Get Adobe Flash player

ผู้สนับสนุนงานประจำปีของชุมชนไทย “วันวัฒนธรรมไทย” ครั้งที่ 25 โดย อ.วิบูลย์ วันประสาท

Font Size:

กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนไปปีแล้วปีเล่าไม่เคยหยุดนิ่งรอใคร และกาลเวลายังบอกประวัติผลงานที่ดีๆได้เห็นชัดเจนยิ่งขึ้น เป็นสัจธรรมแห่งชีวิต

ผมในฐานะผู้บุกเบิกการส่งเสริมและเผยแผ่วันวัฒนธรรมไทยในแอลเอ เป็นคนแรกๆที่คิดทำร่วมกับอาสาสมัครที่เห็นชอบด้วยกัน ซึ่งหลายท่านคงทราบกันดี เรามีทั้งชมเชยและวิพากษ์วิจารณ์ ซึ่งเป็นสิทธิของบุคคล จะไม่มีใครมาชอบเหมือนกัน แต่ความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย เป็นเครื่องยืนยันได้ และทุกคนจะแพ้ความจริงหมดครับ

ถ้าวันวัฒนธรรมไม่มีผู้สนับสนุน จะดำเนินการจัดงานไม่ได้อย่างแน่นอน สำหรับผู้สนับสนุนหลักๆได้แก่ สถานกงสุลไทยแห่งลอสแองเจลิส และ แอลเอซิตี้ ด้านสนับสนุนวัฒนธรรมนานาชาติแห่งแอลเอ เราชาวไทยสมควรภาคภูมิใจว่าทางแอลเอซิตี้ได้ถือว่างานวันวัฒนธรรมไทยเป็นงานหนึ่งที่จัดประจำปีมาตลอดยี่สิบห้าปีในปีนี้ การจัดต่อเนื่องทุกๆปีไม่ใช่ของง่ายๆ ต้องมี ทุนจัดงาน ถ้าไม่มีจะจัดไม่ได้ ศูนย์ศิลปวัฒนธรรมไทย คิดจัดเท่าที่ได้เงินทุนมาจัดงาน โดยไม่มุ่งหวังกำไรหรือผลประโยชน์ใดๆ โดยยึดนโยบายที่จดทะเบียนเอาไว้กับ “ไออาร์เอส” แบบไม่ประสงค์กำไรอย่างเข้มงวด และประการสุดท้ายผู้จัดงานทั้งคณะมีอาชีพหลักอยู่แล้วทุกๆคน เป็นแต่ว่าปีหนึ่งสละเวลามาอาสาสมัครช่วยกันเพื่อเชิดชูวัฒนธรรมไทย เราเป็นไทยไม่เชิดชูวัฒนธรรมไทยแล้วจะให้ใครมาเชิดชูแทนเรา จึงมีผู้อาสาสมัครมาช่วยไม่เคยขาดสาย สำหรับในปีนี้จะจัดขึ้นในวันอาทิตย์ที่ 16 กันยายน ศกนี้ ณ โรงละครของซิตี้คือ บานสะเดล อาร์ต พาร์ค ตามที่ทุกคนรู้จักดีว่าเป็นสถานที่จัดงาน มีบรรยากาศร่มรื่น มีลมเย็นพัดดับความร้อนในช่วงปลายฤดูร้อนได้เป็นอย่างดี ใครๆก็รู้สึกเช่นนั้น

สำหรับนโยบายส่วนตัวของผมในฐานะเป็น ศิลปินไทยแท้ แต่มาอาศัยอยู่ที่นี่กว่าสามสิบปี และเป็นผู้สอนศิลปะแก่ชาวอเมริกันมากว่าสามสิบปีเช่นกัน ด้วยฐานะแบบนี้ผมจึงมีความเข้าใจลึกๆในอเมริกัน เปรียบเสมือนเป็นชาวอเมริกัน แต่ชาติกำเนิดเป็นไทย ทำยังไงๆก็ลืมไม่ได้ ลูกศิษย์และเพื่อนชาวอเมริกันของผมรู้ดีว่า ผมเป็นคนไทย แต่เขานับถือความรู้ของผมที่ผมสอนเขาได้ดี สังเกตจากตลอดเวลากว่าสามสิบปีมีนักเรียนมาสมัครเรียนไม่เคยขาดสาย สุดท้ายนี้ยังมีมาสมัครและรู้ความลับว่าทำไมจึงมาสมัครเป็นลูกศิษย์ เธอชาวอเมริกันได้คุยกับญาติๆของเธอซึ่งต่างไปสืบทางออนไลน์ดูซิว่าผมเป็นใคร ปรากฏว่าทุกคนยอมรับในประวัติการสอนศิลปะของผมในอเมริกา(ผมไม่ใช่ยอตัวเองนะครับ) เป็นเรื่องจริง ถ้าใครไม่เชื่อลองแวะมาถามลูกศิษย์ผมคนไหนก็ได้ ผมมั่นใจในการสอนศิลปะของผมมาก แต่ว่าบางคนที่นับถือสถาบันจะไม่เห็นด้วย มีแต่คนเชื่อความสามารถเท่านั้น แต่ว่าสถาบันของผมคือโรงเรียนเพาะช่าง ขอให้ท่านผู้อ่านไปคิดเอาเอง สถาบันศิลป์แห่งนี้เป็นสถาบันศิลป์แห่งแรกของประเทศไทย ปัจจุบันมีฐานะเป็นมหาวิทยาลัยทางศิลปะแห่งหนึ่งไปแล้ว ผมอ่านจากข่าวคราวจากเมืองไทย เพราะว่าผมไม่ค่อยได้ไปเมืองไทย เนื่องจากเวลามีน้อยและมุ่งไปโชว์อาร์ตที่ยุโรปโดยเปิดโอกาสให้ศิลปินไทยมีโอกาสสูง ผมไม่ชอบไปโชว์อะไรว่ามาจากเมืองนอก ซึ่งเมืองนอกกับเมืองไทย ผมรู้สึกรักเท่ากันหมดเลย

เขียนฝอยมากไปอีก ไม่ยอมเน้นวันวัฒนธรรมไทย ยังไงๆผมขอเชิญทุกๆท่านมาเที่ยวงานวันวัฒนธรรมไทย ทุกคนผมถือเป็นแขกผู้มีเกียรติของผม ทุกท่านจะไต่ถามอะไรผมยินดีคุยกันแบบไทยๆ เหมือนคนไทยในต่างแดนสมควรมีความผูกพันรักใคร่กันในฐานะต่างถิ่นมาอาศัยอยู่ที่นี่อเมริกา ถ้าเจอกันในวันงานอย่าลืมทักทายกันนะครับ..สวัสดี