เคยขาด ตื่นเช้ามาก็ปั่นซาเล้งเก็บของเก่า ใครจ้างหรือไหว้วานอะไรทำได้หมด

เสียงจากทีวีที่ดูเไหมือนจะเป็นซากทีวีซะมากกว่าบอกเล่าถึงกิจกรรมที่คนไทยทำกันในช่วงนี้คือการประดิษฐ์ดอกไม้จันทน์เพื่อทูลเกล้าฯถวายในพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพของพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 9  ในทีวีบอกสถานที่ที่ใครต้องการไปประดิษฐ์ดอกไม้จันทน์ ตากล่ำที่นั่งคัดแยกขยะอยู่หน้าตะแคร่เงยหน้าฟังอย่างตั้งใจ

“ต่อเช้า (พรุ่งนี้) ตาจะไปทำดอกไม้จันทน์ที่อำเภอ เลิกเรียนตาค่อยเอาซาเล้งไปรับเอ็งนะ” ตากล่ำบอกหลานชายที่นั่งทำการบ้านอยู่บนตะแคร่ เหน่งยิ้มพยักหน้ารับรู้

ซาเล้งที่เต็มไปด้วยเศษขวดกระดาษลังและเศษสิ่งของต่างๆที่พอจะแลกให้กลายเป็นเงินได้เต็มอยู่ท้ายรถ ตากล่ำที่ดูอิดโรยมือเหี่ยวกร้านหิ้วถุงน้ำหวานยืนชะเง้ออยู่หน้าประตูโรงเรียน ไม่นานนักเหน่งก็วิ่งออกมายกมือไหว้สวัสดีตาที่ยืนรอเหงื่อไหล รับถุงน้ำหวานได้ก็ดูดชื่นใจเหลือครึ่งถุงส่งกลับให้ผู้เป็นตา สองหนุ่มบนรถซาเล้งดูมีความสุขตามวีถีของตัวเอง เหน่งสังเกตเห็นตากล่ำมีความสุข ถุงย่ามที่สะพายติดตัวดูโป่งและเจ้าของดูจะหวงถุงย่ามมากกว่าทุกวัน  เมื่อซาเล้งจอด

หน้าเพิงพัก เหน่งแกะเชือกเส้นใหญ่ที่ผูกมัดประตูบ้านไว้เปิดประตูบ้านได้ก็ถอดเสื้อกางเกงนักเรียน ถุงเท้า เอาแขวนตากลมไว้ เสื้อยืดตัวเก่ากางเกงตัวเก่งสีซีดสวมเสร็จก็วิ่งออกมาช่วยผู้เป็นตาแยกขยะออกจากซาเล้งและคัดแยกทันที

“ไม่ต้องหุงข้าวนะ ตาได้ข้าวกล่องมาสองกล่องที่อำเภอเค้าแจกหวันเที่ยง (ตอนเที่ยง) กินกันไม่หมดเค้าให้ตามากินหวันเย็น (มื้อเย็น)” ตากล่ำบอกหลานชายส่วนมือง่วนอยู่กับเศษขวด เศษกระดาษบนรถซาเล้ง

ความมืดมาเยือนสองหนุ่มใต้แสงไฟจากหลอดเก่าๆ ที่ประแป้งลายพร้อยทั้งตัวนั่งกินข้าวกล่องกันอย่างเอร็ดอร่อย เมื่ออิ่มเรียบร้อยแล้วเหน่งเปิดกระเป๋านักเรียนลงมือทำการบ้าน ส่วนตากล่ำเปิดถุงย่ามหยิบบางอย่างออกมาลูบคลำอย่างทะนุถนอม ก่อนจะนำทั้งสองไปแขวนไว้ที่ตะปูข้างฝาบนหัวนอน

“ไอ้ไหร (อะไร) ล่ะตา?” เหน่งถาม

“หมวกกับผ้าพันคอ วันนี้ตาเก็บของเก่าเสร็จหัวเช้า (ตอนเช้า) สายๆตาเข้าไปที่อำเภอไปช่วยเค้าทำดอกไม้จันทน์ เค้ารับสมัครคนที่มีจิตอาสาทำความดีด้วยหัวใจเป็นโครงการของในหลวง ร.10  ช่วยกันทำความดีในชุมชน ตาสมัครเค้าให้หมวกกับผ้าพันคอมา ต่อเช้า (พรุ่งนี้) เค้านัดกันทำความสะอาดคลองข้างวัดตาจะไปทำกับเค้า” ตากล่ำเล่าหลานชาย

“เด็กทำได้ม่ายล่ะ (เด็กทำได้มั้ยล่ะ)?” เหน่งถาม

“แล้วพรือไม่ได้ล่ะ (แล้วทำไมจะไม่ได้ล่ะ) ? เด็กหรือว่าคนเติบ(ผู้ใหญ่) ทำความดีได้เหมือนกัน ต่อเช้า (พรุ่งนี้) วันเสาร์ไปกับตา ไปลอกคลองข้างวัด” ตากล่ำชวนหลานชาย เหน่งยิ้มเงยหน้ามองหมวกและผ้าพันคอตาเป็นประกาย

ผู้คนมากมายร่วมด้วยช่วยกันขุดลอกคลองข้างวัดของชุมชน เศษผักตบถูกลากดึงและขนออกไป ตากล่ำหนึ่งในจิตอาสาเหงื่อไหลไคลย้อยอยู่กลางคลองลอยคอช่วยดันผักตบชวาขึ้นฝั่ง ส่วนเหน่งนั้นเก็บเศษผักตบที่หล่นอยู่ริมคลองไปใส่ในเข่งเจอขวดก็เก็บไปใส่ซาเล้งจนเกือบจะล้นซาเล้งอยู่แล้ว  เที่ยงวันคลองสะอาดสะอ้านผักตบหายเกลี้ยงผู้คนที่มาช่วยนั่งล้อมวงกินมื้อเที่ยงด้วยกัน แม่ครัวตักแจกบริการถึงที่ ตากล่ำกับเหน่งนั่งเคี้ยวข้าวแก้มตุ่ยหน้าตาชื่นบาน

บ่ายใกล้เย็นสองตาหลานปั่นซาเล้งกลับบ้าน ท้ายรถเต็มไปด้วยขวดที่เหน่งเก็บได้ ลมเย็น

พัดแผ่ว ที่แฮนด์รถซาเล้งถุงกับข้าวถุงขนมแกว่งไปมา ตากล่ำผิวปากเรียกลมตามประสาคนอารมณ์ดี

“ได้ขวดลุยเสียแหม็ด (เยอะแยะ)” ตากล่ำพูดเมื่อจอดรถซาเล้งหน้าเพิงพัก

“ชีวิตไม่ต้องคิดมากนะไอ้เหน่ง ไม่ต้องเปรียบเทียบกับใคร รู้หน้าที่ตัวเองและทำความดี แค่นี้เราก็อยู่ได้แล้ว” “เห็นม่าย (เห็นหรือเปล่า) วันนี้เราไปช่วยส่วนรวมได้กินอิ่ม แถมได้กลับมากินอีก ได้ขวดกลับมาขายอีก ทำความดีมันมีแต่ได้กับได้นะ!! จำไว้” ตากล่ำสอนหลานที่ช่วยแยกขวด

“เอ้า!! ตาให้เอ็ง หมวกฟ้ากับผ้าพันคอสีเหลือง