Get Adobe Flash player

ชีวิตศิลปินที่ปารีส โดย อ.วิบูลย์ วันประสาท

Font Size:

                ศิลปินสาขาต่าง ๆ มีอยู่ทั่วโลก แต่ว่าถ้าเป็นศิลปินอยู่ที่ปารีสก็ดี หรือว่าเกิดที่นั่นจะมีความแตกต่างกับศิลปินที่อื่น ๆ หลายอย่าง ศิลปินที่นั่นจะได้รับความช่วยเหลือจากองค์กรหลายองค์กร ทั้งภาครัฐ และเอกชนอย่างมีความยุติธรรม ที่ว่ามีความยุติธรรมก็คือ เขามีการตรวจสอบคุณสมบัติของศิลปินวัดจากความสามารถ และเป็นศิลปินจริง ทำงานศิลปะอยู่ตลอดเวลา ที่พิสูจน์ได้จึงจะได้รับการสนับสนุนทางด้านการเงิน สุขภาพ และอาร์ตสติวดิโอสำหรับทำงานศิลปะ โดยไม่ต้องเสียค่าเช่าใด ๆ ทั้งสิ้น เป็นเรื่องจริงนะครับ

                สำหรับผมเคยไปโชว์ภาพเขียน และไปเรียนศิลปะที่นั่น ได้รับสิทธิการช่วยเหลือเหมือนกัน แต่ผมเป็นคนซื่อมาก ผมบอกเขาว่า ผมอาศัยอยู่ที่แคลิฟอร์เนียยังไม่ขอความช่วยเหลือตามสิทธิ แต่อย่างไรก็ตามชื่อและสิทธิของผมยังเปิดโอกาสอยู่เสมอ ถ้าผมไปอยู่ที่นั่นจริง เขาบอกให้ผมไปรายงานตัวเป็นศิลปินฝรั่งเศส แล้วผมยังจะได้รับสิทธิอยู่เช่นเดิม ทำไมเขาจึงช่วยเหลือศิลปิน คำตอบมันเป็นเรื่องยาว

                ประการแรกเลย รัฐบาลฝรั่งเศสมองเห็นความสำคัญของศิลปะไว้เหนืออยู่ในระดับสูงของสังคม จึงทำให้บรรดาศิลปินพลอยได้รับการยกย่องความสำคัญไปในตัว โดยเขามอบให้สำนักงานวัฒนธรรมแห่งชาติของเขาทำหน้าที่สอดส่องดูแลศิลปิน และคอยตรวจใบสมัครของความช่วยเหลืออย่างปราศจากพรรคพวก ศิลปินแห่งชาติมีฐานะเท่ากับศิลปินธรรมดา แต่ศิลปินที่ได้รับรางวัลเขาจะต่อท้ายชื่อศิลปินเอาไว้ว่าคนนี้เคยได้รับรางวัลมาแล้ว มีสิทธิตามที่ได้ ไม่มีใครยกย่องให้เป็นพิเศษไม่ได้ เพราะว่าคำว่าศิลปิน Artiste มีตำแหน่งสูงสุดแล้วจะเอาอะไรมาเพิ่มอีกไม่ได้อีกแล้ว

                ท่านผู้อ่านลองคิดดูให้ลึก ๆ จะมองเห็นความจริงของอารยธรรมแห่งความเสมอภาคอย่างเด่นชัด และเป็นการจัด “อีโก้” ของศิลปินออกไปให้ถือว่าเป็นเพียงแค่รางวัลเท่านั้นเอง ขอให้สร้างสรรค์ผลงานทางศิลปะให้ดีเลิศเอาไว้

                ต่อมาเขาจะยกย่องในผลงานศิลปะของศิลปินต่าง ๆ ไม่คิดถึงตัวศิลปิน เพราะฉะนั้นศิลปินจึงมีการแข่งขันกันทำงานศิลปะให้ดีจะได้มีคนยกย่องในผลงานของศิลปิน ซึ่งชื่อเสียงของศิลปินจะตามมาในที่สุด

                นี่คือชีวิตศิลปินที่ปารีสต้องมีส่วนเกี่ยวข้องในการทำงานศิลปะให้มีชื่อเสียงที่สุดเท่าที่จะทำได้ นอกจากนั้นที่ประเทศฝรั่งเศสยังมีอาร์ตมิวเซี่ยมเอาไว้มากมายแบ่งออกเป็นอาร์ตมิวเซียมสมัยเก่า และล้ำยุคสมัยใหม่สำหรับให้ศิลปินรุ่นใหม่ได้ศึกษาหาความรู้ และปรับปรุงผลงานศิลปะของชาติเอาไว้ให้มีคุณภาพดีขึ้น หรืออย่างน้อยต้องเท่าของเดิม และยังมีการปรับปรุงให้ศิลปินรักชาติ ทำงานศิลปะเพื่อประเทศชาติ มีคำขวัญต่าง ๆ มอบให้ระลึกถึง ผมเองยังพลอยติดนิสัยเวลาโชว์ภาพเขียนที่ไหนอดสรรเสริญศิลปะไทยให้เขารู้ว่าเราทำได้ ผมเป็นนักต่อสู้เงียบ (เงียบมาก) แต่มีนิสัยรักชาติของเราชอบทำอะไรโดยเฉพาะศิลปะจะเน้นไว้เป็นพิเศษ ปัจจุบันผมไปลงแข่งขันเอารางวัลทางศิลปะที่ยุโรป และอเมริกา ในจิตใจรู้สึกเฉยไม่เป็นไรแต่พอนึกถึง “ไทย” ต้องทำได้เลยต้องทำและประสบความสำเร็จดังที่ผมเคยเขียนเรื่องส่วนตัวของผมเอาไว้นั่นแหละครับ

                การทำงานศิลปะให้ดีของผมยังไม่พอ ผมยังสอนศิลปะให้ได้ดีอีกปัจจุบัน ผมเปิดสอนคนอเมริกันให้เป็นศิลปินมากว่า 30 ปี มีนักเรียนอเมริกามาเรียนออกไปเป็นศิลปินไม่เคยขาดสาย ผมทำสวนทางกับความรู้สึกทางผิวสี ซึ่งผมตัดออกไปเลย ผมใช้ความสามารถสอนคุณได้ก็แล้วกัน เป็นคำตอบอย่างปราศจากคำถามใด ๆ