Get Adobe Flash player

กรุงปารีสที่รู้จัก โดย อ.วิบูลย์ วันประสาท

Font Size:

กรุงปารีส เป็นเมืองที่น่าอยู่มากเมืองหนึ่งของบรรดานักศิลปะทั้งหลาย สมัยผมยังหนุ่มอยู่ ผมเคยรู้จักกับสาวปารีเซียน เธอชักชวนให้ไปอยู่กรุงปารีส ตอนนั้นผมยังไม่เคยไป ต่อมากาลเวลาผ่านไป ผมกลับได้ไปแสดงภาพเขียนที่พิพิธภัณฑ์ศิลป์ลูฟว์ และไม่ใช่ผมจะได้โชว์ภาพเขียนคนเดียว “แพ็ท”ศิลปินอยู่บ้านเดียวกัน ยังได้รับการอนุมัติภาพเขียนชื่อ “ยิปซี”(ลากิแตง”ในภาษาฝรั่งเศส เข้าร่วมแสดง นิทรรศการภาพเขียนแห่งชาติของประเทศฝรั่งเศส อีกด้วย

                การอนุมัติภาพเขียนของผมและแพ็ท เป็นการอนุมัติอย่างปราศจากพรรคพวก ใช้ความสามารถทางศิลปะจากภาพเขียนเท่านั้น ผมทั้งสองกลายเป็นสองศิลปินไทย-อเมริกันสองคนแรกที่ได้โชว์ภาพเขียนที่พิพิธภัณฑ์ศิลป์ลูฟว์(Louvre) มี catalog เป็นเครื่องพิสูจน์ถึง 3 ปีซ้อน เรื่องแบบนี้ไม่มีใครสนใจใดๆทั้งสิ้น มีแต่หนังสือพิมพ์ต่างชาติออกข่าวความสามารถของศิลปินให้บ้างทั้งที่แคลิฟอร์เนียและยุโรป ส่วนสาวฝรั่งเศส ผมไม่ได้ไปตามคำชักชวน แต่โชคชะตาชีวิตกลับมาใช้ชีวิตที่แคลิฟอร์เนีย ได้รับรางวัลเป็นศิลปินแห่งแคลิฟอร์เนียแห่งมลรัฐ และรางวัล Asia Alive จาก Asia Museum สำหรับไตเติ้ลของรางวัลต่างๆ ผมทั้งสองไม่ได้ใช้นำหน้าชื่อ ใช้แต่แค่ Artist เท่านั้น เพราะว่าศิลปินอเมริกันและยุโรปไม่เคยมีใครนำมาใช้ เพราะเป็นแค่รางวัลของศิลปินเท่านั้น

                การเป็นศิลปินของชาวยุโรปและอเมริกันไม่มีสิ้นสุด ไม่ชอบมุ่งหวังรางวัล แต่มุ่งหวังทำงานศิลปะไว้ประดับโลก ศิลปินบางคนได้รับการรับรองจากพิพิธภัณฑ์ศิลป์โดยนำผลงานไปแสดงและเปิดให้ประชาชนได้ดูผลงาน นี่คือวัฒนธรรมเรื่องศิลปะและศิลปินที่เขานิยมทำและยกย่องเกียรติศิลปินไว้ในระดับนั้น เมื่อไม่มีตำแหน่งอะไรสูงสุดเท่า Artist แล้ว ศิลปินซีกโลกตะวันตกจึงมีความพยายามทำงานศิลปะให้ดี ให้มีมรดกตกทอดไปสู่อนาคตของโลกศิลปะและเกิดเป็นศิลปะร่วมสมัยขึ้นในสมัยปัจจุบัน ดังที่เห็นๆกันอยู่ทั่วๆไป

                กรุงปารีสในสมัยก่อนเป็นที่รวมของบรรดาศิลปิน และศิลปินทุกคนจะมุ่งหน้าไปกรุงปารีสกันทั้งนั้น กรุงปารีสในทัศนะของผมและแพ็ท เราอยากจะไปอยู่ที่นั่นเพื่อศึกษาศิลปะที่อาร์ตมิวเซี่ยมและอาร์ตสติวดิโอของศิลปินจริงๆ ถิ่นที่ผมไปอาศัยอยู่เป็นถิ่นดีแห่งหนึ่งของปารีส ผมเช่าอพาร์ตเม้นต์อยู่ที่ Rue Fondary - Rue หมายถึงถนนในภาษาฝรั่งเศส ถ้าใครไม่เคยไปปารีสลองนึกดู ผมอยู่ใกล้กับหอไอเฟล ถ้าเดินไปประมาณ 10 นาทีก็ถึง ใกล้ๆกันเป็นถิ่นของชาวอเมริกัน(ชองดูมา) ผมชอบบริเวณนั้นเพราะว่าได้พูดภาษาอังกฤษกับชาวอเมริกันในบริเวณนั้น ผมและแพ็ทไปจับจ่ายอาหารการกินในละแวกนั้นจนรู้จักคนหลายคน ที่นั่นมีทั้งแบงค์แลกเงินยูโรได้ เพราะปารีสใช้เงินยูโร และอาศัยอยู่ที่นั่นต้องมีเงินยูโรไว้ใช้จ่าย ไม่ค่อยมีใครรับเงินดอลลาร์ของอเมริกัน กลายเป็นสกุลเงินตกต่ำไป การไปจ่ายตลาดที่นั่น มีตลาดนัดเกือบทุกวัน แต่เวลาและสถานที่แตกต่างกัน อย่าลืมนะครับกรุงปารีสเล็กกว่ากรุงเทพฯ และแอลเอนะครับ ที่นั่น

                วันหนึ่งผมเดินไปไหนมาไหนโดยไม่ต้องนั่งรถไฟใต้ดิน ผมจึงจำทางปารีสได้เหมือนแอลเอ ไปไหนไม่ต้องกางแผนที่และอาศัยพูดภาษาฝรั่งเศสขั้นเบสิคได้บ้าง ความเป็นอยู่ของผมในเมืองศิลปะ มีความสุขกายใจ บางครั้งขายภาพเขียนได้ มีกลุ่มศิลปะเชิญไปพูดและสอนศิลปะได้เงินพอสมควร อยู่ได้อย่างสบาย

                กรุงปารีสที่ผมรู้จักอยู่ในฐานะบ้านแห่งหนึ่ง ถ้าจะกลับไปอยู่เมื่อไร จะเหมือนปล่อยปลาลงน้ำทันที