Get Adobe Flash player

ที่นี่ที่ไหนก็ได้ “สารคดีอาร์ตอินอเมริกา” โดย อ.วิบูลย์ วันประสาท

Font Size:

เส้นทางศิลปะที่รุ่งโรจน์

                ไม่ใช่เกิดขึ้นแก่ศิลปินคนไหนได้อย่างใจนึกนะครับ และเส้นทางศิลปะของศิลปินแต่ละคนก็ไม่มีใครจะมาโรยกลีบกุหลาบบนเส้นทางศิลปะ มีแต่ศิลปินเท่านั้นที่จะต้องสร้างผลงานศิลปะให้ดีเลิศเสียก่อน ต่อมาเมื่อมีการยอมรับเมื่อไร กลีบกุหลาบมันจะเกิดขึ้นบนเส้นทางของศิลปินผู้นั้น ที่ผมเขียนขึ้นวันนี้มันเป็นเรื่องจริงของศิลปินทั่ว ๆ ไปใครที่มองไม่เห็นแสดงว่าศิลปินผู้นั้นยังมีประสบการณ์ทางศิลปะยังไม่ถึงจุดนั้น เขียนเอาไว้เป็นเครื่องเตือนใจของศิลปิน และไม่มีอะไรได้อะไรเสีย ถ้าใครคิดให้ดี ๆ จะพบเส้นทางศิลปะที่รุ่งโรจน์ที่ผมเอ่ย และทำได้จริงจะเป็นเส้นทางศิลปะที่รุ่งโรจน์อย่างถาวร ไม่มีใครมาลบล้างลงได้จริง ๆ นะครับ

                ศิลปินแทบทุกคนไม่ใช่จะเกิดขึ้นง่าย ๆ อีกเหมือนกัน จะต้องมีความพยายามสูงสุด รวมทั้งมีการผึกปรือฝีมืออยู่ทุก ๆ ลมหายใจ แล้วอาจจะประสบความสำเร็จได้บ้างแต่ไม่ใช่ทุกคนจะทำได้ ผมเองยังอยู่ในขั้นมีประสบการณ์ทางศิลปะมานานเท่านั้นเอง ไม่ใช่จะดีนักหนาอะไร อาศัยมีความพยายามอยู่ทุกวี่ทุกวัน และอาศัยความพยายามอยู่ที่ไหนย่อมมีความสำเร็จอยู่บ้าง ส่วนปัญหาอุปสรรคไม่ต้องพูดถึงหรอกครับ ผมประสบมาอย่างล้นหลาม ถ้าเขียนออกมาคงจะได้หลายพันหน้ากระดาษละมั้ง พอเขียนมาถึงตรงนี้เรื่องข้างบนนั้นมีจริงนะครับ ไม่ใช่เขียนแบบยกเมฆ และการเขียนเรื่องแบบนี้ขึ้นมาก็เพื่อให้ท่านผู้รักศิลปะมองเห็นความยาก และลำบากของศิลปินแขนงต่าง ๆ เวลาไปดูศิลปะจะได้นึกถึงศิลปินในแง่บวกเอาไว้บ้าง การเขียนเรื่องศิลปะทุกเรื่องผมอยากให้ศิลปินสร้างงานศิลปะให้ดี และดีที่สุดอย่างน้อย ๆ ผม และท่านผู้อ่านจะได้ดูงานศิลปะ อาหารทางจิตใจ ของเรา หรือจะเรียกว่า ศิลปะอร่อยดี ก็ยังได้จะทำให้หัวใจของเรารู้สึกแช่มชื่นเกิดความสุขใจโดยได้รับอาหารศิลปะที่ดีสำหรับจิตใจ ทำไมตัวผมเองมีความสุขใจ ก็เพราะผมได้รับอาหารศิลปะที่ดีเกือบทุกวัน (ผมเลือกเอาแต่ที่ดี ๆ) นั่นเอง

