Get Adobe Flash player

พระในบ้าน ...จบ โดย อ.วารุณี พิทักษ์สินากร

Font Size:

 

ตอน..แม่พบสุข

แม่เคยล้มในบ้านนี้ 2 ครั้งแล้ว จับได้ไม่ยากเลย ว่าเจ้าที่ไม่ยอมรับแม่เลย แม้นว่าเราจะขอต่อรองผ่อนผันกับเจ้าที่อย่างไร เจ้าที่ยืนกราน ไม่เอาแม่  งั้น ขอร้องให้ได้ซ่อมบ้านให้แม่ให้เสร็จ ....เขายอม(เพราะเราจะได้บุญใหญ่จากการนี้เจ้าที่เขายอมเราคนเดียว) แต่ไม่ยอมให้แม่มาอยู่ จัดฉากให้แม่เข้า บ้านพักคนชราแทน เรารู้ๆอยู่เต็มอกว่า เพราะเหตุไรที่เขาไม่ชอบแม่...ทั้งๆที่แม่เป็นคนเก็บเงินซื้อบ้านหลังนี้มา 40 ปีแล้ว   แต่เราพูดไม่ได้ เมื่อน้ำท่วมเที่ยวล่าสุด น้ำท่วมบ้าน พอน้ำแห้งเราเอาเจ้าอี๊ด กับเจ้านุช มาช่วย ขัดถูโคลนในบ้าน  ผลน่ะหรือ พอเจ้านุชกลับบ้านคืนนั้น แขนขาบวม และเจ้าที่จากบ้านเราตามไปเล่นเจ้านุชถึงที่บ้าน พอดีเรากลับ เชียงใหม่ เลยไม่รู้เรื่อง ร้อนถึงเจ้านุช ต้องย้อนกลับมาบ้าน 80 จุดธูปขอขมาที่ต้นมะขามใหญ่ในบ้านจึงหายเป็นปกติ มันชัด ชัดมาก ขึ้นทุกวัน ปรากฏการณ์ ที่บ้าน 80 ปัฐวิกรณ์ ว่า ยอมให้ จานวา อยู่อย่างร่มเย็นเป็นสุขแต่เพียงผู้เดียว

2-3 วัน จากที่แม่ล้ม หัวฟาดพื้นจังๆ ต่อหน้าเรา ขณะที่เรากำลังจะตักข้าวมื้อเย็นให้แม่ เห็นแม่ล้มถ้วยข้าว จานช้อนกระเด็นหลุดจากมือ วิ่งไปเอาแม่ไม่ทัน

แม่ลูกเลยกอดกันอยู่บนพื้น เราจึงตั้งสติก่อน แม่พยามจะลุกขึ้น เราก็ตัวเล็กเอาแม่ไม่ไหว เลยนั่ง คล่อมตัวแม่ไว้ บอกแม่ นอนหงายตรงๆก่อน แล้วให้แม่กอดคอเรา เราก็เหนี่ยวรั้งตัวแม่ขึ้นมาตรงๆ  จากนั้นก็โทรตามเจ้าเบนพาแม่ไปx-ray ก่อนอื่นเลย โชคดีมากที่กระโหลกอะไรไม่ร้าว แต่ผลตามมาสิ เราสงสารแม่จนรับไม่ได้

