Get Adobe Flash player

กาลเวลา และศิลปะ (สารคดีชุดอาร์ตในอเมริกาและยุโรป)

Font Size:

คิดถึงปารีส

                บางครั้งบางคราวในขณะที่ผมกำลังเขียนภาพอยู่คนเดียวที่อาร์ตสติวดิโอส่วนตัวของผมเองที่นี่อเมริกา เกิดความคิดถึงยุโรปขึ้นมาอย่างรุนแรงจนอยากจะเก็บข้าวของใส่กระเป๋าแล้วเดินทางไปยุโรปในวันพรุ่งนี้เสียเลย อารมณ์อย่างนี้ชักจะเกิดขึ้นกับผมบ่อยๆ ในช่วงนี้ไม่รู้ว่าผมเป็นอะไรไป แต่พอรู้ตัวเองว่าเราอยู่ที่นี่อเมริกาก็ดีอยู่แล้ว จะไปที่โน้นทำไม พอคิดได้อย่างนี้เกิดมีจิตใจสงบจึงก้มหน้าเขียนภาพที่สำคัญต่อไปแต่ในทันใดนั้นผมได้ยินเสียงเคาะประตู พอเปิดประตูออกไปพบลูกศิษย์มายืนรอจะเข้ามาเรียนศิลปะกับผม และที่ก็คือชีวิตประจำวันของผมนั่นเอง

                เมื่อคิดถึงปารีส ใครจะบังคับให้ผมไม่คิดถึงคงเป็นไปไม่ได้แน่ๆ เพราะว่าจิตใจของใครๆ ย่อมมีอิสระจะคิดถึงใครเป็นเรื่องส่วนตัว กาลเวลา เป็นตัวการที่สำคัญที่ทำให้ผมต้องคิดถึงมันบ่อยๆ และการคุ้นเคยกับสถานที่ต่างๆ รวมทั้งเพื่อนฝูงชาวปารีเซียนใหม่ๆ และเก่าๆ ที่เรามีความหลังที่แสนสุขใจในดินแดนศิลปะ พอนึกขึ้นได้มันจะคิดถึงสิ่งที่มีแต่ความสุขใจ ผมมีนิสัยรู้จักคนง่ายมา ผมไม่เคยมีนิสัยหยิ่งจองหองกับใคร ผมรู้จักกับคนทุกระดับที่ผมอาศัยอยู่ที่กรุงปารีสหรือ “พารี” ที่ชาวปารีสเซียนเรียกชื่อเมืองของเขาอย่างนั้น ผมกับแพ็ทไปอยู่ที่นั่นนานเข้าเลยพูดติดปาก กลายเป็นชาวพารี่ ไปโดยไม่รู้ตัว ผมอยู่ที่นั่นผมพูดภาษาฝรั่งเศส ได้พอสมควรขนาดหัวเราะกันได้ถ้าพูดสิ่งที่ขำกับเจ้าของถิ่น พอเวลาผมออกจากอาร์ตสติวดิโอที่เมืองปารีสไม่ว่าจะออกไปนั่งเสก๊ตซ์ภาพที่คาเฟ่หรือเดินไปจ่ายตลาด ผมมีเพื่อนชอบทักทายไปตลอดทาง ที่ตลาดสาวๆ คนขายของมักชอบมาคุยกับผมเพราะผมพูดภาษาฝรั่งเศสไม่ชัดเป็นเหตุให้เธอมาคอยสอนผมให้พูดให้ถูกต้อง เธอคงรำคาญที่ผมพูดไม่ชัดหรือเธออาจจะถูกใจอย่างอื่นผมเองเดาไม่ออก ที่ดีใจมากๆ คือผมได้เรียนภาษาฝรั่งเศสโดยธรรมชาติจากเจ้าของถิ่นที่เต็มใจสอนให้ผมพูดให้เป็น (เสียที) เธอคงรำคาญด้วยเหตุนี้แหละครับที่ทำให้ผมพูดภาษาฝรั่งเศสได้เป็นภาษาที่สามที่กำลังมาแรงในชีวิตของผมในขณะนี้ หันมาพูดถึงพวกหนุ่มชาวพารีขนาดแท้บ้าง ผมเผลิญเป็นคนชอบกินไก่ย่างๆ บาร์บีคิว หรือไก่ย่างหมุนด้วยเครื่องจนสุกนั่นแหละครับ ผมอยู่ที่ปารีสผมชอบไปซื้อกินเกือบทุกวัน พวกเด็กหนุ่มพวกนั้นพูดภาษาอังกฤษไม่ได้สักคำเดียว เวลาผมไปยืนซื้อของกับพวกเขาจะต้องพูดภาษาฝรั่งเศสเท่านั้น แรกๆ มันน่ากลัวพิลึกเวลาจะเอ่ยพูดภาษาฝรั่งเศสแต่พอย่างเข้าหลายปีเลยพูดกันคล่องได้ก็เพราะความจำเป็นต้องเรียนพูด ถ้าไม่พูดก็อดกินไก่ย่างเป็นเรื่องจริงที่ผมนั่งเขียนภาพแล้วคิดถึงปารีส อีกเรื่องหนึ่งผมชอบแต่งตัวแบบคนพารีคือสวมหมวกและใส่เสื้อผ้าเหมือนพวกเขาทุกอย่างเปี๊ยบ ขนาดนั่งอยู่ใกล้ๆ กันที่ร้านคาเฟ่แถวที่ผมอาศัยหลายคนเข้าใจผิดคิดว่าผมเป็นคนพารีเซียนด้วยกัน ชอบมานั่งคุยเรื่องต่างๆ ให้ผมฟัง ผมพอจำความได้ว่าพูดถึงเรื่องอะไร ก็พยักหน้าทำนองเข้าใจว่าเขาพูดถึงเรื่องอะไร เวลาเขาหัวเราะก็ต้องแกล้งหัวเราะตามไปด้วย บางคนเชื่อสนิทหาว่าผมเป็นคนพูดน้อยไปโน้น นี่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งคือสถานการณ์บังคับให้จำเป็นต้อง คอยฟังให้ดีๆ จึงจะเข้าใจว่าเขาพูดถึงเรื่องอะไร เห็นไหมล่ะครับการพูดโดยความจำเป็นในชีวิตต้องฟังให้ดีๆ เพราะมีคนเข้าใจผิดว่าเป็นพวกเดียวกัน หลายๆ อย่างทำให้ปมสามารถอยู่ที่ปารีสได้อย่างสบายเมื่อไปคลุกคลีนานจนจะกลายเป็นบ้านที่สามแล้ว ฉบับหน้าจะเขียนถึง Grand Palais ที่ผมนำภาพเขียนไปโชว์ที่นั่น

                ผมเป็นคนเกิดเมืองไทย เป็นไทยแท้ร้อยเปอร์เซนต์ เวลาคิดถึงบ้านเกิดอยากจะย้อนอดีตไปอยู่ใหม่ที่เมืองไทย ฉายาเป็นเมืองยิ้มแย้มแจ่มใส แสดงถึงเป็นเมืองที่มีความสุขเหลือล้น เป็นเรื่องจริงเพราะว่าในยุคของผม ผมอยู่เมืองไทยที่เต็มไปด้วยความสุข มาอยู่ที่นี่ชาวอเมริกันถามผมบ่อยๆ ทำไมผมจึงแลดูช่างมีความสุขทุกครั้งที่พบกัน น่าคิดนะครับ