                นักสะสมศิลปะ Art Collectors บางคนซื้องานศิลปะเพื่อสนองรสนิยมของตนเอง เวลาประดับไว้ที่บ้านเวลาเดินไปเดินมาเหลือบดูงานศิลปะ (ดี) จะเกิดความสุขใจ เงินทองที่ลงทุนซื้อมันไม่มีค่าเท่ากับผลงานศิลปะที่มีคุณค่ามหาศาล ผมเองนะครับเป็นศิลปินผู้สร้างงานศิลปะได้เองยังมีจิตใจรักเก็บสะสมงานศิลปะของศิลปินผู้อื่นเลยครับ ปัจจุบันผมมีศิลปะกว่า 20 ชิ้น มีค่าหลายสตางค์เชียวแหละครับ แต่ว่าจะเก็บได้ขนาดนั้นผมใช้เวลานานมาก แบบค่อย ๆ กับสะสมไปเรื่อย ๆ แบบนั้น แต่ว่าผมจะไม่บอกหรอกว่าผมได้มาอย่างไร ที่ได้มาแบบแลกเปลี่ยนศิลปะ ผมทำแบบนี้มากที่สุด และผมมีความคิด และทัศนคติทางศิลปะว่า งานศิลปะทุกชิ้นมีค่าทุกชิ้นครับ ผมไม่เคยคิดดูถูกผลงานศิลปะของใคร และของผมเองไม่ว่ากรณีใด ๆ ทั้งสิ้น ผมเป็นนักนิยมศิลปะจัดอยู่ในขั้นกินนอนกับศิลปะมีเพื่อนเป็นศิลปินมากมาย มีนิสัยเป็นกันเองชอบสนับสนุนให้กำลังใจเพื่อนฝูงที่ทำงานศิลปะ ในปัจจุบันผมกำลังช่วยเหลือ ลุงโจ ผู้เรียนศิลปะด้วยตนเองเผอิญมาอยู่ใกล้ ๆ กับอาร์ตสติวดิโอของผม เราคุยกันถูกคอดีมาก ผมสอนลุงโจ (อเมริกัน) ด้วยความเต็มใจ ลุงโจ นับถือผมอายุน้อยกว่า แต่ลุงโจนับถือว่าผมสอนแก่ดีอย่างจริงใจ เราเลยเป็นเพื่อนกัน ลุงโจคุยฟุ้งว่าเคยไปอยู่โบสถ์ฝรั่งที่กรุงปารีส (เด็กวัดฝรั่ง) เกือบทุกวันแก่จะไปด้อม ๆ มองดูศิลปะที่กลาดเกลื่อนที่นั่น ลุงโจบอกผมว่าดูไม่รู้เรื่องแต่ประทับใจ ผมเลยถึงบางอ้อนั่นแหละ คือ การเรียนศิลปะด้วยตนเองของลุงโจนั่นเอง (ดีใจแทนลุง)

                ผมขออธิษฐานด้วยหัวใจคารวะท่านที่กำลังทำงานศิลปะจงประสบความสำเร็จ เส้นทางศิลปะที่ดีทุกคนขอให้คิดว่าผลงานศิลปะไม่ใช่สร้างได้ง่าย ๆ วันเดียวก็ดัง อย่างนี้ไม่ได้นะครับ โลกศิลปะกว่าจะมีศิลปินอิมเพรสชั่นนิสต์ Impressionists เกิดขึ้นกาลเวลามันผ่านไปเป็นพัน ๆ ปีเชียงแหละครับ จริงไหมครับ

เนื่องอาจารย์วิบูลย์ วันประสาท จะเดินทางไปร่วมแสดงนิทรรศการภาพเขียนกับศิลปินแห่งชาติฝรั่งเศส และที่กรุงเบอร์ลิน ประเทศเยอรมัน จะกลับมาเขียนให้ในต้นปีใหม่ 2514