Get Adobe Flash player

กาลเวลา และศิลปะ (สารคดีชุดอาร์ตอินอเมริกา และยุโรป) โดย อ.วิบูลย์ วันประสาท

Font Size:

“อาลัย คุณป้าละออ อเนกานนท์”

                ณ ที่วัดไทยลอสแองเจลิส เมื่อสามสิบกว่าปีที่ผ่านไป ผมและแพ็ทรู้จักคุณป้าละออ อเนกานนท์ ที่นั่น เมื่อตอนพบกันใหม่ ๆ ผมและแพ็ทเกิดความรู้สึกเคารพนับถือท่านเป็นอย่างมากในฐานะท่านเป็นผู้อาวุโสที่เลื่อมใสในพระพุทธศาสนาเป็นอย่างยิ่ง และในสายตาของผมท่านยังเป็นผู้นำชุมชนไทยที่สำคัญคนหนึ่ง โดยเฉพาะด้านศาสนาพุทธ และวัฒนธรรมไทยที่หลาย ๆ คนอาจไม่รู้จักรวมทั้งผมด้วย ผมได้เรียนรู้จากกิจกรรมทางศาสนา และวัฒนธรรมที่ท่านจัดทำขึ้นที่วัดไทยหลายอย่าง และทำให้ผมเกิดความมั่นใจขึ้นว่าวัฒนธรรมไทยแท้ ๆ มันเป็นอย่างไรแน่ มาบัดนี้ท่านได้จากผม และแพ็ทไปแล้วชั่วนิรันดร์ ผมและแพ็ทมีความรู้สึกเสียใจ และอาลัยท่านเป็นอย่างมากเท่ากับเป็นลูกหลานของท่านคนหนึ่ง

                ในสังคมไทยทั่ว ๆ ไปเรามีวัฒนธรรมการเคารพนับถือผู้ใหญ่ถือว่าเป็นผู้มีอาวุโสกว่า และมีประสบการณ์ที่จะแนะนำเราได้ การที่มีผู้มาแนะนำเสียก่อนย่อมเกิดผลดีแก่ผู้นั้น เพราะว่าไม่ต้องไปหาประสบการณ์เอาเองเสียทั้งเวลา และเงินทองต่าง ๆ ผมจึงมีอุปนิสัยเชื่อถือผู้ใหญ่เอาไว้ก่อน เมื่อมาอยู่ที่แอลเอในสังคมแอลเอมีทั้งเด็ก – ผู้ใหญ่ อยู่ในสังคมที่นี่ เวลาผมได้ยินผู้ใหญ่พูดแนะนำความจริงจากประสบการณ์ของท่านผมจะนำมาคิด และใช้ในชีวิตประจำวัน ผมมีความรู้สึกมั่นใจมากขึ้นในทุก ๆ เรื่อง นำความสุขความเจริญมาสู่ตนเอง และครอบครัว และชุมชนก็ได้ในทางอ้อม คือ ถ้าสามาชิกในชุมชนมีความเจริญรุ่งเรือง ชุมชนนั้นจะแลดูเจริญเป็นที่กล่าวขวัญในทางที่ดี  สมัยหนึ่งที่โรงเรียนพระพุทธศาสนาวัดไทยลอสแองเจลิส ผมในฐานะหัวหน้าแผนกศิลปะได้เปิดการสอนศิลปะผู้ใหญ่ขึ้นเพื่อให้ชุมชนไทยของเรามีคุณภาพทัดเทียมชุมชนชาติอื่น อาทิเช่น ชุมชนชาวญี่ปุ่น เป็นต้น

                การยกย่องศิลปะ และวัฒนธรรมของแต่ละชาติอยู่ในชุมชนนั้น ๆ จะแสดงถึงการมีอารยธรรมสูง การเปิดสอนศิลปะแก่ผู้ใหญ่ที่รักศิลปะเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยังหาที่ศึกษาวิชาศิลปะไม่ได้จึงมีความสำคัญอยู่ตรงที่จะทำให้ชุมชนเกิดความยกย่องศิลปะ  ในอดีตมี คุณป้าละออ อเนกานนท์ มาสมัครเป็นนักเรียนศิลปะด้วยอีกคน แสดงว่าคุณป้าในสายตาของผมมีรสนิยมรักศิลปะเป็นผู้มีวัฒนธรรมครบถ้วน โดยใช้เวลาให้เป็นประโยชน์ สละเวลาอื่น ๆ มาลองศึกษาวิชาศิลปะดูบ้าง ผมเกิดความรู้สึกว่าท่านได้เป็นผู้นำในอดีต มองเห็นความสำคัญทางศิลปะคนหนึ่งที่ผมต้องเขียนสดุดีท่านเอาไว้ในยามท่านได้จากเราไปแล้ว แต่ว่าตัวอักษรอาจบันทึกประวัติศาสตร์ของบุคคลเอาไว้ได้ในชุมชนของเรา นี่คือแง่คิดของผมที่เขียนถึงผู้ที่ผมและครอบครัวเคารพนับถือท่านอย่างจริงใจมาช้านานไม่เคยลืม หลังสุดผมเห็นท่านที่เชิงบันได้โบสถ์วัดไทย แต่ไม่มีโอกาสเข้าไปทักทายท่านได้ในวินาทีนั้น แต่ผมได้ยินท่านพูดทักทายแพ็ทอย่างเป็นกันเองที่นั่น แพ็ทถามว่าจำเธอได้ไหม แต่แทนที่ท่านจะตอบว่าจำได้หรือไม่ แต่กลับถามว่า อาจารย์วิบูลย์สบายดีหรือ?  ได้ยินเสียงคนหัวเราะฮากันตรงเชิงบันไดโบสถ์ และในวันนั้นเองที่ผมพบท่านจนกระทั่งมาได้ยินข่าวการจากไปของท่าน ผมรู้สึกเสียในเช่นเดียวกับบุตรธิดาของท่านทุกคน

                การเกิดแก่เจ็บตาย เป็นของธรรมดาของมนุษย์การสะสมความดีความงามความบริสุทธิ์ใจ มีความปรารถนาดีต่อผู้อื่น ๆ เป็นนิสัยอยู่ในตัวบุคคลจะบังเกิดความสุขความเจริญแก่บุคคลนั้นทั้งในโลกปัจจุบัน และในโลกของวิญญาณคุณป้าละออผู้ที่ผมรู้จักท่านได้จากไปสู่โลกสวรรค์แล้วครับ