Get Adobe Flash player

กรุงปารีสไม่ใช่เมืองศิลปะอย่างเดียว โดย อ.วิบูลย์ วันประสาท

Font Size:

 

                ถ้าไปปารีสอยากจะท่องเที่ยวอย่างเดียวไม่เกี่ยวกับศิลปะใด ๆ ก็ดีเหมือนกัน ผมเองมัวแต่ไปดูศิลปะเสียจนเคยชิน และรู้จักศิลปะอย่างทะลุปรุโปร่งว่ามีศิลปะที่สำคัญ ๆ อยู่ที่ไหนบ้าง บางครั้งบางคราวอยากไปเที่ยวเหมือนคนอื่น ๆ ไปดูเมืองไปช้อปปิ้งธรรมดาสามัญที่คนทั่วไปนิยมซื้อของมียี่ห้อทำที่ฝรั่งเศสเวลาใส่คงจะโก้พิลึก ผมเองไม่ซื้อถ้าไม่จำเป็น ซื้อข้าวของที่อเมริกาก็ดีพอแล้ว แต่ว่าเครื่องใช้ที่ทำด้วยหนัง ผมยอมรับว่าของฝรั่งเศสมีคุณภาพดี ผมกล้ารับรองได้

                กรุงปารีสมีตลาดนัดขายผักขายของนานาชนิดอยู่ทั่วไป ที่ลามอทพิเก้ที่ผมอาศัยอยู่ที่นั่น มีทุกวันพุธ และวันอาทิตย์ สวรรค์ของคนสามัญชนแห่งกรุงปารีส คือ การซื้อของที่ตลาดนัดครับ

                ที่ปารีสอาร์ตสติวดิโอของผมตั้งอยู่ ถนนฟอนดารี่ (Rue Fondary) เป็นถนนแคบ ๆ แต่สะอาดสะอ้านเป็นดินแดนคนร่ำรวยอาศัยอยู่มาก ไม่ค่อยมีชาวต่างชาติ มีแต่ชาวฝรั่งเศสแท้ ๆ ไม่นิยมพูดภาษาอังกฤษทั้ง ๆ ที่พูดได้ อาจจะหยิ่งในภาษาประจำชาติของเขาที่มีสำเนียงการพูดเหมือนฟังเสียงดนตรีล่ะมั้ง ผมเคยได้ยินใครพูดไม่รู้ และจำไม่ได้ว่าพูดเล่นหรือจริงจัง ผมไม่กล้ายืนยัน สำหรับผมเวลาพูดภาษาฝรั่งเศสครั้งไรจะเหนื่อยในการออกเสียงที่ต้องพูดให้ยืดยาวกว่าภาษาอื่น ๆ แต่พอพูดไปนาน ๆ จะเคยชินและสนุกดีเหมือนกัน

                การอยู่ปารีสให้มีความสุขใจไม่อับอายใครต้องพูดภาษาฝรั่งเศสให้ได้ พอพูดได้แล้วจะอยู่อย่างสนุกสนาน เพราะว่าคนฝรั่งเศสไม่ค่อยถือตัว รู้จักกันง่าย ๆ มีความสุภาพ ติดตลก ข้อสำคัญยิ้มง่ายกว่าชาวเยอรมัน ผมเคยไปอยู่เยอรมันนี เรียนศิลปะ เคยนั่งเขียนภาพทำการบ้านส่งอาจารย์ศิลปะเป็นชั่วโมง ไม่มีใครพูดกันเลย คนเยอรมันเงียบอย่างน่ากลัว พอไปอยู่ปารีส ผมรู้สึกถูกใจเหมือนแดนสวรรค์ส่วนตัว เพื่อนอเมริกันหลายคนไม่ชอบชาวฝรั่งเศส เวลาผมคุยกับชาวอเมริกันจะต้องยั้ง ๆ การพูดเอาไว้ ไม่พูดเยินยอชาวฝรั่งเศสประเดี๋ยวเพื่อนอเมริกันจะว่าผมเครซี่พวกฝรั่งเศส

                จริงแล้วผมเข้ากับชาวฝรั่งเศสได้ดี ถึงแม้จะมีเพื่อนอเมริกันอย่างสนิท ๆ อย่างมากมากอยู่ก็ตาม ยังไม่รู้สึกสนิทเท่ากับชาวฝรั่งเศสที่สนิทสนมกัน ไม่รู้นะครับผู้รู้สึกอย่างนี้มานาน ไม่สามารถจะอธิบายได้ลึกกว่านี้

                ที่ปารีสมีโรงเรียนสอนศิลปะสอนดนตรีส่วนตัวมากเป็นพิเศษ ถ้าใครสนใจจะมองเห็นอยู่ทั่วไป ผมมีเพื่อนที่เป็นอาจารย์สอนศิลปะอยู่ที่มหาวิทยาลัยปารีส มาชวนให้ผมไปสอนศิลปะเป็นอาจารย์พิเศษที่นั่น ผมคิดว่าถ้าไปปักหลักอยู่ที่นั่นเสียก่อนจะลองดูก็ดีเหมือนกัน ผมเองมีลูกศิษย์ชาวฝรั่งเศสเรียนศิลปะส่วนตัวอยู่กับผมหลายคน ทั้งที่ในอดีตสมัยอยู่เมืองไทย และในปัจจุบันผมมีสถาบันศิลปะ Vibul School of Painting ที่นี่มีนักเรียนศิลปะนานาชาติมาเรียนศิลปะกับผมอยู่อย่างเดิม ผมจึงกลายเป็นผุ้ที่มีโรงเรียนสอนศิลปะในอเมริกาคนหนึ่งที่เป็นชาวเอเชียแท้ ๆ ไม่ใช่เกิดที่นี่อเมริกา

                ถิ่นที่ผมชอบมากที่สุดเวลาว่างเมื่อไรผมจะไปเดินเล่นและเสก๊ตซ์ภาพต่าง ๆ ที่บริเวณ Hotel De Ville ที่นั่นยามค่ำคืนจะมีทุกสิ่งทุกอย่างมารวมกันอยู่ที่นั่น ใครชอบอะไรก็เชิญไปตามรสนิยมของตนเอง ผมเองชอบไปคุยกับเพื่อนอเมริกันที่ไปมีผับอยู่ที่ย่านนั่น ได้อาศัยพูดภาษาอเมริกันทำให้หายคิดถึงบ้านที่อเมริกาไปได้ชั่วครู่ยาม ที่นั่นผมเห็นมีกิจการอาหารไทยอยู่ประปราย บางคนออกมาเชิญแขกหน้าร้านเป็นภาษาฝรั่งเศส ผมเดินผ่านก็ยังพูดภาษาฝรั่งเศสใส่ผมทุกครั้ง

                การอยู่ปารีสอย่างผม ผมอยู่อย่างศิลปินติดดิน ถึงแม้จะมีชื่อเสียงอยู่ในวงการศิลปะฝรั่งเศส เป็นสมาชิกศิลปะแห่งชาติของเขา ผมก็เฉย ๆ คิดเสียว่ามันเป็นรางวัล ใครก็เป็นได้ถ้ามีผลงานศิลปะดี ผมมีลมหายใจเข้าออกเป็นศิลปะของตนเองไม่หวังรางวัลใด ๆ ทั้งสิ้น