Get Adobe Flash player

ศิลปินไทยในอเมริกา โดย อ.วิบูลย์ วันประสาท

Font Size:

เรื่องบังเอิญที่เกิดขึ้น

                ศิลปินไทยด้านจิตรกรรมที่อาศัยทำงานอยู่ในอเมริกาคงจะมีไม่มากนัก ในที่นี้ผมหมายถึงศิลปินไทยผู้อาศัยอยู่ที่นี่ประจำไม่ใช่ไป ๆ มาๆ การทำงานศิลปะอยู่ที่นี่อเมริกาที่แตกต่างกับศิลปินไทยที่อาศัยอยู่บ้านเกิดเมืองนอนอยู่ประเด็นหนึ่งคือ ศิลปินที่นี่ต้องอาศัยผลงานทางศิลปะเดินนำหน้า ถ้างานศิลปะไม่ดีอยู่ไม่ได้ ผมเองเป็นศิลปินไทยในอเมริกา แต่หาคนไทยซื้องานศิลปะผมยากมาก นานๆ จะมีสักครั้ง นอกนั้นจะมีแต่นักสะสมอเมริกันเกือบร้อยเปอร์เซนต์ที่มาสนับสนุน ทั้งซื้อภาพเขียน และเรียนศิลปะกับผม

                ในธรรมเนียมไทยเราชอบนับถือชาวตะวันตกอะไร ๆ ก็เก่งไปหมด แต่ว่าเมื่อผมมาอยู่ และทำงานร่วมกับศิลปินตะวันตกที่นี่อเมริกา มันเป็นการอยู่อย่างท้าทายในทำนองผลงานศิลปะไม่ดีอยู่ไม่ได้ ใครที่อ่านเรื่องศิลปะของผมวันนี้ต้องทำใจเป็นกลาง ๆ เอาไว้นะครับ อย่าเพิ่งคิดว่าผมกำลังเขียนอะไร?

                สมัยเมื่อผมอยู่เมืองไทย งานศิลปะ (ภาพเขียน) ของผมขายให้แก่ชาวต่างชาติทั้งนั้น พอมาอยู่ที่นี่ก็ยังมีชาวต่างชาตินิยมมาซื้อภาพเขียน และเรียนศิลปะกับผมอย่างเดิม ผมคิด ๆ ของผมคนเดียวว่า ทำไมผมทำได้ ก็เพราะว่า ผลงานภาพเขียนของผม ไม่ใช่ตัวผม เวลาทำงานศิลปะออกไปแสดงที่หอศิลป์อาร์ตมิวเซี่ยม และ Art Studio ของผมเอง ซึ่งมีคนมาซื้อและเรียนศิลปะเอง ผมมีลูกศิษย์คนแรกได้เพราะว่า ครั้งหนึ่งผมเดินถือ Canvas เขียนภาพกำลังจะขึ้นอาร์ตสติวดิโอที่เมืองมาริน่า เดลเร คนไทยที่มีชื่อเสียงคนหนึ่ง คือ คุณสมเจตน์ แห่งเสรีชัย เคยไปเยี่ยมผมที่นั่น แต่ว่าในปัจจุบันผมโยกย้ายมาอยู่ที่อาร์ตสติวดิโอ Grand View Fine Art Studios ใหญ่โต มีศิลปินอเมริกันรวมกันอยู่ถึง 21 คน มีทั้งศิลปินหญิง ศิลปินชาย คละเคล้ากันไป

ผมเป็นศิลปินอาชีพมาทำงานศิลปะ และสอนศิลปะเกือบทุกวัน เป็นคนไทยที่หาเงินทางศิลปะที่มีอยู่ไม่กี่คน ผมอยู่ได้สบาย ถ้าจะสบายยิ่งขึ้นถ้ามีคนไทยด้วยกันมาอุดหนุนบ้าง บางครั้งมีชาวแคนาดา ชาวยุโรป มาเยี่ยมสติวดิโอของผม และซื้องานศิลปะเอาไปก็มี บางคนได้รับมรดกศิลปะเป็นภาพเขียนของผม ที่รู้เพราะว่ามีผู้สะสมศิลปะ Google มาหาจนเจอผมที่เขางงกันอยู่คือ แทนที่ผมจะอยู่เมืองไทย เขาทั้งหลายกลับมาเจอผมที่นี่อเมริกา

                มีเรื่องแปลกแต่จริงอยู่เรื่องหนึ่ง มีชาวอเมริกันชื่อ Barbara เคยไปเมืองไทย พอมีการประมูลภาพเขียนที่ซานฟรานซิสโก เธอไปประมูลภาพเขียนของผมได้เป็นภาพเรือสองลำ จอดริมแม่น้ำเจ้าพระยา ผมจำได้เคยไปวาดไว้ที่สะพานซังฮี้ ริมแม่น้ำเจ้าพระยาในอดีต แต่ว่าภาพเขียนของผมรูปนี้เกิดชำรุด ผ้าใบขาดเป็นรูกว้างประมาณ 2 นิ้ว ได้นำภาพเขียนมาให้ผมซ่อม พอผมเห็นเข้าผมบอกเธอว่า นี่เป็นภาพเขียนของผมนี่ เธอทำท่าตกใจ และดีใจมาก ผมคิดว่าเรื่องของผมคงเป็นเรื่องโดยบังเอิญหนึ่งในล้าน ไม่รู้นะครับ ปัจจุบันผมเปิดอาร์ตสติวดิโอของผมให้คนมาดูได้ทุกวัน และนัดหมายที่ (313) 650-1531