หลังจากนั้นแม่ทานไม่ได้นอนไม่ได้ มีอาการจะอ๊วกๆ ก็ออกมาแต่ลม อาหารไม่มีในท้อง  ปวดศรีษะ เวลาล้มตัวนอน หรือลุก แม่จะร้องโอยๆๆ บ้านหมุน บ้านหมุน ครั้นนอนกลางคืน ก็ร้องควรญครางด้วยความเจ็บปวด ยาระงับปวดเอาไม่อยู่  มีอาการ ย้ำทำย้ำคิด ที่ผอมอยู่แล้วยิ่งผอม  โซ หมดเรี่ยวแรง ตาไม่มีแวว ตา โรย มีอาการ จำไม่ได้ อัลไซเม่อร์  ตอนนั้นพวกเราทุกคนคิดว่า แม่ไม่รอดแน่แล้ว เพิ่งกลับจากเมกามาได้ 2 วัน ช่วงนั้นเราป้อนข้าวให้แม่ ฟันก็ไม่มี อาหารการกินลำบากไปหาหมอฟันเขาไม่ยอมทำให้ เพราะอายุมาก เราต้องอาบน้ำเช็ดตัว ใส่เสื้อผ้า พาเข้าห้องน้ำ ดูแลแม่ทุกอย่าง พออากรรณ เพื่อนแม่รู้เรื่อง บอกให้เราเอาแม่เข้าบ้านพักคนชรา กับโชคดีมากที่มีอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน ซึ่งเราสามารถ ไปเยี่ยมแม่ได้ทุกวัน แม่อยู่บ้านไม่ได้ เพราะเขากำลังซ่อม กับเจ้าที่ไม่เอาแม่อย่างแน่นอน สถานที่สะอาดมาก แอร์เย็นฉ่ำตลอดเวลา อาหาร 6 มื้อ มีของว่างให้ด้วย  ช่วงแรกๆที่ไปเยี่ยมแม่ แม่ ร้องอ้อนวอนขอให้เอาแม่กลับบ้านเพราะแม่รับสภาพไม่ได้ เกิดมาตลอดชีวิตไม่เคยมีชีวิตอยู่เช่นนี้ กอดเราร้องไห้ ขอกลับบ้าน เราเห็นสภาพแม่ต้องกลั้นน้ำตา  เพราะสงสารแม่จับใจ แต่ต้องตัดใจเพื่อความปลอดภัยและอยู่รอดของแม่ เจ้าเบนได้มาเยี่ยมย่าบ่อย แม่ยังจำทุกคนได้

