Get Adobe Flash player

เมืองหลวงศิลปะ 3 (สารคดีชุดอาร์ตอินอเมริกา และยุโรป) โดย อ.วิบูลย์ วันประสาท

Font Size:

 

ปารีส (พารี)

                คนทั่วโลกจะเรียก กรุง “ปารีส” กันเป็นแถว แต่เมื่อไปอยู่ที่นั่นกลับได้ยินชาวฝรั่งเศสพูดแต่ “พารี”  ก็สุดแล้วแต่ใครจะได้สัมผัสกับของจริง เวลาผมไปอยู่ที่นั่นก็เลยพูดติดปาก พูด พารี ไปด้วย ไม่ยังงั้นจะไม่มีใครเข้าใจ แถมจะมองดูเราเป็นนักท่องเที่ยวไปโน้น ถ้าใครพูดภาษาฝรั่งเศสไม่ได้เลยสักคำ และต้องพูดขอร้องกับชาวฝรั่งเศสว่า คุณพูดภาษาอังกฤษได้ไหม? …Pahr Lay Voo Ann-Glay ออกเสียงภาษาไทยว่า “พาลีวูอังเกรย์” ถ้าไปถามคนที่ใจดีจะยินดีพูดภาษาอังกฤษกับเรา แต่ส่วนมากชาวฝรั่งเศสชอบเดินหนี ไม่อยากพูดกับใคร คนทั่ว ๆ ไปจึงคิดว่าชาวฝรั่งเศสหยิ่งมากไปหน่อยซะแล้วละครับ จริงหรือไม่ลองอ่านต่อไป

                แต่ว่าเมื่อผมไปอยู่ที่นั่นจริง ๆ โดยมีความเป็นอยู่ร่วมกับชาวฝรั่งเศสจึงจะรู้ว่าชาวฝรั่งเศสใจดีเหมือนคนไทยเปี๊ยบเลยแหละครับ ชอบพูดง่าย ยิ้มง่าย มีจิตใจโอบอ้อมอารีอีกต่างหาก และถ้ายิ่งพูดภาษาฝรั่งเศสกับเขาละก้อ จะเข้าถึงจิตใจของเขา และเราจะรู้สึกอบอุ่นใจมากขึ้นยิ่งกว่าอาศัยอยู่ที่นี่อเมริกาเสียอีก ที่อเมริกามีเรื่อง “สีผิว” เป็นอุปสรรคในสังคมชาวอเมริกันทั่ว ๆ ไป ใครเห็นฉาบฉวยจะมองไม่เห็นการเหยียดผิว แต่ว่าจริง ๆ แล้วมีร้อยเปอร์เซนต์อยู่ในส่วนลึก ๆ ของสังคมอเมริกัน บางคนอาจเกี่ยงกับผมก็ได้ว่าไม่มีไม่จริง ผมไม่มีคำตอบ นอกจากเคยได้ยินประสบการณ์บางอยบ่างเกิดขึ้น

                ยกตัวอย่างใครที่ Immigrant อยู่ถูกต้องตามกฎหมายทุกอย่าง มีใบเขียวด้วย เวลาขอทุน Grant Money บางอย่างจะไม่มีสิทธิได้ นอกจากจะเป็นซิติเซ่น หรือพลเมืองอเมริกันเท่านั้น นี่คือตัวอย่างที่มีอยู่ ไม่รู้ว่ายกเลิกแล้วหรือยัง ผมไม่ทราบ สำหรับผมเองตั้งแต่อยู่ที่นี่ได้รับเงินรางวัลทางศิลปะอย่างราบรื่นมาตลอด ไม่เคยติดขัด เพราะว่าผมเคยได้รับการศึกษาเรื่องนี้มาโดยเฉพาะ

