Get Adobe Flash player

เหลืออีกไม่ถึงสองเดือน จะถึงวันวัฒนธรรมไทย โดย อ.วิบูลย์ วันประสาท

Font Size:

จะมีวันวัฒนธรรมไทยครั้งที่ 24 อีกแล้วนะครับท่านผู้อ่าน ยี่สิบกว่าปีเป็นเวลาไม่ใช่น้อยเลยถ้าจะคิดกันไป “วันวัฒนธรรมไทย” ผมตั้งขึ้นมาเองโดยตั้งใจไว้ว่าปีหนึ่งขอให้เป็นวันสำคัญทาง “วัฒนธรรมไทย” สักวันหนึ่ง ใครจะทำอะไรๆก็ตามปีหนึ่งวันเดียวเรามาเน้นเรื่องดีๆของวัฒนธรรมไทยของเราผ่านงานวันวัฒนธรรมไทย ในที่นี้ผมหมายถึงวัฒนธรรมไทยดั้งเดิมหรือ Thai Tradional ในความรู้สึกของชาวตะวันตก

                ผมเองเคยคุยกับชาวอเมริกันทั้งลูกศิษย์และเพื่อนๆอเมริกันทั้งหญิงและชาย สรุปได้ว่า ทุกคนไม่รู้จักวัฒนธรรมไทยดี รู้จักแต่ “อาหารไทย” และรู้ด้วยว่าเป็นอาหารที่อร่อยถูกใจสุดๆของพวกเขา แต่พวกชาวตะวันตกไม่รู้หรอกว่าอาหารไทยเราปรุงอย่างไรด้วยอะไรถึงได้อร่อยอย่างนั้น จะไม่อร่อยยังไงล่ะครับ เพราะอาหารไทยเรารวมเอาเครื่องปรุงอาหารอินเดียและจีนมาผสมกันแล้วกลายมาเป็นรสอาหารไทย เมื่อเด็กๆผมเคยนั่งดูคุณแม่ทำครัวเกือบทุกวัน ผมเป็นลูกมือให้คุณแม่ตลอดเวลา คุณแม่สั่งให้หยิบและใส่อะไรลงในเครื่องแกงผมจำได้หมด เห็นคุณแม่ชิมอาหารบ่อยๆกว่าจะสุกตักแกงมารับประทานกันทุกมื้อ เมนูของคุณแม่จะแตกต่างกันและผมชอบอยู่สองเมนูคือแกงไก่(เขียวหวาน) และแกงเหลืองบวบเหลี่ยม บวบกลมผมก็ชอบ แต่เวลาแกงแล้วเนื้อบวบมันนุ่มเกินไป จะพูดไปมันก็คืออร่อยคนละอย่างจะดีกว่า ครั้งหนึ่งเมื่อหลายปีมาแล้ว ผมรู้จักกับชาวอเมริกันคนหนึ่ง เธอเป็นนักเขียนเรื่องอาหารให้แอลเอไทม์เป็นประจำ คุยกันไปคุยกันมา เธอถามผมถึงวิธีปรุงเครื่องแกงเขียวหวานไก่ที่ผมถนัด ทำแล้วนำไปออกทางหนังสือพิมพ์แอลเอไทม์ช่องอาหาร กาลเวลาผ่านไปผมไม่รู้หรอกว่าเธอเอาข้อเขียนของผมไปลงในแอลเอไทม์ วันหนึ่งตอนตีห้า มีคนโทรมาหา ขอแสดงความยินดีกับผม ผมย้อนถามไปว่าเรื่องอะไร งงๆ เพราะไม่ใช่เรื่องศิลปะที่ถนัด แต่กลายเป็นเรื่องเทคนิคการปรุงแกงเขียวหวานไก่ไปในวันนั้น

                ผมไปนั่งร้านกาแฟมีคนอ่านแอลเอไทม์อยู่พอดี หันมาถามผมเป็นคนในเรื่อง “แกงเขียวหวานไก่” ใช่ไหม? ผมเลยรู้ฤทธิ์เดชของสื่อแอลเอไทม์ที่แรงมาก อยากให้ลงศิลปะของผม แต่ไม่ได้ กลับไปได้เรื่องแกงไก่ ทำยังไงได้ล่ะครับ สังคมแห่งมนุษย์ไม่มีอะไรแน่นอน ตั้งใจได้อย่างนั้นกลับได้เรื่องอย่างโน้นแทน ก็ยังดีนะครับที่ได้ลง ชีวิตของผมไม่เคยมีพรรคพวกมากมายอะไร เวลาผมทำอะไรมักมีโอกาสมีคนเห็นและแนะนำผม เอาเรื่องของผมออกไป ผมเป็นศิลปินไทยอยู่อเมริกา มีไตเติ้ลเป็นไทย-อเมริกันเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์มีแต่สื่อต่างชาติมาสนใจทำข่าวไปเผยแพร่ อาจจะเป็นเพราะว่าผมได้รับรางวัลต่างๆจากรัฐแคลิฟอร์เนียก็ว่าได้ อย่างเช่น ผมและแพ็ท(พัชรา)ได้รับรางวัล Asia Alive จาก Asia Museum เป็นเงินสดและการยกย่อง In Recognition อย่างนี้ไม่มีใครสนใจเลย แต่ว่าสื่ออเมริกันนำไปลงให้ เพราะว่าเขาเปิดใจกว้างมองเห็นความสำคัญของ ศิลปินสาขาต่างๆที่อาศัยอยู่ในมลรัฐแคลิฟอร์เนีย เขาเชื่อในเรื่องคุณภาพของชีวิตจะขาดศิลปะไม่ได้ สมัยผมอยู่เมืองไทยมีกลุ่มไฮโซเมืองไทยมาเรียนศิลปะกับผม เกิดมีข่าวอยู่บ้าง แต่เมื่อผมโยกย้ายมานี่เลยเงียบไป

                เหลือเวลาอีกไม่นานจะถึงงานวัฒนธรรมไทยครั้งที่ 24 แล้วนะครับ กาลเวลาผ่านไปเร็วและเป็นเครื่องพิสูจน์ความจริงต่างๆ สามารถแก้ไขเรื่องต่างๆให้ดีได้เห็นผลชัดเจนว่าใครเป็นใคร ความถูกต้อง ความอดทน และความเพียรพยายาม จะสามารถทำได้สำเร็จ ผมเชื่อในความพยายาม ความซื่อสัตย์ ความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย ทุกวันนี้ผมอาศัยอยู่ในชุมชนเวนิชกับสังคมอเมริกันร้อยเปอร์เซ็นต์ ผมทั้งสองทำได้ด้วยการให้ Giving และความโอบอ้อมอารีแบบไทยๆ ชนะทั้งปวงครับ(ฉบับหน้าเรื่องปารีส)