Get Adobe Flash player

ผมกับกรุงปารีส โดย อ.วิบูลย์ วันประสาท

Font Size:

                จะเป็นการบังเอิญหรือว่าชาติก่อนเคยไปเกิดที่ปารีสมาแล้วก็เป็นได้ทั้งนั้น เพราะว่าชีวิตของผมตั้งแต่สมัยหนุ่ม ๆ ทำงานศิลปะอยู่ที่กรุงเทพฯ เคยรู้จักสาวฝรั่งเศสอยู่คนหนึ่ง เธอกับผมก็ถูกชะตากันแน่ ๆ ตอนนั้นผมไม่ได้คิดอะไรนอกจากเธอเป็นสาวต่างชาติ ท่านคงเข้าใจดีว่า ใจของไทย ๆ เรา พ่อแม่ญาติพี่น้องในสมัยโน้น ไม่อยากเห็นใครไปยุ่งกับชาวต่างชาติ คอยเตือนจิตใจอยู่เสมอ ๆ ในสมัยของผมจึงเป็นสมัยไทยแท้ ไม่มีอะไรมาเกี่ยวข้อง พ่อแม่ยิ้มแย้มแจ่มใสที่เลือดไทยเป็นเลือดไทย ไม่มีการผสมพันธุ์ทางใด ๆ และแล้วก็มีเรื่องจนได้เมื่อสาวฝรั่งเศสมาชวนผมให้ไปอยู่ที่ฝรั่งเศสด้วยกัน แต่ว่าผมเป็นคนใจแข็งมาก เชื่อพ่อแม่อย่าเหนียวแน่น เพราะว่าท่านทั้งสองเป็นไทยแท้ ผมจึงกลายเป็นไทยแท้เข้าไปอีก ไม่ยอมมีแฟนต่างชาติตามทัศนคติที่ดีของพ่อแม่สั่งสอนเอาไว้

                กาลเวลาผ่านไปรวดเร็ว ชีวิตของคนเราก็พลอยผ่านไปอย่างรวดเร็ว ด้วยในที่สุดผมก็ได้ไปยืนอยูใจกลางกรุงปารีส นำภาพเขียนไปโชว์ฝีมือศิลปินไทยในอาร์ตมิวเซี่ยมระดับโลก Louvre แห่งปารีสได้สำเร็จอย่างเงียบๆ  เพราะไม่มีใครสนใจในความสำเร็จสำคัญของศิลปินไทยเลยสักคน ผมจึงจำเป็นต้องเขียนข่าวตัวเองออกไปทั้ง ๆ ที่ไม่อยากจะเขียนเลย ถ้าผมจะไม่ทำมันก็ได้ แต่เพื่อความเจริญของผลงานศิลปินไทยเข้าระดับโลกได้ก็เลยต้องทำ เขียนมาถึงตรงนี้ท่านผู้อ่านคงคิดว่าผมโอ้อวดตัวเอง เปล่าเลยครับ ชีวิตศิลปินจริง ๆ เวลาเขาทำอะไรสำเร็จเขาก็ดีใจพูดออกไปอย่างดีใจที่ทำได้ อย่าลืมนะครับ ตำแหน่งศิลปินไทย ใครจะรู้จักมากนักในสมัยผม สมัยนี้ก็เถอะ เรามีการโปรโมทกันจริงจังหรือเปล่า

                ที่ยุโรป ชาวยุโรปนับถือศิลปินไว้เหนือสังคม เวลาศิลปินมีกิจกรรมอะไร เขาจะเต็มใจช่วยกระจายข่าว และส่งเสริมอย่างสุด ๆ เพราะค่าของสังคมคือศิลปะ นั่นคือสังคมของชาวยุโรป ในที่สุดปล่อยปลาลงน้ำที่ยุโรปก็เกิดขึ้น กับผมและศิลปินคู่ชีวิต คือได้รับการอนุมัติเป็นเอกฉันท์ได้เข้าร่วมแสดงภาพเขียนที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะ Grand Palace และ Louvre มิวเซี่ยมได้ กลายเป็นสองศิลปินไทยชุดแรกผู้บุกเบิกโลกศิลปะที่กรุงปารีสไปโดยปริยาย

                การที่ผมเน้นปล่อยปลาลงน้ำ (ศิลปะ) ก็เพราะว่าศิลปินไทยทำได้ และอาจจะเหนือกว่าก็สุดแล้วใครจะมองเห็น เมื่อศิลปะของผมทั้งสองได้โชว์ที่นั่น เวลาแนะนำตัวผู้อำนวยการส่งยิ้มแย้มแจ่มใสให้พร้อมจับมือชมเชยงานศิลปะ และดีใจพร้อมต้อนรับเข้าเป็นสมาชิกหอศิลป์แห่งชาติฝรั่งเศสทันที ในนาทีสำคัญแห่งชีวิตของผมทั้งสอง นี่คือจุดเริ่มต้นผมกับกรุงปารีสที่ผมกำลังเขียน เวลาผมนอนอยู่ที่ปารีสในถิ่นศิลปะ มองพานาส Montpanass และมองมาท ผมรู้สึกปลื้มใจอย่างที่สุด ได้ยินชาวฝรั่งเศสคุยกันแว่ว ๆ ด้วยภาษาฝรั่งเศสพอฟังรู้เรื่อง นึกภูมิใจตนเอง ผมทำได้แล้ว!!!

                ผมกับกรุงเทพฯ ผมจะเริ่มเขียนขึ้นสักวันหนึ่งให้ได้ เพราะว่าผมมีชีวิตทางศิลปะอยู่ที่นั่นในสมัยยุคบุกเบิกศิลปะร่วมสมัยของไทยที่แท้จริงคนหนึ่ง ผมมีเรื่องเล่าในยุคนั้นเยอะแยะ และบางท่านก็ตายจากโลกศิลปะไทยไปแล้วก็มีเป็นอนิจจัง เรื่องราวที่ถูกบันทึกหรือแม้ข้อเขียนของผมกับศิลปินไทยรุ่นใหม่ อาจจะมีประโยชน์มิใช่น้อย เพราะว่าผมรู้จริงเห็นจริงมาแล้ว อยากบอกความจริงทั้งที่นี่อเมริกา และศิลปะเมืองไทยยุคผมจริง ๆ มันเป็นยังไงแน่ อย่าเชื่อตามกันมา หรือฟังจากคนไม่รู้จริง ไม่เอา