Get Adobe Flash player

ทำไมผมจึงไปแสดงภาพเขียนที่ปารีส โดย อ.วิบูลย์ วันประสาท

Font Size:

ก็เพราะว่าปารีสเป็นเมืองหลวงแห่งโลกศิลปะ แม้ที่ยุโรปเองใครๆที่เป็นศิลปินจะมุ่งหน้าไปปารีสกันเป็นแถว ผมและแพ็ทไปที่นั่นเพราะได้รับการอนุมัติให้ได้โชว์ภาพเขียนที่อาร์ตมิวเซี่ยมระดับสำคัญได้สำเร็จ เป็นศิลปินไทยคนแรก

จากการบันทึกของอาร์ตมิวเซี่ยมลูฟว์ ได้บันทึกเอาไว้โดยผู้อำนวยการเป็นผู้บันทึกและแจ้งให้ผมทั้งสองรู้ว่าผมได้ถูกบันทึกเอาไว้แล้ว ผลดีสุดๆคือผมทั้งสองจะกลายเป็นผู้นำทางศิลปินให้แก่ศิลปินไทยในอนาคตต่อๆไปไม่มีที่สิ้นสุด เกิดขึ้นได้ถ้าศิลปินไทยมีความสามารถตามกติกาการโชว์ภาพเขียนของเขา อย่าลืมนะครับ ผมทำอะไรผมจะศึกษาหาความรู้จนแน่ใจว่าตนเองมีสิทธิจะได้ อาจจะเป็นผมมีเลือดครูสั่งสอนผมไว้ว่า รู้อะไรต้องรู้จริงและเป็นครูเขาได้ ให้ใช้ความสามารถแสดงออกไปเท่านั้น ทำไมผมจึงไป ไมใช่อีโก้อยากดังเลยจริงๆนะครับ อยากไปเพราะจะทำให้ได้ เกิดมาเป็นศิลปินทั้งทีต้องทำอย่างศิลปินอื่นๆเขาทำได้ ยกเว้นพรรคพวกซึ่งผมจะแพ้ราบคาบเพราะว่าผมไม่มีพรรคพวกทางศิลปะที่จะบันดาลให้ผม ก็แย่เหมือนกัน ถ้าไม่ได้ชาวยุโรปและชาวอเมริกันที่สนับสนุนศิลปินโดยมองดูความสามารถเป็นเกณฑ์การตัดสิน ผมโชคดีอยู่ที่ยังมีคนยอมรับความสามารถ

อีกประการหนึ่ง ผมไปปารีส ผมรักเมืองปารีส ถือเป็นเมืองเท่ากับเมืองไทยบ้านเกิดเมืองนอน เวลาผมไปอยู่ผมจะเข้ากับชาวเมืองอย่างปราศจากปัญหา ชาวเมืองปารีสชอบพูดภาษาฝรั่งเศสกับผมเสมอๆ ผมอาศัยพูดภาษาฝรั่งเศสง่ายๆอาทิเช่น “สวัสดี” บองจู ถ้าใช้กับผู้ชายใช้ “บองจูเมอร์เซอร์” ถ้าเป็นผู้หญิงใช้ “บองจูมาดาม” ขอบคุณใช้ “เมซซี่” ถ้าจะจากกันใช้ “เออราวัว” ก็พอใช้ได้ อย่าลืมนะครับ ผมไม่ใช่ครูสอนภาษา แต่อาศัยรักในการพูดภาษาอื่นๆ ในปัจจุบันผมเป็นครูศิลปะสอนลูกศิษย์นานาชาติหลายชาติหลายภาษา แต่ผมใช้แต่ภาษาอังกฤษสำหรับสอนเท่านั้น เพราะผมถนัด สามารถใช้เป็นภาษาที่สองของผมได้เป็นอย่างดี จากความชำนาญที่สอนมากว่าสามสิบปีเป็นเครื่องยืนยัน ภาษาที่ผมใช้ต้องดีจริงจึงสอนได้ นี่ไม่ใช่คุยแต่เป็นอาชีพของผมนะครับ

หันกลับมาพูดถึงเรื่องทำไมผมจึงไปปารีส นอกจากปารีสเป็นเมืองหลวงศิลปะของโลกแล้ว ผมยังชอบสำเนียงภาษาฝรั่งเศส เวลาสาวๆวัยรุ่นพูดกัน ผมได้ยินมันฟังเหมือนดนตรีเลย จริงๆนะครับ ที่นั่นผมและแพ็ทไปนั่งเล่นชมวิวบ้านเมือง ได้ยินเสียงคุยกันแว่วๆคล้ายเสียงดนตรีฟังเพลินดี ใครยังไม่เชื่อก็ต้องไปฟังเอาเอง ถ้าไปแล้วไม่เจอแสดงว่าคุณไปแบบท่องเที่ยว ถ้าไปอยู่ที่นั่นอย่างผมถึงจะได้ยิน คนปารีสนิสัยดีนะครับ ถ้าคุณรู้จักพวกเขาดีหรือแสดงตัวเป็นมิตรกับเขา หลายคนชอบพูดว่าชาวปารีส “หยิ่ง” จริงครับ นิสัยเขาจะแลดูเป็นอย่างนั้นคือเขาจะหน้าเชิดกันไปหมด แต่ถ้าเขารู้จักเราจะแตกต่างกันราวฟ้ากับดินทีเดียว

กำลังเขียนเรื่อง เกิดความดีใจ ผมกะว่าจะไปโชว์ภาพเขียนที่เบอร์ลินแล้วจะแวะปารีสอีกให้ได้ เกรงค่าใช้จ่ายเท่านั้น เป็นศิลปินจนๆมันก็แย่อยู่ จะมีความสามารถยังไงๆมันก็ต้องใช้เงินทุนค่าใช้จ่ายจิปาถะ แต่ผมกะว่าจะไปในฐานะนักเรียน เขาจะมีส่วนลดลงบ้าง แต่จริงแล้วผมเป็นครูรู้สึกไม่ถูกต้องเท่าไร ต้องใช้ความจริงเป็นสิ่งไม่ตายดีกว่า..