Get Adobe Flash player

วัฒนธรรมไทยและการเผยแพร่ในแอลเอ โดย อ.วิบูลย์ วันประสาท

Font Size:

ผมในฐานะเป็นผู้เผยแพร่คนหนึ่งนานมาแล้ว คงไม่ต่ำกว่า 30 ปีแน่ๆ ผู้ใหญ่อายุน้อยบางคนยังไม่เกิดคงจะมีบ้าง ทำไมผมจึงนำวัฒนธรรมไทยออกมาเผยแพร่ ก็เพราะว่าผมเรียนจบอาร์ตศิลปะไทยและสากล จึงรู้ว่าวัฒนธรรมไทยมีแต่สิ่งดีงามสมควรนำมาเผยแพร่ให้ชาวโลกล่วงรู้ ไม่ใช่แค่อาหารไทยอย่างเดียว ยังไม่พอ ต้องมีการเผยแพร่สิ่งที่ดีๆของไทยออกไปโดยเฉพาะในแอลเอ

ครั้งหนึ่งผมได้รับเลือกให้ได้รับรางวัล “เอเชียอะไลฟ์” ของ “เอเชียมิวเซียม” แห่งเมืองมีชื่อเสียงไปทั่วโลกคือเมืองซานฟรานซิสโก ผมได้รับรางวัลในฐานะเป็นศิลปินทำชื่อเสียงให้แก่ชาวเอเชียโดยส่วนรวม ได้รับรางวัลเป็นเงินสดและการศึกษาเรื่องการเผยแพร่ศิลปวัฒนธรรมในอเมริกาต้องทำอย่างไรบ้าง ผู้จัดคือแผนกศิลปวัฒนธรรมแห่งมลรัฐแคลิฟอร์เนีย ผมได้รับความรู้มามากมายรวมทั้งกฎหมายของศิลปินและศิลปะในภาษาวัฒนธรรมก็คือ “อาร์ตทิสไรท์” การอาศัยอยู่ในรัฐมีใครที่เป็นศิลปินสาขาต่างๆ จะมีกฎหมายคุ้มครองไม่ให้ถูกเบียดเบียนต่างๆในทุกเรื่อง ผมเคยไปเข้าอบรมมาสามครั้ง โดยทางรัฐฯเป็นผู้เลือกอาร์ติสเองโดยไม่รู้ตัว เขาจะพิจารณาจากเสียงสะท้อนทั่วๆไปว่าศิลปินคนนี้เป็นศิลปินมีการศึกษาดีและมีฝีมือดี ผมเป็นผู้โชคดีได้รับเลือก โดยจู่ๆผมก็ได้รับจดหมายถึงผมฉบับหนึ่งให้ไปเข้าอบรมเป็นศิลปินที่ดีแห่งรัฐฯ หนึ่งในสี่ร้อยคนที่เขาคัดเลือกโดยไม่บอกก่อน ผมได้รับจดหมายดีใจที่ทางราชการยอมรับสถานภาพทางศิลปินของผม รวมทั้งให้เงินตอบแทนเป็ฯเวลาสามปีเท่านั้น คือศิลปินแต่ละคนจะได้แค่สามปี ไม่ใช่ตลอดชีวิต สาเหตุคือเขาต้องแบ่งให้คนอื่นๆบ้าง ผมถูกใจมากในคำว่า “แบ่งปันให้คนอื่นๆบ้าง”

ชีวิตศิลปินอาชีพอยู่ได้อย่างไรในอเมริกา คำตอบกว้างๆคือ ความสามารถส่วนตัวทางศิลปะนั่นเอง ในปัจจุบันผมมีอาร์ตสติวดิโอเช่ารวมกับศิลปินชาวอเมริกันและยุโรป มีผมและแพ็ทเป็นศิลปินไทย-อเมริกันอยู่สองคนเท่านั้น นอกนั้นไม่มีแม้แต่ชาวเอเชีย เพราะอะไรรึครับ เพราะว่าผมสอนศิลปะแก่ชาวยุโรปที่อาศัยอยู่ในอเมริกาและชาวอเมริกันท้องถิ่นมาช้านาน จนเป็นที่รู้จักกันไปทั่ว มีหนังสือพิมพ์ชาวอเมริกันมาขอสัมภาษณ์ตีแผ่ถึงความสามารถของผม เลยทำให้ผมกลายเป็นศิลปินท้องถิ่นอเมริกันไปโดยปริยาย

แต่เวลามีคนมาคุยด้วยหรือมาสมัครเป็นลูกศิษย์ ผมจะบอกแบ็คกราวด์ของผมว่า ผมเกิดเมืองไทย โดยพูดได้คล่องทั้งภาษาไทย-อังกฤษไม่มีติดขัด ตลอดเวลาสามสิบกว่าปี ผมมีความเป็นอยู่เหมือนคนที่นี่ มีวิทยุ-ทีวีเป็นภาษาอังกฤษอย่างเดียว ฟังได้รู้เรื่องเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์ นี่คือความสะดวกสบายและไม่เคยหลีกเลี่ยงการเสียภาษีรายได้ ผมแจ้งรายได้แก่องค์การภาษีทุกปีไม่เคยขาด ชาวอเมริกันมักพูดเปรยๆว่าใครเสียภาษีจะได้ตำแหน่งเป็นพลเมืองดีคือ “กู้ดซิติเซ่น” ทำนองนั้น เพราะฉะนั้นเวลาทะเลาะกับชาวอเมริกันด้วยสาเหตุอดกลั้นไม่อยู่อะไรก็ตาม ขอให้เถียงออกไปว่าเป็นกู้ดซิติเซ่น คุณจะสามารถลดความโมโหคู่ทะเลาะชาวอเมริกันลงได้ โดยเขาอาจนับถือคุณภายหลังก็ได้ อยู่อเมริกาต้องเสียภาษีนำหน้าเอาไว้ก่อน เพราะบ้านเมืองเขาเจริญรุ่งเรืองได้จากการเสียภาษีหรือทุกคนจะรู้ว่า “ลุงแซม” นั่นแหละครับ

วัฒนธรรมไทยและการเผยแพร่ในแอลเอ ผมอยากได้ “น้ำใจ” ของคนไทยด้วยกัน โดยมาร่วมด้วยช่วยกันเผยแพร่คนละไม้คนละมือโดยไม่มีใครรังเกียจ ทำอะไรได้ก็ช่วยแบบอาสาสมัคร ในเร็วๆนี้ผมจะประชุมการจัดงานครั้งที่ 25 ซึ่งอาจจะเป็นครั้งสำคัญ เรายังหาคำตอบไม่ได้ ผมอยากฟังเสียงส่วนรวม เพราะว่าวัฒนธรรมไทยเป็นของคนไทยทุกๆคนนะครับ