แม่ จะปีนเตียง เมื่อเขานอนตนเอง ก็ลุก พอพวกเขาลุกตนเองจะนอน เพราะเวลา นอนเวลากินที่เมกากับไทยมันต่างกัน ห้องที่แม่อยู่เป็นห้องรวม ซึ่งเราเห็นว่าดี เพราะห้องเดี่ยว เขาจะดูแลลำบาก  ห้องรวม ใครจะลุก ใครจะปีนตียงเขาเห็นหมด ช่วงแรกๆที่ไปเยี่ยมแม่ แม่พูดไม่รู้เรื่อง มีอยู่วันหนึ่ง แม่พูดรัยไม่รู้เรื่องแล้ว พยาบาลที่คุมบอกว่ากลางคืนแม่จะสวดมนต์ พูดกับพ่อแม่ ที่จากไปแล้ว คือเจ้ากรรมนายเวร เพราะแม่ทำกับพ่อแม่ไว้เจ็บแสบมาก เราสลดใจมาก ยกมือปิดหน้าน้ำตาซึมเดินกลับออกมาด้วยความรันทดใจ แล้ว ขับรถมุ่งหน้าไปทางบางปะกง  ขณะขับรถน้ำตามันไหลออกมาด้วยสงสารในชะตากรรมของแม่อย่างมาก  ท้ายสุดตัวปัญญามันบอกว่าให้ดูแม่ ในแง่สภาวะธรรม  คืนนั้น เราไปนอนที่รีสอดร์ ไม่สามารถไปหาสายรุ้งได้ เพราะอยากอยู่คนเดียวเอาต้นฉบับมาพิมพ์ด้วย ไม่ได้ส่งบทความมา 3 เดือน เขารออ่านกันอยู่กับโทรถามสำนักพิมพ์กันถล่มทลาย ...คืนนั้นที่บางปะกง เจ้าอ้อม(จากบท กบเลือกนาย) โทรจากเชียงใหม่เข้ามือถือ “พี่จิ๊ด....เนี๊ยะ...ครูบาอาจานอ้อมโทรหาอ้อม  โทรมาเองเลยนะ...ว่าให้อ้อมโทรบอกพี่จิ๊ดว่า....อย่าเศร้าไปเลย ให้มองในแง่สภาวะธรรม กัมมุนา วัตติโลโก  สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม” เราช๊อคมาก ท่านรู้ได้อย่างไร? ว่าเรารันทดใจร้องไห้สงสารแม่  แล้วเราเป็นใครกันเล่า เมื่อน้ำตาเราตก...นรกสวรรค์กระเทือนกันหมดกระนั้นหรือ จึงต้องคอย คุม คอยดูกันอยู่ทุกฝีก้าว(คุมจิตในระยะไกล) ดีที่แม่ บุญก็ทำกรรมก็มาก จึงเข้าที่เข้าทางมีนางพยาบาลดูแลอาหารการกินเหลือเฟือ ณ. ปัจจุบันนี้แม่หายเกือบเป็นปกติแล้ว อนิสงส์ที่เราทำกับแม่ด้วยการ ซ่อมบ้านให้แม่ ดูแลแม่ เหนืออื่นใดฆ่าทิฐิมานะตายสนิด  แม้จะเหนื่อยแสนเหนื่อยในชีวิต เพราะคุมก่อสร้างด้วยตนเอง ตกเย็นทุกเย็นเวลา 16.00 น. เราจะต้องไปเยี่ยมแม่ เพื่อป้อนข้าวให้แม่อาหารที่แม่ทานก็ต้องบด เพราะฟันใช้ไม่ได้(เขาบดให้) ทุกเย็นเราจะต้องหาขนมต่างๆ ผลไม้ไปป้อนแม่หลังอาหาร พยาบาลเขาจะอาบน้ำ ให้ พยุงเข้าห้องน้ำ พยุงขึ้นนอน แม่พอเดินได้ เตาะแตะ ที่ผ่านมา เกือบปีแม่ขาดสารอาหารอย่างมาก เพราะทุกวันพระแม่จะทานมื้อเดียวรักษาศีลอุโบสถ มากว่า 20 ปี จึงผ่ายผอม พอฟันมาเสีย ทานอาหารที่ฮิวตั้นไม่ได้เลย กลับมาไทยจึงเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก แม้จะมีภารกิจต้องดูทั้งบ้านดูทั้งแม่ เราก็ไม่เคยทิ้งการปฏิบัติ ทุกเช้า ถ้าไม่เหนื่อยมาก ก็ ตีห้าครึ่ง ลุกมาปฏิบัติแล้ว สวดมนต์ บทยาวตามปกติ แต่ลดมา 2 เวลาเช้าเย็นแทน ก่อนนอน ก็ต้องเดิน กับนั่งสมาธิเป็นกิจวัตร ไม่เคยขาด ที่สำคัญ เสียสละอย่างสูงสุดไม่ยอมกลับบ้านบุญรักษาที่เชียงใหม่แม้จะคิดถึงบ้านอย่างไร แม่ต้องมาก่อน  ต้องเอาแม่ให้รอดปลอดภัยก่อน เราจะอย่างไร ว่ากันทีหลัง กับต้องมาเขียนต้นฉบับ เตรียมไว้ยาวในอนาคตที่ต้องมาเยือนเมกาเป็นครั้งที่ 5 อีก....เฮ้อ!!!! การซ่อมบ้านผ่านไป 3 เดือนแล้วหมดไปกว่า 4 แสน ซึ่งเรา แม่ กับน้องชาย ช่วยกันลง เมื่อแม่มาเห็นบ้านที่ซ่อมไปบ้างแล้ว อยากกลับมาอยู่ แม่มีความสุขมากที่เห็นบ้านได้ซ่อม สิ่งที่แม่อยากทำมา15 ปี เกือบจะเสร็จสิ้นในเดือนหน้า  เราดีใจมากที่ปลดตรงนี้ให้แม่ได้เมื่อเวลาของแม่มาถึง แม่จะได้ ไปอย่างหมดกังวล

