Get Adobe Flash player

“ที่นี่แอลเอ” ศิลปะในอเมริกา

Font Size:

ที่นี่แอลเอ ไม่ใช่จะมีแต่ศิลปินอเมริกันหรือนานาชาติอื่น แต่มีศิลปินไทยหลายท่านทีเดียวที่อาศัยและทำงานศิลปะอยู่ที่แอลเอ แต่ละท่านมีชื่อเสียงหลากหลายแตกต่างกันไป ถ้าจะให้ผมเขียนถึงต้องเขียนถึงว่าศิลปินทุกคนมีชื่อเสียงทุกคนแต่ว่ามีผลงานที่แตกต่างกันไปซึ่งเป็นของธรรมดาของศิลปินย่อมมี Artistic Style ไม่เหมือนกันส่วนตัวของผมเองมีความนับถือและให้เกียรติแก่ศิลปินไทยเป็นผู้มีฝีมือดีทุกคน เมื่อผมมีโอกาสชอบไปดูผลงานศิลปะของศิลปินไทยคนอื่นๆอยู่เสมอๆ และผมมีความเชื่ออยู่เรื่องหนึ่งคือ “ความสามัคคี” ถ้ามีอยู่ที่ไหนจะเจริญที่นั่น เช่นศิลปินที่กรุงปารีสทั่วๆไปเป็นต้น ที่เชื่อเพราะว่าผมไปสัมผัสมาด้วยตนเองเป็นเครื่องยืนยัน ถ้าขาดความสามัคคีจะไม่มีพลังต่อรอง เจริญช้ามากครับ

 

