Get Adobe Flash player

ที่นี่ที่ไหนก็ได้ (สารคดีชุดอาร์ตอินอเมริกา และยุโรป)

Font Size:

“เป็นศิลปินด้าน Visual Art ต้องอดทน และมีความพยายาม”

               ก่อนอื่นนะครับ ผมกลับมาแล้วด้วยข่าวดีเป็นส่วนตัวซะล่ะเยอะแยะ แต่กว่ามันจะมาหาผม ผมมีความอดทนสูงสุด และมีความพยายามสูงสุดกว่าครึ่งศตวรรษนั่นแหละครับ ฟัง ๆ ดูแล้วใครจะรอได้ในเวลายาวนานอย่างนั้น แต่ผมรอได้ด้วยความสุขใจในความพยายามด้วยลำแข้งตนเองด้วยอีกต่างหาก เขียนขึ้นเพื่อให้ศิลปินสาขาเดียวกันได้ “แง่คิด” ไว้ขบคิดให้ดี จงทำงานศิลปะให้ดีที่สุดด้วยความพยายามของตนเอง อย่าพึ่งพรรคพวกนั้นจะไม่ใช่วิธีธรรมชาติ เวลาได้อะไรมามันจะไม่นิรันดร์เท่าได้ด้วยวิธีธรรมชาติ และความสามารถทางศิลปะเป็นการส่วนตัว สิ่งที่ได้รับจะคงอยู่ชั่วนิรันดร์

               ไปโชว์งานศิลปะ Painting ครั้งนี้ผมโชว์ศิลปวัฒนธรรมอเมริกันเต็มตัวสุด ๆ จึงได้นำภาพเขียน Series ชุด Kissing ของอเมริกันที่บันลือโลกที่ Time Square แห่งนิวยอร์คสมัยสงครามโลกครั้งที่สองจบลงมาดๆ ไปร่วมนิทรรศการกับหอศิลป์แห่งชาติ ประเทศฝรั่งเศส ที่ลูฟว์ แห่งกรุงปารีส (เป็นครั้งที่ 7) เผลอแพล็บเดียวเจ็ดปีเข้าไปแล้ว เมื่อกลางเดือนธันวาคมศกที่แล้ว ผมได้นำภาพเขียนสีน้ำมันชุดดังกล่าวไปร่วมแสดงกับบรรดาศิลปินดัง ๆ ของชาวฝรั่งเศส ความจริงดังหรือไม่ดังในสายตาของท่านผู้อ่านคงจะเดายาก เพราะไม่ได้ไปเห็นกับตามาด้วยตนเอง ผมเองนะครับถ้าเห็นใครเขียนภาพเก่ง ผมจะอนุโมทนาในฝีมือของศิลปินผู้นั้นด้วยความจริงใจ (สุขใจ) ผมไม่คิดลำเอียงเข้าข้างตัวว่าตัวเองเก่งกว่า ไม่เคยคิดเลยในชีวิตนี้ เพราะว่าผมมีนิสัยและความคิดเห็นว่าแต่ละคนมันเก่งคนละอย่าง โดยเฉพาะในโลกศิลปะยิ่งแน่นอน คือ ถ้ามีศิลปินเก่งคนเดียวอยู่ในโลก แล้วโลกศิลปะมันคงน่าเบื่อหน่ายไม่ตื่นเต้น มนุษย์เราชอบดูสิ่งต่าง ๆ เป็นสันดานของมนุษย์ที่เป็นสัตว์ประเสริฐมีสติปัญญาล่วงรู้ว่าอะไรต่าง ๆ มันดีหรือเลว นี่คือมนุษย์อย่างเรา ๆ ที่เป็นอยู่จริงไหมครับ

               ขอโทษเถอะครับท่านผู้อ่าน มันเป็นคนเขียนเรื่องศิลปะปะปนเรื่องธรรมะอยู่เป็นประจำ ก่อนเขียนตั้งใจจะไม่เขียนแน่ๆ แต่พอจับปากกาเขียนไป ๆ มันออกมาทางปลายปากกาอีก อาศัยจะให้เรื่องจบเร็ว ๆ เลยเขียนต่อ ๆ ไปอีกจนจบด้วยเรื่องธรรมะง่าย ๆ ซ้ำ ๆ ซาก เพราะว่ารู้มาแค่นั้นเลยเขียนได้แค่นั้น (ยิ้ม)