                ผมสอบผ่านการอบรมมาเกือบทุกอย่างในเรื่องศิลปะของอเมริกันนั้นเป็นอย่างไรจึงจะได้รับรางวัล หลายคนไม่รู้คิดว่าได้ง่าย ๆ จริง ๆ แล้วยกมากครับ ต้องเป็นผู้มีความสามารถ และเข้าใจวัฒนธรรมของชาวอเมริกันอย่างลึกซึ้งด้วยว่าเป็นอย่างไร อย่างเช่น การตรวจสอบผู้ที่จะได้รับรางวัลของเขาจะเช็คว่าเป็นบุคคลดีมีศีลธรรมหรือเปล่า และไม่มีประวัติร้ายใด ๆ เลย พอถึงขั้นนี้แล้วจะเข้าชิงรางวัลได้จากความสามารถส่วนตัวอย่างปราศจากพรรคพวก (เด็ดขาด) ถ้ามีการติดสินบนจะถูกทำโทษอย่างหนักมาก ผมเคยเรียนรู้มาจาก California Art Council ของมลรัฐแคลิฟอร์เนียที่ซานฟรานซิสโก โดยสำเร็จการศึกษาพร้อมกับศิลปินชาวอเมริกันทั่วทั้งรัฐอีกกว่า 400 คน ชื่อและเงินรางวัลของผมยังมีอยู่ในเรคคอร์ดของรัฐ ๆ นี้อยู่ในปัจจุบัน

                คนอเมริกันนิยมความถูกต้องตามกฎหมายเป็นเรื่องที่ผมนิยมตามชาวอเมริกันไปด้วย เพราะว่ามีความสบายใจตลอดกาล ไม่ต้องกังวลอะไรอยู่อย่างพอเพียงกับความสามารถของตนเอง ไม่เคยคิดทะเยอทะยานใด ๆ ชื่อเสียงของผมเกิดจากความสามารถทางศิลปะ สามารถเอาชนะศิลปินอเมริกันได้บ่อย ๆ  เป็นผู้สอนศิลปะ Visual Art แก่ชาวอเมริกันในตำแหน่ง Visual Artist ได้รับเงินเดือนในระดับ Art Professor ใครจะมาจ้างผมต่ำกว่าไม่ได้ เนื่องจากได้รับการยอมรับจากองค์การศิลปะอเมริกันมานานทั้งภาครัฐบาล และเอกชน

เอาล่ะครับเขียนถึงเรื่องส่วนตัวมากไป ท่านผู้อ่านอาจตำหนิผมได้ ผมไม่ได้เขียนเพื่อเชียร์ตัวเองนะครับ แต่ต้องการเขียนเพื่อให้ท่านผู้อ่านเรื่องศิลปะมีความรู้เล็ก ๆ น้อย ๆ ในวงการศิลปวัฒนธรรมของอเมริกันแตกต่างกับที่อื่นอย่างไร ที่ประเทศฝรั่งเศสการบริหารศิลปวัฒนธรรมของประเทศจะต้องขึ้นกับองค์ศิลปวัฒนธรรมแห่งชาติฝรั่งเศส ไม่มีศิลปินคนไหนต้องมารับผิดชอบการส่งเสริมและอนุรักษ์ศิลปะวัฒนธรรมต้องขึ้นอยู่กับองค์การที่ผมเอ่ยเท่านั้น ผมและแพ็ทเคยได้รับรางวัลศิลปินแห่งชาติของเขา เคยเข้าไปเยี่ยมผู้บริหารได้เห็นตึกที่สำคัญทางศิลปะเกิดความภูมิใจส่วนตัวลึก ๆ ว่าทำได้สำเร็จอย่างเงียบ ๆ มาจนถึงปัจจุบัน มีความสุขใจก็พอแล้ว

กรุงปารีสเป็นเมืองหลวงศิลปะสมบูรณ์แบบไม่มีใครติดได้เลย การท่องเที่ยวแห่งกรุงปารีสประกาศว่า กรุงปารีสของเขาไม่มีที่ติ ไม่ต้องคิดล่วงหน้า ขอเชิญไปพิสูจน์ได้ ผมได้เห็นได้อยู่มาแล้วจึงรู้ว่าไม่มีที่ติจริง ๆ ครับ ไม่เชื่อลองไปดู