Get Adobe Flash player

รักกรุงเทพฯ และกรุงปารีส โดย อ.วิบูลย์ วันประสาท

Font Size:

ผมรักกรุงเทพฯ ในอดีตสมัยของผมที่ยังเป็นศิลปินไทยอยู่และแสดงผลงานภาพเขียนอยู่ที่นั่น ผมเป็นศิลปินกลุ่มแรกของกรุงเทพฯ ที่โชว์ศิลปะร่วมสมัยกับเพื่อนๆศิลปินในสมัยนั้น

                ในปัจจุบันผมยังจำบรรยากาศของศิลปินรุ่นแรกๆโชว์งานศิลปะกันอย่างไร มีหอศิลป์ “บางกะปิแกลลอรี่” เป็นอาร์ตแกลลอรี่แรกของกรุงเทพฯ ศิลปินในยุคนั้นไม่มีที่ไหนดีกว่า แต่ว่ากาลเวลาต้องทำให้ผมไปอยู่ที่ยุโรป “ปารีสและสตุทการ์ด” ผมไปอยู่ยุโรปด้วยผลงานภาพเขียนของผมมันพาไป มีคนศิลปะจากยุโรปมาพบงานศิลปะของผมและชี้ช่องทางให้ไปแสดงผลงานที่กรุงปารีส ที่ลูฟว์มิวเซียม ดินแดนโมนาลิซ่า เวลาผมไปโชว์ภาพเขียนที่นั่น ได้โชว์ที่ห้องแสดงภาพเขียนของลูฟว์ อยู่ใกล้ๆกับห้องภาพเขียนโมนาลิซ่า

                ความคิดอย่างผมถือว่าสำคัญและผมกับแพ็ทได้กลายเป็นศิลปินไทยสองคนแรกที่ได้รับการอนุมัติจากมิวเซียมให้ได้โชว์งานภาพเขียนที่นั่น ผมมีทั้งอาร์ตแคทาล็อกและภาพถ่ายต่างๆเป็นเครื่องยืนยันความจริง ถ้าใครอยากดูเชิญไปชมได้ที่อาร์ตสติวดิโอในปัจจุบันของผมที่เมืองเวนิช แคลิฟอร์เนีย ได้ตลอดเวลา “เชิญนะครับ”

                แต่ว่าผู้รักศิลปะบางท่านอาจไม่ยกย่องศิลปินที่ไม่มีชื่อมีตำแหน่งทั้งๆที่ศิลปินทุกคนมีอยู่ตำแหน่งเดียวคือ ศิลปิน (Artist) เท่านั้น ผมขอชี้แจงเอาไว้นั่นคือ รางวัลทางศิลปะ ใครจะใช้ก็ได้หรือไม่ใช้ก็ยังได้ ผมได้รางวัล Asia Alive จาก Asia Museum ซานฟรานซิสโก มานานแล้วก็ไม่ได้ใช้ตำแหน่งนำหน้าตามหลังแต่อย่างใด แต่ได้บรรจุไว้ในประวัติส่วนตัวของตนเอง ใครอยากดูก็เชิญดูได้เพื่อประกอบการซื้อภาพเขียนว่ามีดีอย่างไร จะมีราคาแพงไหมในอนาคตหรือไม่

                มีเศรษฐีอเมริกันอยู่คนหนึ่งโชคดีมากโดยได้ซื้อภาพเขียนเอาไว้ในราคาเพียงพันสองพันเหรียญเท่านั้น กาลเวลาผ่านไปหลายสิบปี ภาพเขียนเหล่านั้นถูกประมูลได้ถึง 200 ล้านเหรียญสบายๆ เป็นเรื่องจริงที่เป็นอุทาหรณ์แห่งศิลปะที่ไม่มีอะไรแน่นอน คนมีเงินและฉลาดในการลงทุนจะชอบสะสมงานศิลปะทุกชนิด ผมเองยังเป็นผู้สะสมศิลปะด้วยตนเอง ภาพเขียนบางภาพที่เก็บไว้ที่บ้านก็มี กะเอาไว้ถ้าผมมีชื่อเสียง ราคาจะสูงขึ้นไป นี่แหละครับเขาเรียกในภาษาศิลปะว่า ศิลปะสำหรับการลงทุน Art for Investment ล่ะครับ ทีนี้สำหรับคนไม่มีเงินล่ะจะทำยังไงถึงจะสะสมศิลปะกับเขาได้ ง่ายนิดเดียวครับ อันดับหนึ่งคุณต้องเป็นคนใจกล้า บอกศิลปินไปเลยว่าไม่มีเงินซื้อ(อย่าโกหก) ศิลปินมีนิสัยดีทุกคน โดยมากจะตกลงกันในราคาพิเศษ ถ้าศิลปินเห็นว่าท่านผู้ซื้ออยากได้จริงๆ

                อีกเรื่องผมอยากเอ่ยไว้ บางคนนับถือฝรั่งหาว่าภาพเขียนของเขาดีกว่า ราคาแพงกว่า เหตุผลของผมมองเห็นว่ายังไม่ถูกต้องนัก เพราะงานศิลปะดีๆเกิดขึ้นในโลกศิลปะทุกแห่งหนและทุกทวีป เรามีหน้าที่เสาะแสวงหา ก็เหมือนอย่างผู้สะสมแสตมป์ แสตมป์บางดวงได้ราคาเป็นหมื่นเป็นแสนก็มีได้ยินบ่อยๆ ฉันใดฉันนั้นจริงไหมครับ ส่วนบางคนไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้ว่าผมเขียนอะไรจึงสำคัญขนาดนั้น ก็ไม่มีอะไรหรอกครับผมถนัดทางศิลปะ รวมทั้งเป็นนักศิลปะก็ต้องเขียนสิ่งที่รู้แชร์ออกไป ถ้าอยากรู้พบผมยินดีอธิบายให้ได้ตลอดเวลา

                ผมรักกรุงเทพฯ สมัยใหม่มากแต่ว่าไม่มีโอกาสได้อยู่ ปัจจุบันอยู่ที่นี่อเมริกา ไปๆมาๆกรุงปารีสและกลับไปหลงเสน่ห์ปารีส การหลงอย่างใดอย่างหนึ่งเป็นกิเลส แต่กิเลสศิลปะผมขอยอมรับครับ