เรื่องดี ๆ ที่ผมไปโชว์คราวนี้ประธานหอศิลป์แห่งชาติฝรั่งเศส ขอดูตัวผมกับแพท ศิลปินอยู่บ้านเดียวกัน ผมได้ข่าวเริ่มแปลกใจ เอ๊ะ...มันเรื่องอะไรกัน? ผมทั้งสองเข้าไปพบที่อาคารหอศิลป์ที่ย่าน ชอง อารีเซ่ ดินแดนเศรษฐีชาวปารีเซียน (รายละเอียด) เฉพาะเดินดูอาคารไปตามพรมแดงภายในมีบรรยากาศเงียบสงัดก็ชักจะกลัว ๆ เสียแล้วซิ อะไรกันพี่มันช่างโอ่อ่าน่าเกรงขามเสียเหลือเกิน ผมเองยังคิดว่าน่าจะเป็นทำเนียบรัฐบาลเสียล่ะมั้ง ถ้าจะเข้าอาคารผิดเสียแล้วแน่ ๆ เลย แต่ฉับพลันนั้น มียามรักษาการณ์เข้ามาทักเป็นภาษาฝรั่งเศสเร็วปรือ หาว่าผมจะไปไหนนี่ ผมตอบภาษาฝรั่งเศสติด ๆ ขัดๆ เลยได้รอยยิ้มจากยามผิวขาวแก้มชมพู แต่ยูนิฟอร์มสีน้ำเงินเข้มว่าผมจะไปพบคนสำคัญที่สุดในที่ทำงานแห่งนี้ (โล่งอก) กล่าวเชื้อเชิญผมอย่างเต็มใจบรรยากาศค่อยดีกลับคืนมาหาผมทั้งสองทันที พอก้าวเข้าไปพบประธานหอศิลป์คนสำคัญ ผมได้ยินชัดเจนว่า “ขอแสดงความยินดีแก่ผมทั้งสอง” ได้เลื่อนตำแหน่งเป็น “ศิลปินแห่งทวีปยุโรป” เออ อะไรจะปานนั้น ผมคิดในใจและเจียมตัวสุด ๆ หันไปทางไหนก็โล่งไม่มีพรรคพวกคอยสนับสนุนหรือเชียร์เราเลย เป็นไปไม่ได้ ท่านย้ำและเน้นกล่าวสดุดีผลงานภาพเขียนแนวสมัยใหม่ของผมทั้งสอง แนวลัทธิศิลป์ Se-mi Abstract Painting เน้น Figurative Styled ของผมทั้งสองนั้นดีสม่ำเสมอสมควรได้เป็นสมาชิกศิลปินแห่งยุโรปได้ หลังจากได้โชว์ความสามารถส่วนตัวมาครบ 7 ปีเต็มในปีนี้ นี่แหละครับที่มาของความอดทน และความพยายามที่ผมเขียนให้ศิลปินรุ่นใหม่ได้แง่คิดกันบ้าง ไม่คิดก็ไม่ว่าอะไร แต่ยังไง ๆ ก็ยังดีกว่าเก็บไว้เฉย ๆ คนเดียวแล้วใครจะรู้ล่ะครับ

               เรื่องคล้องจองตอนขากลับมาบ้านอเมริกา นั่งดูวีดิโอช่องการศึกษาพบนิทานเรื่องอีกามันอยากจะดื่มน้ำในขวดปากเล็ก แต่มันดื่มไม่ได้เพราะปากมันใหญ่กว่า หิวน้ำก็หิวมันเลยไปคาบเอาก้อนดินเล็ก ๆ ใส่ลงไปในขวดจนเต็ม น้ำจึงขึ้นมาที่ปากขวด มันเลยได้ดื่มน้ำอย่างสมใจ นิทานเรื่องนี้แสดงให้เห็นสติปัญญาของสัตว์ที่พยายามคาบเอาก้อนหินมาใส่ลงในขวดด้วยความอดทน จึงได้น้ำดื่มสมใจมัน เพราะฉะนั้นใครอยากได้อะไรต้องมีความอดทนสูงนะครับ (ผมเป็นศิลปินอีกานะครับ)

อ.วิบูลย์ วันประสาท ถ่ายภาพร่วมกับภาพเขียนก่อนนำเข้าร่วมแสดงนิทรรศกาลภาพเขียนกับหอศิลป์แห่งชาติฝรั่งเศสเมื่อปลายเดือนธันวาคมที่ผ่านมา