ผมมาอยู่ที่นี่แอลเอไม่ใช่มาเพื่อ “ชุบตัวเอง” นะครับ ผมมาด้วยสาเหตุอื่นเป็นเรื่องส่วนตัว ส่วนเมืองที่ผมอยากไปอยู่คือเมือง โพวอง (Provence) เมืองตั้งอยูทางภาคใต้ของประเทศฝรั่งเศสใกล้ๆกับ       French Riviera ผมไม่ใช่อยากไปอยู่เพราะอยากโก้เก๋อะไรเลย อยากไปอยู่เพื่อทำงานศิลปะที่มีอากาศเอื้ออำนวยกับสุขภาพของตนเอง คือเป็นดินแดนที่มีอากาศอบอุ่นไม่หนาวเกินไป ผมเลือกเอาไว้อย่างมีความหวังตั้งแต่อยู่ในวันรุ่นๆเคยมีเพื่อนสาวเป็นชาวฝรั่งเศสที่เมืองไทยและเคยถูกลูกศิษย์ชาวฝรั่งเศสชวนให้ไปอยู่ฝรั่งเศสที่บ้านของเธอที่ใหญ่โตขนาดมีห้องพักถึง 300 ห้อง ที่นั่นเขาเรียกว่า Castle (ปราสาท) นั่นเอง ที่ประเทศฝรั่งเศสมีปราสาทมายมายจนเป็นที่คุ้นเคยอยู่ในหมู่ชนชาติฝรั่งเศสไม่ได้แสดงว่าเป็นผู้มีฐานะดีอย่างไร ส่วนมากจะเป็นสมบัติตกทอดกันต่อๆมาถึงลูกหลานและเหลน ลูกศิษย์ของผมเธอได้รับมรดกตกทอดมานั่นเองล่ะครับ ผมเองเป็นคนนิสัยเสียไม่ชอบรับของใครง่ายๆ ใครมาชวนก็ไม่ไปเสียดื้อๆโดยไม่มีเหตุผลอะไรภายในหัวใจแต่มักตอบว่า แล้วจะไปสักวันหนึ่ง บุคคลที่เคยช่วยเหลือผมในอดีตและในปัจจุบัน ผมจะรับความช่วยเหลือเฉพาะที่ตนเองจำเป็นและต้องการให้ช่วยหรือผมกับชาวยุโรปติดต่อกันมานานก่อนจะมาอยู่ที่นี่แอลเอ รวมทั้งชาวอเมริกันก็เหมือนกัน ผมเคยสอนศิลปะเป็นครูศิลปะพิเศษแก่โรงเรียนนานาชาติที่มีชาวอเมริกันเป็นเจ้าของก็เคยชักชวนให้ไปสอนที่อเมริกาตั้งแต่ผมยังไม่เคยเห็นอเมริกา! ก็เคยถูกชวนมาแล้ว แต่นิสัยผมแท้ๆผมจึงไม่ยอมไปตามตามคำชวนของใครเลยสักคนเดียว จนกระทั่งเกิดความจำเป็นขึ้นมาจริงเลยตกกระไดพลอยโจนมาอยู่อเมริกาที่นี่แอลเอ แทนที่จะไปอยู่ที่ประเทศฝรั่งเศสทางภาคใต้ติดทะเล Mediterranean ก็เสียใจอยู่นิดๆ จนกระทั่งทุกวันนี้ผมกลับได้โอกาสไปอยู่ที่กรุงปารีสแทนที่จะเป็นเมืองที่ใฝ่ฝันเอาไว้แต่ว่าคิดอีกที ผลงานจิตรกรรมของผมมันพาผมไปเองต่างหาก กลับกลายเป็นศิลปินได้รับรางวัลอนุมัติให้เข้าแสดงรวมกับศิลปินแห่งชาติของประเทศฝรั่งเศสซึ่งผมไม่เคยคิดมาก่อนใดๆทั้งสิ้น ผมไม่อยากจะเขียนอะไรเท่าไรนักกลัวคนหาว่าผมโม้ แต่ว่ามันไม่ใช่เขียนโม้โอ้อวด มันเป็นเรื่องจริงๆ ขนาดตัวผมเองยังไม่เชื่อเลยว่าผมจะไปได้ไกลขนาดนี้ เพราะว่าที่นี่แอลเอหันไปทางไหนมีแต่การแบ่งแยกสีผิวบ้าง ฯลฯอีกเยอะแยะ เขียนถึงไม่ได้เพราะว่าผมยังอยู่แอลเอปล่อยให้กาลเวลาเป็นผู้บอกเองจะเจ๋งที่สุดครับ วันนี้อยากเขียนเรื่องใกล้ตัวอีกเรื่องหนึ่งคือ ผลงานจิตรกรรมร่วมสมัยหรือ Thai Contempory Art จะได้โดกาสเปิดนิทรรศการทางศิลปะให้ชุมชนนานาชาติในนครลอสแองเจลิสที่มีรายได้น้อยได้มีโอกาสชมภาพจิตรกรรมที่สำคัญๆของผมที่เคยไปเปิดนิทรรศการร่วมกับศิลปินต่างๆและอาร์ทมิวเซี่ยมในระดับโลกหลายแห่งมาแล้ว ก็ไม่ภูมิใจเท่าได้นำภาพเขียนออกเผยแพร่ในที่ศิลปินอีโก้ทั้งหลายคงจะไม่ยอมไปโชว์หรอกครับ ท่านผู้อ่านลองคิดดูให้ดีๆจะมองภาพเห็นชัดแจ๋วเลย แต่ว่าผมเป็นศิลปินในประเภทติดดินอยู่กับชาวบ้านธรรมดาๆก็ได้อยู่กับเศรษฐี มหาเศรษฐีก็ได้ ผมจึงตั้งฉายาตัวเองว่าเป็น ศิลปินเพื่อชุมชนไปในตัวซะเลย คือสร้างผลงานแล้วแบ่งกันชมไปทั่วๆเมือง ถ้ามีโอกาสถ้าใครอยากได้ไปเก็บไว้ครอบครองจะเป็นอีกเรื่องหนึ่ง ผมไม่ว่าอะไรแต่บุคคลนั้นจึงจำเป็นต้องช่วยผมให้อยู่รอดอีกเหมือนกัน เขียนมาถึงตรงนี้เป็นศิลปินนั่นนะครับไม่เคยมีใครร่ำรวยมีแต่น้ำใจที่ดีต่อกันอย่างจริงใจ หลายคนชอบบ่นว่าดูงานศิลปะไม่รู้เรื่องเลย ยิ่งงานแอบแสตรค (Abstract Painting) ยิ่งแย่ใหญ่ อะไรก็ไม่รู้เอาสีมาสาดละเลงให้เละเทะแลดูไม่เห็นสวยตรงไหนเลย....นี่แหละครับมันถูกใจผมๆจึงอยากนำผลงานจิตรกรรม (ภาพเขียน) ไปโชว์ให้ถึงที่แล้วอธิบายความหมายให้ฟัง นั่นคือความคิดของผมแต่ถ้าเราเป็นผู้รู้ศิลปะแล้วทำตัวห่างจากชุมชน ชอบถือตัวว่าข้ามีชื่อเสียงแล้วทำยังนั้นไม่ได้....มันช่างขัดกับความรู้สึกของผมเสียจริง ศิลปินที่ดีต้องเป็นของประชาชน สร้างความบันเทิงด้านจิตใจแก่ประชาชน ไม่ใช่จะอวดตัวเองและจะขายงานศิลปะอยู่เรื่อยไป ยังงี้มันไม่ถูกต้องการใช้ตำแหน่งศิลปินเท่าไรนัก มันต้องปล่อยประชาชนยอมรับในผลงานและเกิดการยกย่องขึ้นมาจากประชาชน ไม่ใช่มาจากพรรคพวกหรือเส้นสาย นี่คือศิลปินจริงในสายตาของผมครับ จริงหรือไม่จริงอย่ามาว่าผมนะ

เขียนมาหมดหน้ากระดาษแล้ว ยังไม่ได้บอกเชิญไปดูผลงานจิตรกรรมของผมเลย ผมจึงขอเชิญท่านผู้อ่านไปชและร่วมงานพิธีเปิดต้อนรับศิลปิน (ตัวผมเอง) ในวันศุกร์ที่ 22 มีนาคมศกนี้ โปรดกรุณาอ่านข่าวรายละเอียดได้ที่หน้าหนึ่งนะครับ ฟรี!