ญาติผู้พี่ของ เจ้าเมย์ ลองของ ถอดสร้อย ส่งให้เรา สร้อย เป็นแค่เชือกร่ม มีหยกรูปร่างนูนๆ เหมือนหัวใจ สีเขียวห้อยอยู่ เราจับหยกพลิกไปพลิกมา ...ในใจคิด

อะไรเนี่ยจะลองของลองดีกันหรือไร  ขณะที่ทุกสายตามองมาที่เรา เจ้าเมย์ กับแม่เขา อยู่ข้างเราซ้ายขวา  หูพวกเขาเป็นเรด้าคอยฟังว่าเราจะว่าอย่างไร เจ้าจิตรู้มันทนไม่ไหว ที่เราจะกั๊กกันไปถึงไหน ขณะที่เรากำลังคิดว่าจะตอบไปอย่างไรจึงจะไม่แรงเกินงาม ไอ้ร่างที่  2 มันทนไม่ไหว มันด่าออกมาเลย จนเราเองก็สดุ้งเสียงดังด้วย “อะไรเนี่ย ของโหล แถวไนต์บาซ่า วางขายเป็นพัน เอ็งจะเอามาลองดีกับข้าหรือ แล้วอะไร ล่ะ อันก่อนนี้ ที่เอ็งว่าจะเอามาแขวนน่ะ อันนั้นน่ะ ก่อนอันนี้น่ะ ให้เอาอันนั้นมาบูชา ไอ้เวร...” เขาตกใจมากหน้าซีด ยกมือไหว้ปะงกๆ ตอบว่า “คาบบบบๆๆ ผมเอาไปเลี่ยมอยู่ค๊าบบบ นัดไปเอาคืนนี้ละค๊าบ” เมื่อเขารู้ว่าอันนั้นเป็นของดี เขาตอบเราเสร็จเขาผละเดินไปเอาของทันที พยานหูพยานตามันมี เราก็เดินลุกหนีออกมา เจ้าเมย์วิ่งตามมาไม่ทัน ขณะที่แม่เจ้าเมย์ล่ำลา ญาติโยมอยู่ “เมย์ไปบอกให้พี่เธอรักษาศีล 5 แต่โดยด่วนไม่งั้นอนาคตเขาลำบากแน่” “อ.รู้ได้งัยคะ เพราะญาติหนูคนนี้ ทุกคนในครอบครัว เป็นห่วงเขามาก เขาแย่จริงๆ”

บทนี้มานั่งเขียน หนีความ เครียดหลายๆเครียดที่ บางประกงทิ้งบ้านไว้ให้กับช่างจง แวะทักทายแม่สายรุ้ง แล้วก็ถูกสายรุ้งโทรตาม ให้ไปค้างแต่เราไม่ยอมไป อยากอยู่ตามลำพัง  อันแม่น้ำบางปะกงนี้ ก่อนที่จะไหลออกสู่อ่าวไทย เขาแตกแยกขาสา เป็นซอยๆ หลายๆเส้น ไปตลอดเส้นทาง เช่นตรง ต.ท่าข้าม อันเป็นที่ตั้งของ ไฟฟ้า บางปะกง  แถวบ้านสายรุ้ง แต่ครั้งนี้ เรามาที่รีสอดร์เล็กๆเงียบๆ  ที่ไม่ค่อยมีใครรู้จัก  เขามีท่าน้ำ มีเรือ จับปลา มี บังกะโลเล็กๆ ยื่นออกมาในแม่น้ำ (เรามานั่งเขียนต้นฉบับตรงนี้ทุกวัน)  ลมเย็นๆ เสียงนกกา จ้าไปหมด มีนกสี ฟ้าขาวตัวเล็กๆ จับอยู่กิ่งไม้ฝั่งตรงข้าม เขาจะทิ้งตัวพุ่งลงในน้ำ จับปลา  ฝั่งตรงข้ามเป็น กอต้นจาก ป่าไม้ชายเลน นั่งทำงานดูน้ำลง กันตรงหน้า  ทุกวันอังคาร เขามีตลาดนัดปากทาง อาหารของกินเพียบครั้นเมื่อย จากงาน ปล่อยสายตาไปยังฝั่งตรงข้าม ตัวเงินตัวทอง ขนาด น้องๆตะเข้ คลานอยู่ในดงต้นจากเห็นชัดเจนเพราะแม่น้ำไม่กว้าง มันเป็นสาขา เล็กๆ แต่แตกแยกออกเป็น  2 แฉกตรงรีสอดร์นี้พอดี ทันทีที่เห็นตัวเงินตัวทอง จะต้องพูดคำนี้ “ขอให้รวยๆๆ เงินทองไหลมาเทมา” เห็นตัวนี้ทีไร เงินเข้าหกหลักทุกที   แต่ต้องพูดให้ทันนะ  นั่งทำงาน 2 วัน เห็น 2 ตัว .....

