Get Adobe Flash player

ความสำเร็จทางศิลปะ โดย อ.วิบูลย์ วันประสาท

Font Size:

               ความสำเร็จทางศิลปะที่ผมเขียนวันนี้มาจากประสบการณ์ทางศิลปะของผมเอง ผมมานั่งนึกดูอีกทีผมน่าจะเขียนออกไปไม่ยังงั้นจะมีใครรู้ว่า การประสบความสำเร็จทางศิลปะมันมีหลายทางที่จะประสบความสำเร็จได้ ผมเองเลือกเอาผลงานศิลปะ (ภาพเขียน) ของผมต่อสู้ไต่เต้าไปสู่ความสำเร็จสูงสุดอยู่ในระดับ World Art ได้สำเร็จ เมื่อปี ค.ศ. 2009 หรือเมื่อ 6 ปีที่แล้ว ผมทำได้สำเร็จได้เมื่อผมมีประสบการณ์ทางศิลปะส่วนตัวอย่างสม่ำเสมอมาตลอดเวลากว่าสี่สิบปี ผมจากเมืองเทยมาอายุไม่ถึง 40 คนรุ่นใหม่ไม่มีใครรู้จักผมก็ไม่เป็นไร เมื่อถึงเวลาอันสมควรจะมีคนรู้จริงเอง

               การทำงานต่าง ๆ รวมทั้งศิลปะจะมีการแข่งขันสูงอยู่ทุก ๆ วงการ สำหรับผมไม่เลือกเอาการแข่งขันเพื่อสู่ความสำเร็จ เลือกเอาแบบเป็นไปตามธรรมชาติ ค่อยเป็นค่อยไปทำงานศิลปะมีคนยอมรับมากขึ้นทั้งที่อเมริกา และยุโรปจนก้าวไปสู่ความสำเร็จได้ แสดงงานภาพเขียนร่วมกับศิลปินฝรั่งเศส และหอศิลป์แห่งชาติฝรั่งเศส (Salon De La Nationale Des Beaux-Art) ซึ่งชื่อเสียงของผมอยู่ในสถาบันศิลป์ดังกล่าวแล้ว

               ถ้ามีใครมาถามผมในฐานะอะไรก็ได้ ผมจะตอบว่าการเป็นศิลปินทุก ๆ สาขานั้นมีเกียรติอยู่แล้ว เพราะว่าทุกคนไม่สามารถจะเป็นได้ ผมพูดยังงี้ไม่ใช่จะพูดอวดเก่ง แต่เป็นการพูดแบบความจริงของคนที่เป็นศิลปินทุก ๆ คนมักมี “พรสวรรค์” หรือ มีพรสวรรค์ทางศิลปะในสมัยกรีกใช้เรียกผู้มีพรสวรรค์ว่า “Aisthetika”  หรือกล่าวว่าเป็นผู้มีปรัชญาทางศิลป์มาตั้งแต่เกิด คือ รู้จักรสนิยมทางศิลปะ Philosophy of Taste คนไทยชอบพูดค่อนขอดคนที่ไม่เอาไหนทางศิลปะว่าเป็นผู้ไม่มีสุนทรีย์ Aesthetics เท่าที่ผมสังเกตจากสังคมพบว่า ไม่มีใครโกรธเมื่อถูกว่าไม่มีสุนทรีย์ อาจจะเป็นเพราะว่ามันเป็นเรื่องของศิลปะคนไทยไม่ค่อยสนใจ และถือว่าศิลปะเป็นเรื่องไม่สำคัญแห่งวิถีชีวิต ถูกหรือผิดอย่าว่าผม เพราะว่าเป็นเพียงแต่เหตุผลของผมคนเดียว ผมยอมรับผิดถ้าเขียนผิดพลาดออกไป มีอีกเรื่องที่คอยสะกิดใจอยู่เรื่อย ๆ คือ การเรียนศิลปะ สังคมชอบนับถือผู้จบปริญญา ผมเห็นด้วยอย่างมากในวิชาอื่น ๆ แต่ว่า เรื่องศิลปะมันเป็นวิชาเกี่ยวกับรสนิยมมันมาวัดมาสอบว่าใครเก่งกว่าใครไม่ได้แน่นอน เพราะฉะนั้นการเรียนวิชาศิลปะจึงมีไว้เพียงปริญญาโททางศิลปะ ส่วนปริญญาเอกตรง ๆ ยังไม่มี นอกจากจะให้ในฐานะยกย่องอยู่ในหมู่คณะของแต่ละคนให้สูงสุดเข้าไว้ ส่วนวิชาที่จะเรียนยังไม่มีถึงขั้นนั้นด้วยเหตุผล คือ ศิลปะไม่มีอะไรมาวัดให้คะแนนกันได้ อย่างเช่น ศิลปินในโลกนี้นะครับจะไปบอกว่าศิลปินคนนั้นนะเก่งที่สุดในโลกอยู่คนเดียวไม่ได้ ต้องบอกว่า “เก่งคนละอย่าง” ทางศิลปะเรียกว่า มีฝีมือถนัดคนละอย่าง จึงจะค่อยถูกต้องมากกว่าคำว่า เก่งที่สุด แต่ว่าในวิชาอื่นอาจมีผู้เก่งสูงสุดได้

               อนึ่ง ถ้าผู้เรียนศิลปะศึกษาเท่านั้น เขาจะสอนให้ได้รับขึ้นปริญญาเอกได้ ท่านผู้อ่านอย่าเข้าใจผิดนะครับว่า ไม่มีการเรียนได้ปริญญาเอกมิได้เฉพาะศิลปะศึกษา ถูกหรือผิดผมยังไม่รับรองอาศัยเขียนจากประสบการณ์ ผมไปเรียนศิลปะที่ฝรั่งเศสเยอรมันนี ฯลฯ และที่ยุโรปอื่นปรากฎว่าผู้สำเร็จการศึกษาจะได้เพียง Diploma of Fine Arts กันเป็นแถวในทางศิลปะเขาวัดไว้ว่าเป็นระดับสูง แล้วในที่สุดยุโรปเท่านั้นนะครับ

               สมัยผมเป็นหนุ่ม ๆ จบอาร์ตใหม่ ๆ อยากไปต่ออาร์ตที่ยุโรปเพราะเหตุผลอยากจะไปดูศิลปะตะวันตกที่ต้นตอของมัน ปัจจุบันผมรอบรู้พอสมควรแก่วัย และประสบการณ์ สามารถสอนศิลปะในทุกระดับการศึกษาศิลปะได้ แล้วรวมทั้งมีคนยอมรับผลงานศิลปะของผมทั่ว ๆ ไปแล้ว

               ความสำเร็จทางศิลปะของผมถือว่ายังไม่ประสบความสำเร็จอะไรนอกจากมีประสบการณ์ทางศิลปะสูงคนหนึ่งมันก็เท่านั้นจริง ๆ ผมถือว่าศิลปะต้องวัดด้วยผลงานศิลปะจะไปวัดด้วยกระดาษสอบอย่างเดียวไม่ได้ ต้องโชว์ของจริง อย่างเช่นการแสดงที่ลูฟว์ต้องโชว์ของจริงให้ตัดสินครับได้หรือไม่ได้ต้องดูของจริงเท่านั้น