Get Adobe Flash player

กาลเวลา และศิลปะ (สารคดีชุดอาร์ตอินอเมริกา และยุโรป) โดย อ.วิบูลย์ วันประสาท

Font Size:

ภาพเขียน Painting

               ภาพเขียน Painting เป็นวิจิตรศิลป์สาขาหนึ่งที่มีความสำคัญสูงสุดของวงการศิลปะทั่ว ๆ ไป ภาพเขียนที่สำคัญ และดังที่สุดคงจะไม่มีภาพเขียนไหนดังเท่าภาพเขียน “โมนาลิซ่า” แน่ ๆ พิสูจน์ได้โดยแม้กระทั่งเด็ก ๆ รุ่นใหม่ก็ยังรู้จักภาพเขียนโมนาลิซ่า เมื่อผมไปสอนลูกศิษย์ผมชอบเอ่ยถึงภาพเขียนสำคัญ ๆ ให้ลูกศิษย์รู้เพื่อให้ลูกศิษย์มีความรู้ทางศิลปะกว้างขวางยิ่งขึ้น เพราะฉะนั้นลูกศิษย์ศิลปะของผมทุก ๆ คน จึงมีความรู้ทางศิลปะทั้งภาพทฤษฎี และประวัติศาสตร์ศิลป์ทั้งสองอย่างควบคู่กันไป

               ในส่วนตัวผมถนัด และเรียนศิลปะมาหลายสถาบันศิลป์ได้เคยเรียนมาเฉพาะภาพเขียน และภาพลายเส้นเพียงสองอย่างเท่านั้น เพราะฉะนั้นผมจึงถนัดเรื่องภาพเขียนเป็นพิเศษกว่าศิลปะสาขาอื่น ๆ เมื่อเวลาผมสร้างงานศิลปะลงบนภาพเขียน ผมจึงมีความสามารถเขียนภาพทางวิจิตรได้ บางครั้งบางคราวภาพเขียนของผมเองกลายเป็นศิลปะชิ้นสำคัญอยู่ในวงการศิลปะ และในหมู่นักสะสมภาพเขียนทั้งทวีปอเมริกาและยุโรป

               ภาพเขียนที่ดี ๆ ศิลปินทั้งหลายในโลกนี้จะไม่สามารถทำได้ดีทุกคนเสมอไป ไม่ว่าจะไปร่ำเรียนวิชาศิลปะที่ไหน ๆ มาก็ตามจะไม่สามารถช่วยศิลปินผู้นั้นให้เขียนภาพได้ดีกว่าคนอื่นได้ ศิลปินผู้เขียนภาพที่มีจิตใต้สำนึกที่ดีไม่หลงตัวเองว่าเก่ง จะรู้ตัวว่า การเขียนภาพให้ได้ดีมันยากเย็นมาก และกว่ามันจะมาเป็นภาพเขียนบันลือโลกได้จะต้องมีความพยายามสูงมุ่งมั่นทำงานศิลปะแบบมีลมหายใจเข้าออกเป็นศิลปะไม่ใช่ใช้เวลาไปทำงานอื่น ๆ อย่างนั้นจะไม่เข้าข่ายเป็นศิลปินที่ดีที่อาจจะสร้างงานศิลปะชิ้นเอกได้ เพราะว่าไม่ใช้เวลาอยู่กับภาพเขียนให้พอเพียง

               โลกศิลปะในปัจจุบันศิลปินต้องดิ้นรนเพื่ออยู่รอด ลำพังจะพึ่งขายงานศิลปะอย่างเดียวมันจะลำบากอยู่จึงไปหางานอื่นๆ ทำเพื่อให้สามารถเขียนภาพได้โดยไม่เดือดร้อนในการดำรงชีพ คิดอย่างนี้มันก็น่าเห็นใจศิลปินเหล่านั้นมากอยู่นะครับ แต่ว่าถ้าจะยกตัวอย่างผมเอง ผมพอจะยกตัวอย่างที่มีประสบการณ์ทางอาชีพศิลปินได้ คือ การอดทนใช้เวลาทำงานศิลปะให้มากเท่าที่จะมากได้ พอทำตัวได้แบบนี้นาน ๆ เข้าจะสามารถทำงานศิลปะได้อย่างเดียว และกลายเป็นศิลปินอาชีพ ไม่ยังงั้นเราจะไม่มีศิลปินอาชีพ ถ้าไม่มีการอดทน และการยึดถือในอาชีพของตนเอง

ผมเองมีความสำเร็จได้ในอาชีพศิลปินอิสระก็เพราะผมมีความเคารพในอาชีพของผมเอง รวมทั้งทำงานศิลปะทุกชิ้นให้ดีที่สุด (ของผม) ออกไป ต้องนึกอยู่เสมอ ๆ นะท่านผู้อ่านเรื่องศิลปะของผมว่าศิลปินที่ดัง ๆ ในโลกที่ท่านได้เคยได้ยิน เอ้ายกตัวอย่าง “ปิคาสโซ” ศิลปินผู้มีคนรู้จักทั่วโลกใช่ไหม? เวลาเขาทำงานเขาจะทำงานศิลปะ (ภาพเขียน) อย่างหามรุ่งหามค่ำตลอดคืนก็มี เขาจึงได้เป็นศิลปินเอกของโลกได้ ไม่ใช่ไม่เคยเห็นเขียนภาพเลย เอาแต่เวลาไปทำอย่างอื่น ๆ หมด แล้วศิลปินผู้นั้นจะได้เป็นศิลปินอย่างปิคาสโซได้อย่างไร

               หลายคนไต่ถามผมว่าผมเขียนเรื่องศิลปะทำไม? ผมจะตอบตรงไปตรงมาทุก ๆ ครั้ง คือ อยากเขียนข้อเท็จจริงทางศิลปะให้ชาวโลกรู้ว่ามันเป็นยังไงแน่ นี่คือคำตอบที่อาจสวนทางกับความคิดของคนก็ได้ อาจจะเห็นด้วยกับผมก็ได้ ผมไม่ได้ว่าอะไรอาศัยความจริงทางศิลปะเป็นหลักเกณฑ์เอาไว้ ทัศนคติของบางคนว่าถ้ามีอาชีพทางศิลปะและศิลปิน จะไส้แห้ง คือยากจนนั่นแหละสำหรับผมว่าไม่จริงเสมอไป เพราะว่าถ้าใครเป็นศิลปินที่แท้จริงจะไม่ไส้แห้งจะสามารถประสบความสำเร็จได้เท่าอาชีพอื่นได้ ทำไมภาพเขียนเล็ก ๆ นิดเดียวขายได้จริงราคาเป็นล้าน ๆ เหรียญ หรือมากกว่าหลายร้อยล้านเหรียญก็มี นี่ความจริงยังไงล่ะครับ

               สัปดาห์ที่ผมเอาภาพเขียนของผมกับตัวผมมาลงอีกครั้งเพื่อชี้ให้เห็นว่าถ้าทำงานศิลปะอย่างอดทนสักวันหนึ่ง ทั้งภาพเขียน และตัวศิลปินจะประสบความสำเร็จได้ ไม่ช้าก็เร็ว ผมจะเอาภาพเขียนคนอื่นมาลงก็ไม่มี เลยเอาภาพเขียนของตนเองที่เป็นความจริง และเกิดขึ้นจริงมาลงเผยแพร่จะดีกว่าก็แค่นี้ละครับ