ใครมีพระที่บ้านแต่ไม่ดูแล ระวังกันไว้ให้ดี ใครที่เถียงพ่อ ด่าแม่ ก็ระวังจะตายทั้งยืน ช่วงนี้ ข่าว ลูกฆ่าพ่อฆ่าแม่ มีมาก บอกถึงจิตใจของมนุษย์ ได้ตกกันต่ำสุดแล้ว ต่ำกว่านี้ยังนึกไม่ออกว่าคืออะไร เจ้าสุมาอี้ แม่เธอได้ ป่วยไข้เช่นเดียวกัน เจ้าอี้ ไปไหนไม่ได้ นอกจากทำงาน เพราะเธอเป็นเสาหลักของบ้าน เวลาที่เหลือ ต้องเฝ้าแม่ตลอด  ผู้ที่ดูแลพ่อแม่ คอยปฏิบัติดูแลพ่อแม่ยามแก่เฒ่า หรือเจ็บไข้ได้ป่วย ให้พ่อแม่ได้อุ่นใจฝากผีฝากไข้ได้ นั้นจัดเป็น หนึ่งใน 5 ของรัตนบุคคล เคย เขียนมาแล้ว สำหรับเรานั้น ตอนแม่ผ่าตัดทีไร แม้กระทั่งทำ บายพาส ที่ฮิวตั้น จะมีเรานั่งอยู่ข้างเตียงแม่เสมอ แต่เวลาแม่ สุขสบาย เราจะไม่ยอมอยู่ใกล้แม่เด็ดขาด  ดังนั้นเราจึงอธิษฐานจิตว่า ช่วงสุดท้ายของชีวิตแม่ จง ยูเทินร์ กลับมาให้ลูกคนนี้ได้ทำบุญใหญ่ กับด้วยเจตนาของเราที่อยากดูแลแม่ด้วย เถิด....สาธุ  ถ้าแม่ไม่ล้มเจ็บ ก็คงต้องเดินทางไปมาแม้จะคลานขึ้นเครื่องก็ไม่มีสิ่งใดจะหยุดแม่ไว้ได้ ด้วย ความดื้อของแม่ กับทิฐิมานะที่แรงกล้าของแม่นั้นเอง ...ตอนนี้ถึงเวลาพักของแม่แล้ว แม่ได้ลำบาก กับเหนื่อยมาพอแล้ว ...เราจึงยึดหนังสือเดินทางแม่ไว้กับให้น้องชายไปรายงานกับทาง เจ้าหน้าที่เขาให้ถูกต้องว่าแม่ไม่สามารถเดินทางไปไหนได้แล้ว

ใครที่ยังมีโอกาสได้ทำบุญใหญ่...รีบทำซะ....คือทำกะพ่อแม่นั่นเอง”

 ติดต่อเราได้ที่ 085-660-2475 หรือ e-mail This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it. www.ajanva.net