Get Adobe Flash player

สิ่งที่ผมชอบมีมาก แต่ว่า... โดย อ.วิบูลย์ วันประสาท

Font Size:

แน่นอนล่ะครับท่านผู้อ่าน สิ่งที่ผมรักและชอบมากที่สุดคือ บ้านเกิด ผมเกิดและเติบโตที่อำเภอบางคล้า จังหวัดฉะเชิงเทรา หรือ “แปดริ้ว” เป็นชื่อเมืองที่มีคนรู้จักมากที่สุดเมืองหนึ่ง ซึ่งการที่มีคนขนานนามเมืองว่า “แปดริ้ว” นั้น สืบเนื่องมาจากมีปลาชุกชุมมาก จะเรียกว่าเป็นดินแดนปลาน้ำจืดแหล่งใหญ่แห่งหนึ่งก็ยังได้ ที่นั่นมีปลาน้ำจืดตัวใหญ่ขนาดเวลาจะทำเป็นปลาเค็ม เขาเล่าว่าต้องบากเนื้อปลาออกเป็นแปดริ้ว แล้วจึงเอาเกลือใส่เองจึงจะทำได้ แสดงว่าเป็นปลาตัวใหญ่

                ในวัยเด็กผมเคยไปตกปลากับญาติสนิท ผมไม่เคยตกได้สักตัวเดียว แต่ว่าญาติๆ แบ่งให้ผมเสมอ แสดงว่าผมทำบาปไม่ขึ้น ผมไม่เคยลืมบ้านเกิดของผม โดยเฉพาะเมื่อผมอยู่ในวัยสิบขวบ ผมจำได้ว่าคุณแม่ท่านมาปลุกผมให้ดูดาวหางในตอนตี 4 ผมกับคุณแม่มองดูหางบนท้องฟ้าแจ่มใส เห็นดาวหางชัดเจนสว่างจ้าโดยเฉพาะส่วนหางสว่างสดใส ช่วงหางบานปลายและกลืนหายไปในท้องฟ้ามืด เป็นภาพชีวิตที่ผมไม่เคยลืมเลย และได้ดูดาวหางเป็นครั้งแรกของชีวิตกับคุณแม่บังเกิดเกล้า มันยิ่งเน้นความสำคัญแห่งชีวิตสุดๆเลย ภาพชีวิตภาพนี้ผมกำลังวางแผนวาดภาพขึ้นให้เป็นภาพเขียนสำคัญเพื่อแสดงประวัติของศิลปินส่วนตัว(เหตุการณ์แห่งชีวิตไม่มีใครโกหก)

                เมื่อเอ่ยถึงเมืองแปดริ้ว ทุกคนจะรู้จัก “หลวงพ่อโสธร” เพราะเป็นพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์ลอยน้ำมาจนถึงวัดหลวงพ่อโสธรในปัจจุบัน คุณแม่เคยไปบนหลวงพ่อขอลูกให้มาเกิดกับท่าน ใช้เวลานานถึงเจ็ดปี คำอธิษฐานของคุณแม่จึงได้ผลตามที่บนหลวงพ่อเอาไว้ นั่นคือตัวผมเอง ในปัจจุบันพระเครื่องของผมจึงมีหลวงพ่อโสธร รุ่น 2514 มีรูปทรงเป็นใบโพธิ์ มียันต์สำคัญอยู่ด้านหลัง ผมใส่ติดตัวทุกวัน เวลาเดินทางไปยุโรปหรือประเทศอื่น ผมจะภาวนาให้ท่านคุ้มครองการเดินทางและขอให้ประสบความสำเร็จแห่งชีวิต เป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์คู่ชีวิตเสมอมาไม่เคยขาด ความเชื่อถือของผมส่วนตัวยังครอบคลุมไปถึงผลงานภาพเขียนส่วนตัวของผมคือ “วิญญาณศิลปะ (Spiritual Art)” ที่ผมชื่นชอบมาก เทคนิคและสไตล์งานศิลปะของผมอยู่ในลัทธิศิลปะนี้มาตั้งแต่จบศิลปะถึงปัจจุบัน ผมมีข้อสังเกต ผมเห็นศิลปินบางคนจับจุดตัวเองไม่ถูก ผลงานศิลป์ไม่แน่นอน มุ่งแต่ชื่อเสียงเอาไว้ก่อน เวลาจากโลกศิลปะไป จะหาคนยกย่องยากมากเพราะไม่ได้ เกิดมาจากใจและธรรมชาติของศิลปินผู้นั้น ศิลปินมีฝีมือดีจากโลกศิลปะไปแล้วยังมีคนค้นพบ นำมาตีแผ่ให้ชาวโลกรู้ ศิลปินมีฝีมือและไม่มีฝีมือ ไม่มีใครปกปิดได้ เพราะว่ามีประชาชนเป็นผู้ตัดสินและเห็นด้วยอย่างธรรมชาติ ไม่ใช่อย่างอื่นๆ กาลเวลาเป็นเครื่องพิสูจน์คน

                ไหนๆก็เขียนเรื่องวิญญาณศิลป์ เป็นสิ่งที่ผมชอบมาก แล้วผมยังคิดถึงคุณยายของผมสองคน เป็นคนเข้าทรงทั้งสองท่าน เข้าทรงของจริง ไม่ได้รับจ้างใครใดๆทั้งสิ้น ถึงเวลาท่านเข้าทรงจะให้แต่ญาติของท่านที่ต้องการเท่านั้น เวลาท่านเข้าทรง ผมมองเห็นท่านแปลกออกไปไม่ใช่คุณยายของผม แต่เวลาท่านเลิก ผมกับท่านคุยกันท่านบอกผมว่าท่านไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น รู้แต่ว่าเวลาจะออกมันยากมากนะ หลานท่านกล่าวสิ่งนี้เป็นสิ่งลึกลับ ใครไม่เชื่อก็แล้วไป ในโลกเรามีสิ่งลึกลับมากมาย เอาแค่เรามาจากไหน แค่นี้ก็หาคำตอบยากมากอยู่แล้ว จริงไหมครับ

                ลัทธิศิลปะวิญญาณศิลป์ ทำไมผมจึงชอบ ผมยังหาคำตอบไม่ถูก มีคำตอบอยู่บ้างเหมือนกันคือภาพเขียนของผม มีคนชอบแล้วอธิบายไม่ถูกว่าทำไมจึงชอบ บางคนเอาไปคิดนานถึงสิบปีก็มี แล้วหวนกลับมาหาผม อยากได้ภาพเขียนของผม เป็นเรื่องจริง คนหนึ่งมาจากแคนาดาโน่น ส่วนคนที่ไม่เข้าใจงานศิลปะของผมก็มี เพราะเขาไม่นับถือตำแหน่งศิลปิน คงคิดว่าเก่งกว่า ความจริงศิลปินก็คือศิลปิน(Artist)เท่านั้นเอง