Get Adobe Flash player

ที่นี่ที่ไหนก็ได้ (สารคดีชุดอาร์อินอเมริกา) โดย อ.วิบูลย์ วันประสาท

Font Size:

                ศิลปินผู้สร้างงานศิลปะทุกแขนง อาทิเช่น ศิลปินนักร้อง นักแสดง นักศิลปะ และศิลปินนักดนตรี เป็นต้น ศิลปินเหล่านั้นจะสร้างงานศิลปะที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น เพราะศิลปินจริงมีหน้าที่ที่สร้างงานศิลปะจนมีประชาชนยอมรับผลงานของศิลปินผู้นั้น นั่นแหละครับ คือ หน้าที่ของศิลปินเมื่อเกิดมีชื่อเสียงจะมีชื่อเสียงได้เพราะผลงานของศิลปินผู้นั้นเท่านั้น ไม่มีใครมามอบชื่อเสียงให้อย่างปราศจากผลงานทางศิลปะ นี่คือความจริงของศิลปินที่ต้องเผชิญกับความจริงใครทำได้อย่างนี้จะเป็นศิลปินที่แท้จริงครับ (ชั่วกาลนาน)

                ในฐานะที่ผมเป็นศิลปินคนหนึ่งที่มีประสบการณ์ทางศิลปะมานานในลายทวีปได้พบเห็น และรู้จักศิลปินในระดับต่าง ๆ ของสังคมศิลปิน เพราะฉะนั้นเรื่องที่ผมเขียนให้ท่านผู้รักศิลปะอ่านจะเป็นเรื่องจริงที่ผมประสบมาด้วยตนเอง ใครที่แย้งว่าไม่จริงผมไม่เคยคิดถึงเรื่องนั้น ผมขอเขียนเรื่องจริงจากประสบการณ์ส่วนตัว ส่วนคนอื่นมีประสบการณ์อย่างอื่น ๆ ย่อมมีเรื่องไม่เหมือนกัน

                ทำไมผมชอบเขียนเรื่องศิลปะนานกว่ายี่สิบปีได้ โดยไม่เบื่อไม่หยุดเขียนสักที ก็เพราะว่าผมยิ่งเขียนผมยิ่งพบเห็นสิ่งแปลกเกิดขึ้นล้วนน่าสนใจ และอดนำมาเล่าให้ฟังกันต่อ ๆ ไปเพื่อเพิ่มความเข้าใจในโลกศิลปะให้แจ่มแจ้งในสังคมทั่ว ๆ ไปมักชอบมองสังคมศิลปะศิลปินไปอีกแบบหนึ่ง ส่วนมากจะไม่รู้ตื้นลึกของสังคมศิลปะที่แท้จริงเป็นอย่างไร ถ้าผมไม่เขียนสิ่งที่ผมรู้ออกไปในสังคมอื่นบ้างแล้วใครจะรู้ล่ะครับ

ยกตัวอย่าง เรื่องความก้าวหน้าของศิลปินมันต้องขึ้นอยู่กับผลงานศิลปะ (เท่านั้น) ขึ้นกับอย่างอื่น ๆ ไม่ได้เพราะมันไม่ใช่เรื่องศิลปะ ศิลปิน ปิคาลโซ ที่ดังไปทั่วโลกดังได้เพราะผลงานศิลปะของเขาที่สร้างขึ้นอย่างแปลกแหวกแนวกว่าศิลปินคนอื่น นี่เป็นเรื่องจริงที่พิสูจน์ได้ทุกเวลาทั้งในอดีตและปัจจุบัน ที่ผมพร่ำเขียนถึงศิลปินต้องเป็นผู้มีจิตใจจดจ่ออยู่ที่ผลงานศิลปะ และทำให้ดีที่สุดของที่สุด นี่คือหน้าที่ของศิลปินเมื่อมีจิตใจจดจ่ออย่างนี้แล้ว ศิลปินจะมีเวลาที่ไหนไปทำอย่างอื่นได้ ถ้าไปทำอย่างอื่นงานศิลปะของศิลปินจะอ่อนแรงลง ศิลปินที่ดีจะรู้จึงไม่มีใครเห็นศิลปินผู้สร้างงานศิลปะที่ดีปรากฎในสังคมเลย จะไปปรากฎอีกทีก็คืออยู่ที่ผลงานของศิลปินผู้นั้น

                โลกศิลปะของเราอยากให้มีผลงานศิลปะที่ดีเกิดขึ้นเสมอ ๆ ทุก ๆ ศตวรรษ ถ้าศิลปินฝีมือดีละหน้าที่แล้วอะไรจะเกิดขึ้น จริงไหมครับ ในฐานะที่ผมรู้แล้วผมจึงขอเก็บตัวสร้างงานศิลปะอยู่ในอาร์ตสติวดิโอของผมดีกว่า มีความสุขล้นพ้น ยิ้มทั้งภายนอก และภายในจิตใจอย่างเต็มที่อย่างนี้แหละครับเขาเรียกว่าความสุขถาวรล่ะครับ ปัจจุบันผมอยู่กับศิลปินอื่นอีกหลายสิบคนที่อาร์ตสติวดิโอส่วนตัว โลกของเรามีแต่ความสุขถึงเวลาอันสมควรเราร่วมมือกันเปิดอาร์ตสติวดิโอให้คนเข้ามาดู เราห็นคนดูศิลปะแล้วมีความสุขเราได้รับความสุขใจที่ทำให้คนอื่นมีความสุขใจ และในปัจจุบันบรรดาศิลปินอเมริกันได้พร้อมใจกันยกย่องผมให้เป็นศิลปินอาวุโส มีประสบการณ์สูงคนหนึ่ง ผมไม่ได้ดีใจอะไรเลยกับไอ้เรื่องมายกย่องกัน ผมกลับบอกให้พวกศิลปินเหล่านั้นเขามาดูผลงานศิลปะของผมดีกว่า ไม่ต้องมายกมาย่องอะไร ผมมีความเชื่อว่าศิลปินทุกคนจะรู้ตัวเองว่าเป็นอย่างไร การยกย่องศิลปินไม่ใช่ของจริง! ต้องยกย่องผลงานศิลปะถึงจะใช่ของจริงครับ

                อีกไม่นานนักผมจะนำภาพเขียนสำคัญภาพหนึ่งไปร่วมแสดงนิทรรศการที่อาร์ตมิวเซี่ยมแห่งหนึ่ง ผมไม่ได้ดีใจแต่กลับคิดว่าที่ได้ไปก็เพราะผลงานศิลปะของผมต่างหาก ผมดีใจมากที่สุด และยิ้มออกตรงมีคนมาชอบผลงานศิลปะของผมอย่างจริงใจ ไม่ใช่มาชอบเพราะยกยอผมไม่เอากลัวเสียคนครับ และไม่ขอบ้ายอเด็ดขาดด้วย